می شود بدبین بود و تمام جذابیت های فیلم «گناهکاران» ساخته فرامرز قریبیان را نادیده گرفت و همه را یک کپی برداری از سینمای معمایی، پلیسی آمریکا دانست، می توان «گناهکاران» را با این انگ که یک فیلم کلیشه ای شیک و پرزرق و برق است تحقیر کرد، این ساده ترین و غیرمنصفانه ترین راه برای قضاوت درباره فیلمی ست که مشخص است کارگردان باسابقه و شناخته شده اش برایش زحمت زیادی کشیده است.
در سینمایی که بعضا قصه گویی و قهرمان پروری در آن اعتباری ندارد و برخی از فیلم هایش را مخصوصا اگر در یک پروسه چند روزه مانند جشنواره فجر تماشا کنید، نمی توان تا انتها تحمل کرد، بی آنکه بارها روی صندلی جا به جا شد یا به ساعت نگاه کرد، تلاش قریبیان برای روایت قصه ای پرتعلیق و غیر قابل پیش بینی قابل احترام است.
دغدغه نویسنده و کارگردان «گناهکاران» روایت یک قصه پلیسی و خلق قهرمان است، «گناهکاران» پازلی است که حل کردنش ذهن تماشاگر را درگیر می کند، تقابل دو قطب اصلی قصه، تدین (فرامرز قریبیان) و روانگر (رامبد جوان) جذابیت فیلم را مضاعف می کند، از همان لحظه رویارویی آنها، بدعنقی و بی حوصلگی پلیس سابق در برابر نظم و هوشمندی روانگر همان کلیشه آشنا اما همیشه فریبنده را به شکلی درست اجرا می کند و تا انتها هم نویسنده از این کلیشه برای فریب دادن مخاطب استفاده می کند و موفقیت انتهایی را هم بر همین اساس قرار می دهد.
فیلم نمایشگر توانایی های بازیگری دو نسل هم هست؛ محمد متوسلانی در نقشی کوتاه، در یادماندنی است و قریبیان یکی از بهترین بازی های کارنامه اش را در «گناهکاران» ثبت کرده.
تلخی و عصبیت قهرمان خسته فیلم که پلیسی آرمانگراست در برابر خونسردی و سکوت غریب روانگر وجوه تفاوت بازی این دو نسل را بیشتر عیان می کند. فیلم ساختاری شسته رفته دارد و بی لکنت قصه در آن روایت می شود.
«گناهکاران» با آن شخصیت های پیچیده و گاه غریب، فضای لوکس، رنگ قهوه ای قالب تصاویر و قهرمان تنها و از نفس افتاده اش اگر چه نمونه های فرنگی مختلفی را یادمان می آورد، اما اینها مهم نیست.
جهانی که فیلم خلق می کند باور پذیر و شخصیت هایش قابل لمس اند، غافلگیری پایانی هم برگ برنده ای برای آن است.جدا از همه امتیازهای فیلم و استفاده درستی که کارگردان از کلیشه ها کرده، «گناهکاران» یک امتیاز دیگر هم دارد. رامبد جوان در نقشی جدی و منفی حضوری درخشان دارد. جوان مثل بسیاری از بازیگرانی که در فضای طنز و کمدی رشد کرده اند کمتر این بخت را پیدا می کند که نقش جدی و پیچیده بازی کند.
این بازیگرها حتی اگر نقش جدی بازی کنند، کمتر دیده می شوند، به همین دلیل دوباره به مسیر قبلی برمی گردند. رامبد جوان از این تجربه ها دارد، حضورش در نقشی کوتاه در مجموعه «نشانی» که خود کارگردانی کرده بود، نشان می داد که برای بازی در نقش جدی و تلخ هم مناسب است، حتی حضورش در مجموعه «ولایت عشق» به کارگردانی مهدی فخیم زاده و تجربه بازی در فضایی تاریخی هم نمره قبولی می گیرد اما او با پرسوناژ شوخ و شلوغش برای مخاطب جذاب تر است و شاید همین باعث می شود کمتر به سراغ نقش های جدی، پیچیده یا منفی برود.
با دیدن چند دقیقه ابتدایی «گناهکاران» متوجه می شویم که ستاره فیلم با وجود حضور گرم فرامرز قریبیان، رامبد جوان است که با آن ابروهای گره خورده، نگاه تلخ و ظاهر مردانه و جدی فراتر از بازی های قبلی و کاملا کنترل شده حرکت می کند. این وقار، کت و شلوار پوشیدن و صمیمی نبودن اتفاقا چیزی از جذابیت این بازیگر کم نمی کند و نشان می دهد که می تواند با فاصله از پرسوناژ همیشه جوانش که خیلی زیاد متاثر از شخصیت ناآرام اوست، بازیگری موثر برای نقش های جدی باشد.
رامبد جوان وقتی نمی خندد هم دوست داشتنی است و حتی پس از تجربه موفق «گناهکاران» می شود گفت در قالب یک بدمن باهوش و عاشق حسود هم پذیرفتنی است.
«گناهکاران» فیلمی بی ادعا اما باارزش است، در بخش خصوصی ساخته شده، برای تولید آن سلیقه و ذوق هنری هزینه شده و حاصل تلاش نسلی است که ماهیت سینما را دوست دارند، با این دنیای جادویی بیگانه نیستند و با این فیلم کوشیده اند تماشاگر را به سالن های خالی سینما بیاورند.
«گناهکاران» کامل ترین فیلم فرامرز قریبیان هم هست، امضای او را دارد و یادگاری است از سینمایی که نسل او می شناسد و به آن عشق می ورزد؛ سینمایی که هنوز زنده است و برای نسل امروز هم جذابیت فراوانی دارد.
منبع: سایت تبیان زنجان
