این تصمیم مجیدی فضای عجیبی در ورزشگاه بوجود آورد و بسیاری از هواداران با گریه و ناباورانه به این صحنه عجیب  نگاه کردند. مجیدی که چندان هم به عکاس‌ها توجه نمی‌کرد در نهایت از سمت روبه‌روی دو آتشه‌های استقلال از کمند آنها فرار کرد و به رختکن رفت. در حالی که شاید برای هیچ کس مهم نبود که استقلال 2 امتیاز حساس را در بازی مقابل مس از دست داده است. مسابقه‌ای که اگر استقلال رحمتی را نداشت ممکن بود بازنده از آن بیرون بیاید.
 به هر حال با خداحافظی مجیدی یکی از مهمترین بازیکنان فوتبال ایران و یکی از آخرین ستاره‌های نسل دهه 70 فوتبال ایران کفش‌ها را آویخت و ما باید نگران پیدا شدن جانشین مناسبی برای او باشیم.

مجیدی باز هم استقلال را در نیمه راه تنها گذاشت / آخرین فرزند مکتب حجازی هم رفت

میثم بهرامی / شماره 7 استقلال، دوباره آبی‌پوشان تهرانی را در میانه فصل تنها گذاشت. مجیدی که دو فصل قبل در استقلال شاگرد مظلومی بود و در نیم فصل جدا شد و به الغرافه قطر رفت، امسال هم در میانه فصل امیر قلعه‌نویی را تنها گذاشت و از فوتبال خداحافظی کرد. او که مدتی است در انگلیس در کلاس‌های مربیگری شرکت کرده، باید برای گذراندن مراحل بعدی این کلاس‌ها، به این کشور برود و نمی‌توانست چند هفته در کنار استقلال باشد. به همین دلیل تصمیم گرفت حالا که در اوج است از فوتبال خداحافظی کند چراکه زمانی که از کلاس های مربیگری برمی‌گردد ممکن است بدنش روی فرم نباشد و نتواند در ترکیب استقلال قرار بگیرد.
فرهاد مجیدی در تیم بهمن تهران ستاره شد. او در حالی که بازیکن تیم امید بهمن بود، در ترکیب تیم بزرگسالان بهمن هم قرار می‌گرفت. او همان جا دیده شد و بازی‌اش مورد توجه مربیان تیم ملی قرار گرفت. آن زمان استقلال و پرسپولیس، مجیدی را می‌خواستند. شایعه شده بود که مایلی‌کهن به مجیدی گفته باید به پرسپولیس بروی تا به تیم ملی دعوت شوی. سرانجام مجیدی به استقلال رفت اما مایلی‌کهن هم او را به اردوی تیم ملی دعوت کرد. مجیدی می‌توانست یکی از بازیکنان ایران در بازی با استرالیا باشد اما آن زمان او هنوز تحصیل می‌کرد و به خاطر امتحان دیپلم، نتوانست همراه تیم ملی به استرالیا برود. پس از آن، مجیدی دیگر هیچ وقت مهاجم ثابت تیم ملی نبود. او هم مثل بسیاری از مهاجمان دیگر، پشت خط علی دایی ماند اما حتی بعد از خداحافظی دایی از تیم ملی هم نتوانست جایگاهی در تیم ملی پیدا کند.
حدودا 14 سال قبل، مجیدی از استقلال جدا شد و به راپیدوین رفت. اما دوران حضور او در این تیم اتریشی طولانی نبود. مجیدی به فوتبال آسیا برگشت و به الوصل امارات رفت. او در الوصل ستاره شد و 3 سال آنجا بازی کرد. مجیدی که دیگر در فوتبال امارات ماندگار شده بود، بعد از الوصل به العین رفت و پس از آن هم به الاهلی. او در امارات بازی در النصر را هم تجربه کرد. مجیدی پس از آن تصمیم گرفت به تیم اصلی‌اش، استقلال برگردد. او در استقلال بازی کرد و شرایطی بسیار خوبی در تیم پرویز مظلومی داشت. اما ناگهان در نیم فصل از این تیم جدا شد و به الغرافه قطر رفت. شاید اگر مجیدی در استقلال می‌ماند، تیم مظلومی آن سال قهرمان لیگ می‌شد. پس از آن مجیدی با شرایطی خاص به استقلال برگشت. در حالی که همه او را به عنوان شاگرد ناصر حجازی می‌شناختند و تصور می‌شد او رابطه خوبی با قلعه نویی نخواهد داشت، اما در عمل چنین اتفاقی رخ نداد و مجیدی و قلعه‌نویی حداقل در ظاهر روابط خوبی با یکدیگر داشتند و بدون حاشیه با هم کار می‌کردند. البته مجیدی در نامه‌ای که برای خداحافظی اش نوشت، ذکر کرده بود که تلخ‌ترین خاطره عمرش 4 خرداد 1390 بود که ناصر حجازی فوت کرد و با این نوشته، نشان داد که هنوز هم شاگرد مکتب حجازی است.
مجیدی در دوران بازیگری‌اش یک آرزوی بزرگ داشت که هیچ وقت به آن نرسید؛ قهرمانی با استقلال در لیگ قهرمانان آسیا. او فکر می‌کرد امسال به هدفش می‌رسد چراکه استقلال شرایط خوبی در لیگ قهرمانان آسیا داشت و تا مراحل بالا هم صعود کرده بود. اما تیم مجیدی در نهایت از رسیدن به فینال بازماند تا فرهاد هیچ وقت به آرزویش نرسد. حالا او قرار است در کلاس‌های مربیگری شرکت کند و دوباره به فوتبال ایران برگردد. او گرچه نتوانست به عنوان بازیکن با استقلال قهرمان آسیا شود، اما این فرصت را دارد که در سمت مربی، چنین افتخاری را تجربه کند. مجیدی برای رسیدن به قهرمانی آسیا در سمت مربی یا سرمربی استقلال، زمان زیادی دارد و هنوز به ابتدای این راه هم نرسیده است. ابتدای این راه، شاید چند ماه آینده باشد؛ زمانی که مجیدی با مدرک مربیگری به ایران برمی‌گردد. قلعه‌نویی دقایقی بعد از خداحافظی مجیدی، گفته که او می‌تواند به عنوان مربی به استقلال کمک کند. آیا آغاز کار مربیگری مجیدی در استقلال، هم‌زمان با سرمربیگری امیر قلعه‌نویی در این تیم است؟

 فرهاد مجیدی از فوتبال خداحافظی کرد اما گفت که می‌خواهد در کنار هواداران استقلال به تنها آرزوی دست نیافته ورزشی‌اش دست پیدا کند.

 کاپیتان استقلال که 23 سال فوتبال بازی کرد،‌ عصر امروز و پس از بازی با مس کرمان در ورزشگاه آزادی کفش‌هایش را آویخت. او در روز هفتم آبان که هم شماره پیراهنش است،‌ با استقلال وداع کرد. با توجه به اینکه دیدار استقلال – مس آخرین بازی خانگی استقلال در نیم فصل اول است، مجیدی در استادیوم آزادی و در کنار هواداران استقلال، برای همیشه از فوتبال خداحافظی کرد.

در متن خداحافظی فرهاد مجیدی که در اختیار ایسنا قرار گرفته، آمده است: هیچ وقت دوست نداشتم زمان خداحافظی ام را از قبل مشخص کنم. مدتی پیش، به این تصمیم رسیدم که امروز روز خداحافظی از فوتبال است. از فردا همان جایی می ایستم که شما می‌ایستادید. زیر برف، یخ، باران و آفتاب سوزان. اما این بار من باید به شما احترام بگذارم و تشکر کنم، درست همان کاری که شما برای من انجام دادید.

تمام خاطره‌ها، خوشی‌ها و لحظه‌های تلخی که در طول سالیان حضور در استقلال داشته‌ام امروز جلوی چشمانم هستند. تلخ ترین خاطره‌ام "4خرداد 1390 " است که روی قلبم حک شده و به هیچ وجه پاک نخواهد شد. روزی که در مراسم تشییع جنازه ناصرخان شرکت کردم و در بهشت زهرا (س) برای همیشه از وی جدا شدم.

به من حق دهید که با دشواری از این پیراهن دل بکنم، هر کدام از ستاره‌های آن، مدال‌هایی بودند که همه ما به آن افتخار می‌کردیم. من به بیشتر آرزوهای فوتبالی خود رسیده‌ام و دوست داشتم با قهرمانی در آسیا از فوتبال خداحافظی کنم اما این امر میسر نشد. امیدوارم در آینده به تنها آرزوی دست نیافته ورزشی ام در کنار هواداران عزیز برسم.

برادر کوچک شما

فرهاد مجیدی

هواداران عزیز و دوست داشتنی!

بازیکنان می‌روند ولی استقلال بزرگ باقی می‌ماند. پیراهنی که سال‌ها نام من بر آن نوشته می‌شد را دوست داشته‌ام و همواره دوست خواهم داشت. پیراهن "آبی" که بر تن بازیکنان بزرگی چون غلامحسین مظلومی و حسن روشن بوده یا همان بازوبندی که مدتها علی جباری، برادران بیانی، امیر قلعه نویی یا جواد زرینچه بر بازوان خود می بستند از جمله خاطرات ماندگارم هستند.

تقدیر این بود که در ایران پیراهنی جز پیراهن پرافتخار "آبی" بر تن نکرده و با استقلال از دوران قهرمانی خداحافظی کنم. ازهمه افرادی که این فرصت را برای من فراهم کرده و مرا حمایت نمودند خصوصا "امیر قلعه نویی" قدردانی می نمایم.

فرهاد مجیدی امروز به خط آخر سال‌های بازی خود رسیده و وقت آن شده تا پیراهن شماره 7 که میراث بزرگانی چون «مجید نامجو مطلق » است را به بازیکنان تازه نفسی تقدیم کنم که قرار است آینده فوتبال کشور را رقم بزنند.

برادر کوچک شما

فرهاد مجیدی

هواداران همیشگی!

از فردا دیگر بازیکن استقلال به شمار نمی‌آیم ولی همواره یکی از شما خواهم بود و برای قهرمانی استقلال دعا خواهم کرد. هر چه دارم از استقلال و هوادارانش است و هر کجا که باشم برای سربلندی استقلال تلاش خواهم کرد.

چقدر سخت است پایان بردن این نامه، همین طور نام‌ها مقابل چشمانم رژه می‌رود، از تمام مربیانی که در این سال‌ها برایم زحمت کشیدند، از مدیرعامل محترم باشگاه جناب آقای فتح ا...زاده و دیگر مدیران گذشته، کارشناسان، بازیکنان، کادر پزشکی، تدارکات، اهالی رسانه، دوستان، خانواده خصوصا پدر و مادر عزیزم و تک تک آن هوادارانی که در این سال‌ها همراهی‌ام کردند، کمال سپاسگزاری و قدردانی را دارم.

در پایان لازم است برای تیم ملی کشورم که با درایت جناب آقای علی کفاشیان، رییس فدراسیون فوتبال و مربی بزرگش کارلوس کی روش، تلاش بازیکنان و دعای خیر مردم عزیز به جام جهانی صعود کرد، آرزوی موفقیت نمایم.

خدای من شاهد است که در تمام این سال‌های طولانی با تمام توانم بازی کردم و اگر قصوری از من سر زده از همه پوزش می‌طلبم.

مجیدی‌ها می‌آیند و می روند، اما آنچه باقی می‌ماند نام "استقلال" است که پشتش به شما هواداران، مثل همیشه گرم خواهد ماند. زنده باد ایران، زنده باد استقلال.

برادر کوچک شما

فرهاد مجیدی