تبیان، دستیار زندگی

با سپاس از الحدید در http://poem-palestine.blogfa.com/8710.aspx

حمید سبزواری:

ناله كن آه ای دل من ناله كن
در هجوم دردها بر سینه‌ها
بر وداع قلب‌ها با قلب‌ها
در شكست سینه‌ها از كینه‌ها

برخزان عشق، برپایان مهر
بر افول راستی، آزادگی
در كمینگاهی كه نامش زندگی است
برفنای رادمردی، سادگی

در عزای عزت انسان نشین
ای دل زخمی، دل تنهای من
بر مزار مردمی اشكی فشان
چشم من، ای چشم خون پالای من

ای قلم‌، ای دست، ای شعر، ای زبان
پرده‌گیر از چهره صهیون و صلیب
داستان غربت انسان سرای
در هجوم تیغ و تزویر فریب

داستان‌پرداز عصر بی‌كسی است
آدمی در غزه و قدس و عراق
بر گلوها تیغ خودكامان قرن
در سبوها زهر بیداد و نفاق

غرب! ای فربه شده از خون شرق
چیست جز انسان شكاری كار تو
اینك اینك فتنه صهیونیان
داغ ننگی تا ابدی بر روی تو

نامتان چنگیز را تطهیر كرد
رسم آن خون‌ریز را از یاد برُد
تیرتان، تزویرتان، تقدیرتان
فتنه چنگیز را از یاد برد

آی دژخیمان عالم شرمتان
ای سرمداران بی‌غم وای‌تان
خون قارون است در جسم شما
خون آتیلاست در رگهای‌تان

كیستید ای مردمی گم كردگان
ای شرف سیلی خور دستان‌تان
از كدامین دین فرمان می‌برید
با كدامین دد بود پیمان‌تان

ناله‌ام از نای خشم‌آگین بر آی
از درون سینه توفانی‌ام
تا برآشوبد زمان از شورش‌ام
تا زمین خیزد به هم‌پیمانی‌ام

ای سیه روزان و محرومان خاك
آنك‌آنك مهدی! آنك‌ رست‌خیز!
ای ستم‌كاران و خون‌ریزان عصر
پاسخ هر زخم صد شمشیر تیز

ای قدس‌ ای حماسه شورانگیز
بر دفع ظلم سامریان برخیز

بنگر كه از شرارت صهیونی
گشته بهار خسته‌دلان پائیز

ابلیس حكم رانده به هر وادی
بس نارواتر از ستم چنگیز

بس سینه‌ها كه گشته ز كین صد چاك
بس دیده‌ها كه گشته ز خون لبریز

در خاك و خون فتاده به هر برزن
پیر و جوان و كودك بی‌تمییز

آوای ناله می‌رسد از هر كوی
تیغ از نیام بر كش و بی‌پرهیز

برگیر انتقام شهیدان را
صهیونیان شعله به دار آمیز

بركش لگام واقعه بی‌تأخیر
زین كن سمند حادثه و ستیز

ناباوران پست به آتش كش
سوزند تا به عرصه رستاخیز

این درد جانگداز به پایان بر
فرعونیان به نیل و مذلت ریز

خواه از خدای عزّ و جلّ نصرت
شادّی مسلمین جهان را نیز

خون می‌شود به تیغ ستم پیروز
بردار سر ز زانوی غم برخیز

؟؟؟؟

مسجد، ستاره، زنجیر، بالا بلا فلسطین
در خون شكوفه داده است نامت كجا فلسطین

با هر شهید هر خون، هر سنگ رو به دشمن
هر بار می‌شكوفد در كوچه‌ها فلسطین

هر كودك مبارز در بازی بزرگان
با سنگ می‌نویسد بر شیشه‌ها: فلسطین

من سنگ می‌شوم سنگ، در روز رجم شیطان
تو چرخ می‌زنی چرخ، در كربلا فلسطین

؟؟؟

چه حكمت است كه از نسل كوفی آن روز
پراست منطقه خاورمیانه هنوز

هنوز بوی خیانت زچاه می‌آید
به گرگ طعنه‌زده آن برادر كین‌توز

چه حكمت است كه از ابن‌سعد و ابن‌زیاد
رسیده حاكمكان را كتاب خود آموز

هنوز چشمك اشعث به ابن‌ملجم را
نكرده كشف به جز دیدگان اهل رموز

همیشه فتنه قطامه‌های قدرت هست
كرشمه‌های هوسناك و عشوه مرموز

زمانه میل خَزَف دارد و شكستن لعل
نگاه را به حسین و یزیدیان می‌دوز

به غزه ظلم شما كوه برف اگر باشد
به چند لحظه شود آب، ز آفتاب تموز

ز مصر می‌رسد این حس، ز جمله‌های جمال
كه قهر قاهره روزی شود تل آویو سوز

مبارك است اگر گوش این مبارك هم
به پند رهبر ما باز گردد از سر سوز

اگر كه امت اسلام شد  ید واحد
یقین بدان كه به هر صحنه‌ای شود پیروز

بساط عید به پا می‌شود به سوگ ستم
بیا بیار بهار و به پا نما نوروز 

امیر احمدی

پنداشته اند كه ما ز خاموشانیم
همرنگ جماعت فراموشانیم
ما آرزوی كرب و بلا را داریم
با یاد حسینمان كفن پوشانیم

؟؟؟

غزه محك است عیارتان پیدا شد.

وقت عمل است، شعارتان پیدا شد؟

امروز میان كوفه و كرب و بلا

با امر ولی، تبارتان پیدا شد

؟؟؟

پیچیده نوار غزه طومار تو را
برهم زده آلوده ی افکار تو را
تنها تر از آن است که فریاد کند
با بغض مگر ساخته او کار تو را

؟؟؟

برادران عرب بی برادرم کردند
اسیر فاجعه های مکررم کردند

به عمق بی کسی چاه در شبی بی ماه
برای سنگ دل خود کبوترم کردند

چهار سوی گذر را به روی من بستند
شبیه قاعده ی بازی از برم کردند

مزورانه مرا دست گرگها دادند
برای پیرهن پاره پرپرم کردند

لب سکوت گزیدند وقت خوش رقصی
پیاله لب زده درخون شناورم کردند

فروختند مرا بانفیری از نفرت
وبعد هلهله بر زخم پیکرم کردند

به جای نان وعروسک یه جای نرمی خواب
گلوله هدیه ی چشمان خواهرم کردند

برادران عرب مصری از زر و زورند
که مثل خواب بدی دیر باورم کردند

پروانه نجاتی

چندی‌ست هر بهار می‌شکفد
بر شاخه‌های تازۀ زیتون، سنگ
دیگر نشان صلح نخواهم بود...
این است حرف تازۀ زیتون: جنگ!


دیری‌ست سهم سینۀ ما تیر است
دیری‌ست راهِ رفتنِ ما خار است
بیدارماندگانِ شبی تاریم
دار است حقّ گردنِ ما، دار است


زنجیر باز کرده و می‌آییم
با دسته‌های سینه‌زنی از راه
ما فوجِ بسملیم که در راهیم
ای تیغ‌های سر زده! بسم‌الله!


یادش به خیر گفتۀ دریامَرد:
کافی‌ست سطل آبی اگر ریزیم...
جز آبروی رفته چه خواهد ماند
امروز اگرکه سیل نینگیزیم؟

                                    محمد مهدی سیار

نهادند «زین» لشکر ابرهه فیل‌ها را

ولی سر بریدند اول ابابیل‌ها را



به قرآن سر صلح دارند اینان، ببینید

سر نیزه تورات‌ها را و انجیل‌ها را



ببندید دستان بی تابتان را ببندید

فلاخن میارید از امروز سجیل‌ها را



دریغا به این قصه هرگز کلاغی نیامد

دریدند قابیل‌ها نعش ‌هابیل‌ها را



به دنبال «نیل و فرات» است و پر کرده فرعون

یزیدانه از خون نوزادگان نیل‌ها را

محمد مهدی سیار

نیام بر کشم امشب به سبک بدر و تبوک
برادری که خموشی "فاین هم قتلوک"
کجاست دست خبیثی که بست چشم تو را
که چشم هم زدنی شد تو را تمام سلوک

به پشت قافله گو "لا اله الا الله"

سکوت بر لب ما مانده بود یا طاعون
که سر به بَرد زمین داد شاخه زیتون
خمود سرد زمستان، دروغ، صلح جهان
خموش موسیِ عمران و زنده شد قارون

علیک "آجرک الله یا رسول الله"

به رقص با می و شمشیر، فاش با شیطان
برادرم نشناختی  که بود؟ ابو سفیان!!
شیوخِ جیره خورِ دون و غرقِ در شهوت
ببین اولئک انعام، اضل تر از اسبان

دعا نما که نبیند "علی ولی الله"

برای درد دلت، واژه ها چنان کم بود
که اشک و خون به هم آمد، عجیب مرهم بود
به خواب رفته و سرد است جسم دلبندم
گرسنگی نفسش را برید، بی غم بود

عنایتی بنما یا حسن کریم الله

کسی که پشت حماس وحماسه را خم کرد
و داغ کشتن هابیل را به آدم کرد
سکوت کل جهان است و نیست ومازن
که بند پاره شد و چون حرامیان رم کرد

بیا که بت شکنی نیست یا خلیل الله

و غزّه! احمدمان نیست ورنه می آمد
و ما رایتَک یا قدس "همّت و احمد"
ببین که رنگ سیاست گرفته ایمان ها
به جزر رفته جهاد و شکسته کشتی مَد

طلوع کن ز فلسطین دوباره روح الله

؟؟؟