تبیان، دستیار زندگی

اقتباس از http://www.marizad.ir  نوشته علی استادی

امیرهوشنگ ابتهاج(هـ. الف. سایه)شاعر و ادیب- متولد۱۳۰۶رشت- پایان تحصیلات متوسطه در زادگاه- چاپ اولین مجموعه اشعار با نام "نخستین نغمه ها"در رشت ۱۳۲۵که در قالب شعر کلاسیک بود- انتشار مجموعه "سراب"نخستین تجربه در زمینه شعر نو۱۳۳۰انتشارات صفى على شاه- انتشار اولین مجموعه از سیاه مشق دربرگیرنده شعرهاى ۲۵ تا ۲۹- انتشار مجموعه "شبگیر" ۱۳۳۲نشر توس و زوار- انتشار مجموعه "زمین" ۱۳۳۴انتشارات نیل- "چند برگ از یلدا" مجموعه شعر، تهران۱۳۳۴- "یادگار خون سرو"۱۳۶۰- انتشار مجموعه "سیاه مشق" ۱ و ۲ و ۳ شامل مجموعه غزلیات، رباعى ها، مثنوى ها، دوبیتى و قطعه- سرپرست واحد موسیقى رادیو حدفاصل۱۳۵۰تا۱۳۵۶- مدیر برنامه هاى جاودان موسیقى رادیو: گل هاى تازه و گلچین هفته- پایه گذار گروه موسیقى چاووشمتشکل از بهترین موسیقیدانان مرکز حفظ و اشاعه، محمدرضا لطفى، شجریان و... که سروده هاى انقلابى اش درآستانه انقلاب، بر حافظه همگان نقش بسته است.

ترانه

تا تو با منی زمانه با من است 
 بخت و کام جاودانه با من است 
تو بهار دلکشی و من چو باغ 
 شور و شوق صد جوانه با من است 
 یاد دلنشینت ای امید جان 
 هر کجا روم روانه با من است 
ناز نوشخند صبح اگر توراست 
 شور گریه ی شبانه با من است 
 برگ عیش و جام و چنگ اگرچه نیست 
 رقص و مستی و ترانه با من است 
 گفتمش مراد من به خنده گفت 
 لابه از تو و بهانه با من است 
 گفتمش من آن سمند سرکشم 
 خنده زد که تازیانه با من است 
 هر کسش گرفته دامن نیاز 
 ناز چشمش این میانه با من است 
 خواب نازت ای پری ز سر پرید 
 شب خوشت که شب فسانه با من است

تنگ غروب

یاری کن ای نفس که درین گوشه ی قفس 
بانگی بر آورم ز دل خسته ی یک نفس 
 تنگ غروب و هول بیابان و راه دور 
نه پرتو ستاره و نه ناله ی جرس 
 خونابه گشت دیده ی کارون و زنده رود 
 ای پیک آشنا برس از ساحل ارس 
صبر پیمبرانه ام آخر تمام شد 
 ای ایت امید به فریاد من برس 
 از بیم محتسب مشکن ساغر ای حریف 
 می خواره را دریغ بود خدمت عسس
جز مرگ دیگرم چه کس اید به پیشباز
رفتیم و همچنان نگران تو باز پس 
 ما را هوای چشمه ی خورشید در سر است 
 سهل است سایه گر برود سر در این هوس

افسانه ی خاموشی

قصه ی آفاق

دست کوتاه من و دامن آن سرو بلند 
سایه ی سوخته دل این طمع خام مبند
 دولت وصل تو ای ماه نصیب که شود 
 تا از آن چشم خورد باده و زان لب گل قند 
خوش تر از نقش توام نیست در ایینه ی چشم 
 چشم بد دور ، زهی نقش و زهی نقش پسند 
خلوت خاطر ما را به شکایت مشکن 
 که من از وی شدم ای دل به خیالی خرسند 
 من دیوانه که صد سلسله بگسیخته ام 
 تا سر زلف تو باشد نکشم سر ز کمند 
 قصه ی عشق من آوازه به افلک رساند 
 همچو حسن تو که صد فتنه در آفاق افکند 
 سایه از ناز و طرب سر به فلک خواهم سود 
 اگر افتد به سرم سایه ی آن سرو بلند

سایه ی سرگردان

پای بند قفسم باز و پر بازم نیست 
 سر گل دارم و پروانه ی پروازم نیست
 گل به لبخند و مرا گریه گرفته ست گلو 
چون دلم تنگ نباشد که پر بازم نیست 
 گاهم از نای دل خویش نوایی برسان 
 که جزین ناله ی سوز تو دمسازم نیست 
در گلو می شکند ناله ام از رقت دل 
 قصه ها هست ولی طاقت ابرازم نیست 
 ساز هم با نفس گرم تو آوازی داشت 
 بی تو دیگر سر ساز و دل آوازم نیست 
 آه اگر اشک منت باز نگوید غم دل 
 که درین پرده جیزن همدم و همرازم نیست 
 دلم از مهر تو درتاب شد ای ماه ولی 
 چه کنم شیوه ی ایینه ی غمازم نیست 
 به گره بندی آن ابروی باریک اندیش
 که به جز روی تو در چشم نظر بازم نیست 
 سایه چون باد صبا خسته ی سرگردانم 
 تا به سر سایه ی آن سرو سرافرازم نیست

همنشین جان

 بی تو ای جان جهان ، جان و جهانی گو مباش 
 چون رخ جانانه نتوان دید جانی گو مباش 
همنشین جان من مهر جهان افروز توست 
 گر ز جان مهر تو برخیزد جهانی گو مباش 
 یک دم وصلت ز عمر جاودانم خوش تر است 
 بر وصال دوست عمر جاودانی گو مباش 
در هوای گلشن او پر گشا ای مرغ جان 
 طایر خلد آشیانی خکدانی گو مباش 
 در خراب آباد دنیا نامه ای بی ننگ نیست 
 از منخلوت نشین نام و نشانی گو مباش 
چون که من از پا فتادم دستگیری گو مخیز 
چون که من از سر گذشتم آستانی گو مباش 
 گر پس از من در دلت سوز سخن گیرد چه سود 
 من چو خاموشی گرفتم ترجمانی گو مباش 
 سایه چون مرغ خزانت بی پناهی خوش تر است 
 چتر گل چون نیست بر سر سایبانی گو مباش