تبیان، دستیار زندگی

با عرض سلام در این تاپیک به گرداوری اشعار مناجات با خدا میپردازم.

خلوت با خدایم میکنم و یاری از او می طلبم...

مناجات با خدا

ایمان ما دو نیمه شد ونان ما دو نیم

دست من و نگاه تو یا سیّدالکریم

روحم تمام زخمی و جانم تمام درد

یک امشبم ببخش به آرامش نسیم

از شعله های روز قیامت رها شدیم

افتاده ایم باز در این ورطه ی جحیم

چیزی بگو شبیه سخن گفتن شبان

حکمی بده به سادگی حکمت حکیم

ما راهیان کوی چپ و راست نیستیم

ما راست آمدیم سر راه مستقیم

ما عاشقان شهید تو هستیم تا ابد

ما سالکان مرید تو بودیم از قدیم

برقی بگو وزان شود از سمت یا لطیف

اشکی بگو فرو چکد از ابر یا کریم

ما را ببر به رویت لبخند عید فطر

ما را بخوان به خلوت یا رب و یا عظیم

عمریست که در میکده ی عشق مقیمیم
روزی خور خان کرم و جود رحیمیم

بی شک بُود از یُمن ولای شه ابرار
کز دوزخ دادار چنین طرد و رجیمیم

با خاک ره یار گل ما بسرشتند
پس مستحق روضه ی رضوان نعیمیم

در روز جزا لحظه ی موعود خداوند
بی واسطه چون حضرت موسای کلیمیم

صد شکر خدا را که علی قسمت مان کرد
صد شکر خداوند که محرم به حریمیم

***

بر دایره ی عشق تو پرگار خدا شد
محصور شما بنده ی دربار خدا شد

افتاده به زحمت ملک بر سر دوشت
تا لایق فهمیدن اسرار خدا شد

کرار خدا باشی و از یمن وجودت
صد ها دل فرار گرفتار خدا شد

گفتند که با توشه ی ایمان به ولایت
بخشیدنمان سهل ترین کار خدا شد

آن کس که به سینه ندهد مهر تورا جا
پس در صدد اذیت و آزار خدا شد

هر دل که نشد رام شما کرده جفایی

مغلوبه ی چشمانت عجب کرده صفایی

ما می زدگان سر بازار تو هستیم
مستیم در آن لحظه که هوشیار تو هستیم

هر چند فقیریم ولی حضرت بابا
ما طالب می از کم بسیار تو هستیم

اصلا به جز از نام شما را نتوان برد
وقتی به سر دار هوادار تو هستیم

عجل فرجی را به کف دست گرفتیم
یعنی که در اندیشه ی تکرار تو هستیم

فردای قیامت به خدا شاد ترینیم
تا گریه کن روضه ی غم بار تو هستیم

حقا ز شما معتبریم و بَرِ محشر

کنجی بزنیم تکیه برای غم مادر

آن روز که یاری ز پی یار زمین خورد
از جور و جفای شه کفار زمین خورد

بغضی به دل سینه ی مان شد که بگوییم
آن مادرما بود که با بار زمین خورد

گفتند: بیایید و تماشا بنشینید
حیدر به ره خانه ی نجار زمین خورد.

آن شیر، یل عرصه ی میدان شجاعت
با دیدن رنگ رخ مسمار زمین خورد

بگذار که پایان بدهم قصه ی خون را
دیگر قلمم با دل بیمار زمین خورد

ای کاش که این فاصله ها کم شود ای کاش

 یاری برسد تا گله ها کم شود ای کاش


  فرشید یارمحمدی

آخر عشـق تو مرا اهل سحــر خواهد کرد

چشم خشکیده ام از مهر تو تر خواهد کرد

بندهء خوب شدن بسته به یک غمزه توست

گوشه چشمت دل ما زیر و زبر خواهد کرد

حب تـو گـر بنشــیند بـه نهـــانخــانه دل

حب دنیــا دگر از ســینه به در خواهد کرد

دلـم از فرط گنــه سنـگ شده کــاری کن

که نفس های تو در سنگ اثـر خواهد کرد

دسـت بـالا ببـر و جــانم از آتـش برهــان

که خـدا محض تو از بنـده گذر خواهد کرد

کیمیـایی است عجب تعزیـه داری شما

که نصیـب دل عشــاق گهر خواهد کرد

عــاقبت نوکـرتـــان بـا نظــر مـادرتــان

به سوی کرب وبلای تو سفر خواهد کرد

                       ***

تـا علـمـــدار بود اهــل حــرم آرامـنـــد

که نثــار ره تـو دیــده و ســر خواهد کرد

طفل شش ماهه تان نیز خودش عباسی است

گوش تا گوش سر خویش سپر خواهد کرد

وای از آن لحظه که با رو به روی خاک اُفتی

پیش چشـمان همه بـا تن صد چاک اُفتی

 ----------------------------------------------------------

 مصطفی هاشمی نسب

مناجات با خدا

دلی آئینه ای و دیدۀ تر می خواهی

بنده ای مخلص و مشتاقِ سحر می خواهی

سهمِ دل های شكسته است اقامتگاهت

قدری هم صحبتی و سوزِ جگر می خواهی

دستگیری نظرِ لطف بها بخشیدن

حسّم این بود مرا هم به نظر می خواهی

پرده پوشیدی و هر بار نفهمیدم كه

غافر الذنب مرا هم چقدر می خواهی

كوسِ  بی آبرویی ام به صدا می آید

همه را در هم و نا دیده بخر، می خواهی؟

چه شلوغ است سرِ سفره ی مهمانیتان

سرِ این سفره مگر چند نفر می خواهی؟

نامه ی زندگیم پیشِ شما معلوم است

بابِ مِیلت عملی نیست اگر می خواهی

من فقط گریه ی بر خون خدا را بلدم

جگرم سوخت در این كسبِ هنر می خواهی؟

مناجات با خدا

بارالهـا بـر درت اشـک و آه آورده‌ام

هم سرشک خجلت و هم گناه آورده‌ام

هـم گنـاه آورده‌ام هـم پنـاه آورده‌ام

دیده از جرمم بپوش اشک و آهم را ببین

یـا الـه‌العالمین یـا الـه‌العالمین

با همـه بـار گنـاه بـا همـه فعـل بدم

تو صدا کردی مرا من به سویت آمدم

دست دل بر دامن لطف و احسانت زدم

آسمانی کن مرا که چه خوردم بر زمین

یـا الـه‌العالمین یـا الـه‌العالمین

وای اگر این روسیاه رو به محشر آورد

نامـه‌ای از صـورت خـود سیه‌تر آورد

با گنـاه بی‌شمـار رو به ایـن در آورد

با گناهانم شوم روز محشر هم‌نشین

یـا الـه‌العالمین یـا الـه‌العالمین

سایۀ لطفت مرا در دو عالم بر سر است

از گنـاه بی‌حـدم عفـو تـو بالاتـر است

هر چه هستم سینه‌ام پر ز مهر حیدر است

خود گناهم را ببخش بر امیرالمؤمنین

یـا الـه‌العالمین یـا الـه‌العالمین

من که با تو دم‌به‌دم عهد خود بشکسته‌ام

از تـواَم شرمنــده و از گنـاهم خستـه‌ام

هم ز تو کردم فرار، هم به تو دل بسته‌ام

بسته راهم را گناه از یسار و از یمین

یا الـه‌العالمین یا الـه‌العالمین

من گنـه کردم ولی، آبرو دادی به من

از عنایت مرحمت گفت‌وگو دادی به من

باز خواندی بنده‌ام باز رو دادی به من

تو عطا کردی چنان من خطا کردم چنین

یا الـه‌العـالمین یـا الـه‌العـالمین

جـرم سنگیـن مــرا ای خـدای عـالمین

هم ببخشا بر حسن هم ببخشا بر حسین

دست خالی ریختم اشک خجلت از دوعین

هر که هستم ای خدا بر درت سودم جبین

یـا الـه‌العـالمین یـا الـه‌العالمین

مناجات با خدا

فقط برای نگاه نگار آمده ام

برای اشك دل بی قرار آمده ام

كویرتر شده چشم از همیشه، از هر وقت

دونیم قطره ی باران ببار، آمده ام

اگر گناه، مرا سر به زیر بار آورد

ولی به عشق شما سر به دار آمده ام

بهار قلب زمین آمده، بساط كجاست؟

دو دست خالی و با قلب زار آمده ام

ببین كه غرق تمنّام، خواهشی دارم

اجابتم كن و منّت گذار، آمده ام

تمام كوله ی معصیّتم بگیر و ببر

دو كیسه نور برایم بیار، آمده ام

"بس است خلف به وعده، كمی خدایی شو"

به نفس گفتم و با خود كنار آمده ام

امید لطف تو دست مرا كشید اینجا

تو خواستی كه به اینجای كار آمده ام

دعای اول و آخر، ظهور حجت توست

برای اوست كه چشم انتظار آمده ام

ببخش، جان همان خواهری كه گفت: حسین

كشان كشان به روی این مزار آمده ام

رمق به پام نمانده چرا كه همراهِ

هزار عقده ی از نیزه دار آمده ام

سرت مقابل چشمم گذاشت عمداً، گفت:

تو با حقارت و من با وقار آمده ام

مناجات با خدا

دیگر از سوز و نوایم خبری نیست که نیست

دیگر از صدق و صفایم اثری نیست که نیست

در مناجات سحر ادعیه بال و پر ماست

بهر رفتن به سما بال و پری نیست که نیست

سابق از دیدۀ من اشک روان جاری بود

ولی امروز دگر چشم تری نیست که نیست

همه درها به رویم بسته شده جز این در

به جز این باب دگر هیچ دری نیست که نیست

وقت آن است که دیگر تو به دادم برسی

غیر تو در دو جهان دادگری نیست که نیست

روزۀ من تهی است و سپر نفسم نیست

بهر این نفس خرابم سپری نیست که نیست

ظلمت محظ شده قلب من از فعل حرام

ولی افسوس که نور قمری نیست که نیست

به خداوند قسم غیر حسین ابن علی

در جهان اسم سزاوارتری نیست که نیست

تا که در دایره ی رحمت این آقاییم

با نگاه کرم او خطری نیست که نیست

ولی افسوس که در کرببلا می دیدند

بدنش روی زمین بود و سری نیست که نیست

مناجات با خدا

امان از غربت قبر و قیامت

فغان از وحشت قبر و قیامت

اگر ارباب من دستم نگیرد

ندارم طاقت قبر و قیامت

اجل در ره عمل کوته چه دارم

به غیر از حسرت قبر و قیامت

گنه کاری چو من فرمانبرِ نفس

چه داند حرمت قبر و قیامت

من از تنهاییِ خود خوف دارم

امان از ظلمت قبر و قیامت

اگر مولای من دستم بگیرد

چه خوف از محنت قبر و قیامت

غم و درد و بلا را می شناسم

که باشد زینت قبر و قیامت

پس از مرگم به زیر سایۀ یار

بگیرم هیئت قبر و قیامت

برای گریه بر سلطان عطشان

عطا کن مهلت قبر و قیامت

بهشت کربلا را کن نصیبم

که بینم جنت قبر و قیامت

رضای توست نصب العین عاشق

ندارد نیّت قبر و قیامت

ز دنیا می روم با دست خالی

امان از حسرت قبر و قیامت

ندارم خُلق و خوی اهل بیتی

ندارم فرصت قبر و قیامت

فقط با مومنین قرآن بگوید

سخن از بهجت قبر و قیامت

بمیرم تا ببینم روی حیدر

جمالش لذت قبر و قیامت

اگر" اَلْفَقرُ فخری " شد شعارم

توّلا مکنت قبر و قیامت

بجز لطف شفیعان دو عالم

چه باشد نصرت قبر و قیامت

به دنیا هیچ اقبالی ندارم

که دارم دولت قبر و قیامت

تمام لذت دنیای فانی

فدای عزّت قبر و قیامت

غلام آل زهرایم بگردان

شهید راه مولایم بگردان

-------------------------------------------------------

 محمود ژولیده

مناجات با خدا

گوشه چشمی اگر از جانب دلبر برسد

دست من نیز به آن چشمه ی کوثر برسد

اگر از شانه ی من بار گنه بردارید

پای این بنده هم از عرش فراتر برسد

باز هم توبه شکستم! بگذارید فقط

باز هم فرصت یک توبه ی دیگر برسد

همه ی ترس من این است که هنگام گناه

عُمر این بنده ی آلوده به آخر برسد

بس که آلوده ام «أبکی لِخروج نفسی»

وای از آن لحظه ی سختی که اجل سر برسد

خیلی از تنگی و ضیق لحدم می ترسم

وحشت بیشتر آن است که مُنکر برسد

همه ی خواهشم این است که در موقع مرگ

سر این بنده روی دامن حیدر برسد

مطمئنّم که در آن لحظه ی سخت و حسّاس

حضرت فاطمه با آل پیمبر برسد

چادر مادر ما کار خودش را بکند

بگذارید فقط لحظه ی محشر برسد

مثل هر دفعه به ارباب توسّل کردم

حتماً ارباب به داد دل نوکر برسد

مثل یک باز شکاری طرف میدان رفت

قصدش این بود به داد علی اکبر برسد

به روی نیزه ی لشکر، جگرش را می دید

تکه تکه بدن گل پسرش را می دید