«ناصر شریف» بیشتر در تئاتر تجربه بازیگری دارد و در بسیاری از كارهای تلویزیونی دستیار كارگردان بوده است.  آنچه می‌خوانید حاصل گپ و گفتی كوتاه با این بازیگر است:

چطور وارد تلویزیون و حرفه بازیگری شدید؟

من دیپلم طراحی صحنه و لباس را از هنرستان صدا و سیما گرفته‌ام. بعد از آن در دانشگاه آزاد و رشته بازیگری قبول شدم و درسم را در همان‌جا خواندم. در سال 84 به عنوان مجری بازیگر در قسمت «كبوتر دات كام» برنامه نیمرخ در 65 قسمت حضور داشتم.

اصلا بازیگری را از تئاتر شروع كردم. سال 87 كار تئاتر كودك می‌كردم و بعد از آن وارد مجموعه تئاتر شهر شدم و با هما روستا همكاری‌هایی داشتم. آخرین كاری كه برای جشنواره فجر انجام دادم، نمایش باغ آلبالو به كارگردانی حسن معجونی بود.

ابتدا قرار بود هومن سیدی نقش نیما را در این سریال بازی كند اما به دلیل این‌كه این بازیگر همان زمان سریال «سی امین روز» به كارگردانی جواد افشار را برای پخش از شبكه دو داشت، مدیران شبكه با حضور او در سریال «راه طولانی» موافقت نكردند و قرارداد سیدی لغو شد. در آن زمان من به عنوان دستیار كارگردان در این مجموعه حضور داشتم و از نزدیك فشاری را كه به عوامل تولید تحمیل می‌شد، شاهد بودم. ما مجبور بودیم سكانس‌هایی را كه نیما در آن حضور نداشت تصویربرداری كنیم. ایشان می‌خواستند حتما این نقش را یك بازیگر مطرح و شناخته شده بازی كند تا این‌كه به اصرار گروه تولید و لطف آقای كریمی این اتفاق افتاد و من به عنوان بازیگر نقش نیما انتخاب شدم.

مهم‌ترین جذابیت این سریال، قصه‌ آن است كه در زندگی روزمره رخ می‌دهد و ممكن است همه مخاطبان قسمتی از آن را در زندگی خود تجربه كرده باشند و به نوعی به مسائل و دغدغه‌های روز خانواده‌های ایرانی اشاره می‌كند.

یكی از مهم‌ترین و جذاب‌ترین نكات پشت صحنه سریال راه طولانی، وجود عوامل حرفه‌ای و با تجربه بود. از طراح گریم و لباس و تصویربرداری گرفته تا منشی صحنه و... همه حرفه‌ای بودند. همچنین فضای صمیمی كه در پشت صحنه ایجاد شده بود، تلخی قصه را برای ما كمرنگ‌تر می‌كرد. ما حتی در حین بازی و قبل از ضبط هر سكانس برای بهتر شدن دیالوگ‌ها چیزهایی به آن اضافه می‌كردیم و در مورد آن نظر می‌دادیم و بهترین نظرات به اتفاق جمع پذیرفته می‌شد.

رابطه بین خانواده امیری و دوستان نزدیكشان و هنرپیشگان اصلی سریال بسیار دوستانه و صمیمانه بود. ما سعی می‌كردیم با ایجاد یك فضای صمیمانه بتوانیم در ابراز احساسات نسبت به همدیگر در سریال و واقعی‌تر كردن نقش‌هایمان نسبت به همدیگر بهتر عمل كنیم. من واقعا احساس می‌كردم برادر بهاره و سمانه هستم.

خیر. بازی در مقابل بازیگران باتجربه این امكان را به ما می‌داد كه بدانیم بازیگر مقابل ما آنقدر كامل هست كه هیچ مشكلی به وجود نیاید. به همین دلیل تمام تلاشمان را می‌كردیم كه بدون اضطراب و ادا و اصول بهترین بازیمان را جلوی دوربین انجام دهیم. همچنین كمك‌های كیانیان و راهنمایی‌های ایشان برای همه بازیگران از جمله من بسیار سازنده بود.

به هیچ‌وجه. آقای كیانیان آنقدر فضای صمیمی و به دور از ریایی را بین ما و خودشان ایجاد كرده بود كه ما اگر اشتباه هم می‌كردیم بدون هیچ ترسی اشتباه خود را می‌پذیرفتیم. كمك‌های ایشان اعتماد به نفس ما را برای ایفای نقشمان بالا برد. به نظر من بازی در كنار رضا كیانیان برای من مثل یك كارگاه آموزشی بود.

نیما دچار شرایطی شده كه بسیاری از جوانان ما در حال حاضر به آن مبتلا هستند. بسیاری از جوانان تحصیلات دارند، اما بیكار هستند و كسی از آنها حمایت نمی‌كند. باید به نیمای قصه حق بدهیم كه پدر یا ارگان و موسسه‌ای را حامی خود بداند و از او توقع حمایت همه‌جانبه داشته باشد.

او پرتوقع نیست. او حق دارد كه از پدر خود بخواهد كه دنبال سرمایه‌ای برای زندگی‌اش باشد. هر فردی برای این كه وارد اجتماع شود، نیاز به سرمایه و حمایت مالی و معنوی دارد.

نه. مسبب اصلی این اتفاق پدر است. او برای وام گرفتن و پول درآوردن راه بدی را انتخاب كرد. به هر حال هر كسی در زندگی باید برای پیشرفت خطرپذیر هم باشد. اما باید این كار را كنترل شده انجام دهد.

اتفاقا اگر پدر می‌گذاشت كه او كشور را ترك كند، شاید به او این فرصت را می‌داد كه خودش زندگی و سختی‌هایش را تجربه كند و برگردد. شاید وقتی برمی‌گشت با دستی پر می‌آمد.

بله. ببینید زندگی من به نوعی به زندگی نیما شباهت دارد. پدر من هم در نوجوانی من ورشكسته شد و ما تحت‌ فشارهای اقتصادی قرار گرفتیم اما هم من و هم پدر من توقع زیادی از هم نداشتیم. پدر من حتی شهریه هنرستان من را هم نمی‌داد و به همین خاطر محبور شدم كه روی پای خودم بایستم.