تبیان، دستیار زندگی

خیلی ها به من گفته اند و می گویند كه ما هر وقت شما را دیده ایم همیشه همینطور بوده اید، اما واقعیت این است كه من خیلی عوض شده ام و تغییرات ظاهری و پیر شدن در من آرام اتفاق می افتد، اما چون مردم دائم من را از تلویزیون می بینند، این تغییرات خیلی برایشان مشخص و واضح نیست.

اتفاقا با دكتر مجد، از روانشناسان خوب كشور كه مهمان برنامه خانواده شده بود، صحبت می كردم، از ایشان پرسیدم چطور است كه كار ما علی رغم سختی و دشواری ولی ما سرحال و پرانرژی هستیم، جواب داد این به دلیل ارتباط شما با مردم است، چون مردم شما را دوست دارند و به خاطر حرف های خوبی كه می زنید تحت تاثیر قرار می گیرند و در حق شما دعا می كنند و این انرژی مثبت كه برای شما فرستاده می شود، اگر فطرت شما پاك باشد آن را دریافت می كنید.

واقعیت این است كه ما مجریان از مردم انرژی می گیریم؛ در جمع بودن همیشه انرژی می دهد، مثلامی توانیم در خانه ناهار بخوریم اما به رستوران می رویم و در جمع قرار می گیریم تا از مردم انرژی بگیریم. این انرژی كه مستقیم به سمت ما می آید می تواند در زندگی ما موثر باشد من بخش عمده آن را مطمئن هستم كه از دعای خیر مردم است و بعد از آن هم سعی كردم كه سالم زندگی كنم.

خیر هرگز.

اگر نیاز شود استفاده می كنم مثل دندانی كه كرم خورده می شود و می كشیم برای صورت هم اگر مشكل پیش بیاید قطعا استفاده می كنیم، تا حالاهزاران نفر به من گفتند شما یك رنگی به ریش هایت بزن، اما من فكر می كنم خیلی مصنوعی می شود. به نظر من همین طوری خیلی واقعی تر است.

تا به حال نخواستم این كار را انجام بدهم ببینم می گذارند یا نه، ولی من فكر می كنم خود مردم خیلی جا بخورند چون 30 سال مرا با این چهره دیدند و خودم هم دوست ندارم تغییری ایجاد كنم.

(با خنده) كم و بیش.

بیشتر جوك ها و متلك ها در مورد پیر نشدن من بوده، چند وقت پیش یك مطلب طنز از یكی از شبكه های اجتماعی را برایم پرینت گرفتند و آوردند كه نشان می داد یك نفر از كودكی تا سالمندی پای تلویزیون است، ولی تصویر من ثابت و همیشه جوان روی تلویزیون دیده می شود.

عجیب نبوده، اما چیزی كه از من زیاد خواسته شده این بوده كه در مراسم خواستگاری و عروسی آنها شركت كنم.

بله زیاد رفتم، البته برای من سخت هم بود كه كجا می روم، چون با محیط آشنایی نداشته ام و به هر حال غریب بوده ام. این را برای خودنمایی نمی گویم، ولی معمولاكسانی از من خواسته اند كه با آنها خواستگاری بروم كه از سطح زندگی پایین تری برخوردار بودند و به نوعی می خواستند شجاعی مهر اعتبارشان باشد.

یكی از بچه های سازمان كه آبدارچی و بسیار انسان شریفی است از من خواست مثل برادرش در خواستگاری دخترش حضور داشته باشم. به من گفت فكر كن دختر خودت است و من با اطلاعات كمی كه از ایشان داشتم، رفتم. اتفاقا عروسی شان هم بودم كه خیلی باصفا برگزار شد.

من حریم خانوادگی ام را از كارم جدا كرده ام. به عنوان نمونه همسر بنده در 31 سالی كه در سازمان كار می كنم، حتی حاضر نشده یك ثانیه جلوی دوربینی برود، عكسی بگیرد یا مصاحبه ای انجام دهد و تاكنون نیز هیچ خبرنگاری را به منزل راه نداده است.

صد در صد تدبیر خودش بود و من الان می فهمم كه چه كار خوبی كرد ، حریم خانه و زندگی من كاملامجزا از كارم است، من یك كار دیگر هم برای این تفكیك حریم خصوصی از مسائل كاری انجام دادم. سعی كردم خودم را نزدیك كنم به آن شخصیتی كه در تلویزیون از من جاافتاد، یعنی آن هرمز شجاعی مهر تلویزیونی. من با خیلی از هنرمندان برخورد كردم كه ذهنیت دیگری نسبت به آنها داشتم و وقتی دیدمشان، انگار یك آدم دیگر بودند و آنقدر در ذوق من خورد كه با خودم گفتم نكند من هم همین طور باشم و سعی كردم اگر یك درصد احتمال وجود دارد كه من هم این طور باشم، خودم را نزدیك شجاعی مهر تلویزیون كنم، و الان همان چیزی كه در زندگی روزمره هستم، در تلویزیون هم هستم.

یك جاهایی كه احساس می كنم حق من ضایع می شود یا جاهایی كه احساس می كنم با پارتی بازی كارم راه می افتد، اینجا گول می خورم و كارم را انجام می دهم. (می خندد)

البته خیلی اهل پارتی بازی نیستم، ولی مثلاوارد جایی مثل بانك كه می شوم مسئول آنجا من را به جا می آورد و من را به داخل دعوت می كند و كارم را سریع تر راه می اندازد، البته من هم برایشان مجله می برم!

چرا عصبانی می شوم، اما سعی می كنم خودم را كنترل كنم، یك سری ویژگی ها در درون همه هست، من هم عصبانی می شوم، جالب است كه بگویم هنوز هم پشت میكروفن یا دوربین دچار اضطراب می شوم، اما یاد گرفته ام كه عصبانیت و اضطراب را كنترل و مدیریت كنم.

زمان ورود من به سازمان برمی گردد به 31 سال پیش و بعد از رفتن آقای قطب زاده. یعنی اینجا یا جای من بود یا جای قطب زاده.(می خندد) پس من متاثر از مدیران شمالی وارد سازمان نشدم بعد از ده سال از ورود من مرحوم كردان چون خودش شمالی بود، یك ارادتی هم به بچه های شمالی داشت از بچه های شمالی زیادی دعوت كرد كه به سازمان بیایند، ضمن این كه شمالی ها از روح لطیف تری برخوردارند و با هنر و موسیقی سازگاری بیشتری دارند.

بچه های شمالی سازمان را خودم هم می بینم، من وقتی به سازمان می آیم ماشینم را در دورترین نقطه پارك می كنم و هر دفعه یك ساعت رفت و یك ساعت برگشت را پیاده روی می كنم تا این طور ورزش كرده باشم، در مسیر هم كه می روم با همه سلام و علیك می كنم و از اینها 70 درصد شمالی هستند و با هم مازندرانی صحبت می كنیم.