ركوع تجسم ادب خاص بنده در برابر پروردگار و پیشگاه الهی است.
در پیشگاه خداوند با این نیت كه او را می ستایم و او از هرچیز منزه است.
او نیازی به نماز و خضوع ما ندارد و ما این ادب را به نشان شایستگی پروردگار عام به جا می آوریم.
از به جا آوردن ركوع در پیشگاه خداوند و خواندن ذكر مخصوص آن لذت می بریم.
امام جعفر صادق(ع) در هنگام خواندن نماز در ركوع و سجده بالغ بر شصت بار ذكر به جا می آوردند.
ركوع از اركان نماز است كم یا زیاد كردن به هر شكل نماز را باطل می كند.
در هنگام خواندن نماز جماعت اگر ماموم زودتر از امام جماعت سر از ركوع بردارد باید به ركوع بازگردد و از امام تبعیت كند و زیادی ركن در اینجا اشكالی ندارد.
رعایت نكردن طمانینه و تمامیت ركوع موجب خروج از دین خواهد بود.
