تبیان، دستیار زندگی

arzim.mihanblog.com/post/849  گردآورنده : روح اله عزیزی – علی صفری

به نام خداوند مهربان

مقدمه

پیدا کردن آغاز هر نهضت علمی کاری سخت و دشوار است . تربیت بدنی از این قاعده مستثنی نمی باشد این مقاله در پی آن است تا بتواند نگاهی به تاریخ تربیت بدنی در جوامع کهن همچون مصر، چین، یونان ، ایران و... بیاندازد و فلسفه هر کدام از این جوامع برای انجام فعالیت های ورزشی تا حدودی معرفی گردد .

تعریف ورزش

ورزش از نظر لغوی اسم مصدر است به معنای «ورزیدن» و برزیدن مصدر آن یعنی کارکردن،عمل کردن،کوشیدن،پیاپی انجام دادن و ریاضت کشیدن است. معادل کلمه ورزش در زبان انگلیسی Sport است که به هر نوع فعالیت بدنی و بازی که منجر به انجام مسابقه و نمایش مهارت بین دو فرد و یا دو گروه شود ، که ملزم به انجام تمرین های مداوم و فرا گرفتن مهارت ، در یک حرکت یا رشته ورزشی اطلاق می شود.(1)

تعریف مسابقه

مسابقه ، نوعی فعالیت ورزشی است که تحت ضوابط ، قواعد و قوانین پذیرفته شده بین المللی ، اجرا می شود . هدف ورزشکار از شرکت در مسابقه ، پیروزی بر حریفان ، کسب نتایج برتر و دستیابی به رکوردها است . در مسابقه ورزشکار بایستی به بسیج قابلیت های خود در یک محدوده ی زمانی نسبتاً کوتاه و مقتضی ، بپردازد . (2)

تربیت بدنی در مصر قدیم :

شنا از ورزش های بسیار متداولی بود که مرد و زن بدان علاقه ی فراوان داشتند . به علاوه کشتی ، رقص و ژیمناستیک ، اسب سواری و گاو بازی مورد علاقه ی مردم بوده اند . علت علاقه ی مصریان به ورزش را ارتباط ورزش با امور دینی ذکر کرده اند .

تربیت بدنی در چین :

در این کشور تربیت بدنی بیشتر در مدارس نظامی به منظور تربیت جنگجویان و آمادگی های رزمی آنان مورد توجه بود . از جمله بازی های معمول در چین عبارتند از : نوعی بازی فوتبال ، مشت زنی ، کشتی ، تیراندازی با کمان ، شمشیر بازی و ... .

تربیت بدنی در هند :

آنان در حقیقت فلسفه ی مذهبی مردود شناختن فعالیت های بدن را پذیرفتند و این فلسفه که ترک زندگی را توصیه می کرد ، مستقیماً با نیرو و توان بدنی و حتی با تندرستی مغایرت وتضاد داشت . البته مختصری حرکات ورزشی و فعالیت های بدنی خواه نا خواه در زندگی مذهبی هندوان راه یافته بود و این حرکات بویژه در مراسم ، جشن ها و اعیاد مذهبی به اجرا در می آمد .

تربیت بدنی در ایران باستان :

وظیفه ی بزرگ حفظ مرز و بوم ایران ، که به موجب تعلیم زردشت سرزمینی مقدس به شمار می رفت ، و نیز میل به کشور گشایی و تسخیر سرزمین های مجاور ایجاب می کرد که جوانان ازتعالیم نظامی منظمی که اساس آن طبعاً بر ورزش و تربیت بدنی بود ، برخوردار گردند و از این رو در حقیقت برنامه ی آموزشی گروه بسیاری از جوانان به تعلیمات نظامی و مهارت های بدنی محدود می شد تا بتوانند شرایط و کیفیت های لازم برای یک سرباز خوب و شایسته را به دست آورند . از ورزش های معمول و مرسوم ورزشی می توان به این موارد اشاره کرد : اسب سواری ، تیراندازی و شکار ، چوگان بازی و شنا .

تربیت بدنی در یونان هومری :

هدف نهایی تربیت بدنی که در جنگ های متناوب روزگار هومر سرچشمه می گرفت پرورش مرد عمل و مرد میدان بود لذا تربیت بدنی بیشتر در خدمت آمادگی رزمی برای شرکت در جنگ و مقابله با دشمنان بود . از جمله ورزش های این دوران می توان به این موارد اشاره کرد : ارابه رانی ، مشت زنی ، کشتی گرفتن ، پرتاب نیزه و ... .

تربیت بدنی در اسپارت :

هدف اساسی آموزش و پرورش آماده ساختن کودکان از نظر بدنی برای شغل سپاهی گری بود . فعالیت عادی ورزشی آنان شامل : ژیمناستیک ، دو ، شنا ، شکار ، سوارکاری بر اسب برهنه ، پرتاب سنگ ، پیاده روی طولانی ، کشتی و ... بود .

تربیت بدنی در آتن قدیم :

هدف تربیت بدنی در یونان تنها به پرورش بدن خلاصه نمی شد . برای نخستین بار نحوه ی اجرای حرکات بدنی و مهارت های ورزشی نیز مورد توجه قرار گرفت . یکی از معروف ترین مسابقه های ورزشی آن ها المپیک بود که از سال 776 پیش از میلاد به افتخار زئوس خدای اساطیری یونان در " المپیا " olympia برگزار می شد . این مسابقات هر چهار سال یکبار و در فصل تابستان (مرداد ماه ) به مدت پنج روز انجام می گرفت .

ربیت بدنی در روم :

جوانان رومی تنها به منظور تأمین سلامت جسم به تمرینات و فعالیت های ورزشی می پرداختند ، نه به خاطر تناسب و زیبایی اندام و یا رقابت در بازی ها و مسابقات ورزشی . تاریخ تربیت بدنی روم نشان می دهد که بازی های مختلف و متنوعی که در آن ها از توپ استفاده می شده ، بسیار معمول و رایج بوده است.(3)