((عشق خدائه))
دل مست صفای کربلائه دل عاشق دشت نینوائه
دل عاشق احساس حسینه دیوانه عباس حسینه
تش بیته دل از فراق یارون آتش دکته مه دل فراوون
از داغ وشون مه دل بمرده خاک کربلا دوای درده
مولا آقاجان من ته دل دور ته جان علی اکبر دور
ششماهه علی اصغر دور ته جان برار دلاور دور
دشمن ته اصغر ره او ندائه ته دس بالا وه جان هدائه
ته اصغر گلی بیه پاره ته نازک دل من ته بلاره
ته زینب و قاسم بلاره ته قلب پر از غم بلاره
اون اکبر تن که بیه پاره ته برمه و غصه بلاره
عباس د دس جدا بهیه در راه ته وه فدا بهیه
من اینجه خوامبه برمه هاکنم از دنیا خوامبه شکوه هاکنم
دشمن دوسه ته رو فرات ره دوسه ته رو راه نجات ره
اما ته نجات عشق خدائه هفتاد و دو تن اینجه فدائه
عباس ته عطش ره یاد نکرده بورده لب او او ره نخرده
عباس، ته وفاره من بنازم ته قدا بالاره من بنازم
عباس، ته محبت بلاره ته قدرتا همته بلاره
وقتی ته د دس جدا بهیه در خیــمه بوین عزا بهیه
شرمنده اون سکینه هسی شرمسار ماه مدینه هسی
تهمشک کهسوراخبیه ازتیر بشتیشه خدره به دست تقدیر
او خاسه عموی جا سکینه نلین که عموره وه بوینه
وقتی عموره انتی بوینه دل پاره وونه میرنه سکینه
اسا، ونه ور، خور بیمو عمو، بموئه، بدون هیچ او
اسا که بمو اینجوری خور از داغ عمو بشکسه کمر
دیگه دنیه جان علمدار دیگه ندارنی سقا و سردار
ته جان برارزا هم شهیده قاسم که ته پیش رو سفیده
قاسم زیر سم اسب دشمن انگار بهیه زمان خرمن
آخ قاسم تن مثل نباته از لینگ و لوی اسبا بپاته
دشمن که بکوشته ته اکبر ره آتش بزو ته جان جیگر ره
ای کرببلا مه دل اسیره زخمی بزوئی مه دل، بمیره
ای کرببلا ته گنبد دور ته صحن و سرا و مسجد دور
ای جان خدا اشاره هاکن این غمهای ما ره چاره هاکن
این شعر «رها» هسه نشانه با اسری برمه تره خوانه
بهروز قاسمی_رها
