تبیان، دستیار زندگی

یکی از محورهایی که پیرامون زندگی شخصی و کیفیت معیشت امام زمان (علیه السلام) مطرح است، مساله ازدواج و زن و فرزند آن حضرت است. و در آن سه احتمال وجود دارد:
1- اساساً حضرت ازدواج نکرده اند.
2- ایشان ازدواج کرده اند ، ولی دارای فرزند نمی باشد.
3- آن حضرت ازدواج کرده اند و دارای فرزندانی نیز می باشند.

در صورتی که احتمال اول را بپذیریم، لازمه اش این است که امام معصوم (علیه السلام) یکی از سنّت های مهم اسلامی (که همان ازدواج است.)را ترک کرده باشد و این با شأن امام سازگار نیست.امّا از طرفی دیگر چون مساله غیبت، اهم است و ازدواج مهمّ، در مساله ترک ازدواج ، اشکالی را ایجاد نمی کند.

امّا احتمال دوم که اصل ازدواج را بپذیریم اما بدون داشتن فرزند ، بین انجام سنت اسلامی و عدم انتشار مکان و موقعیت حضرت جمع کرده ایم ، امّا باز این اشکال باقی است که اگر قرار باشد، آن حضرت شخصی را به عنوان همسر برگزیند، آیا باید بگوییم که عمر همسر امام نیز مانند عمر حضرت طولانی است (که بر این امر دلیلی نداریم)،یا این که بگوییم مدتی را با حضرت زندگی کرده و از دنیا رفته است که در این صورت، حضرت به سنت حسنه ازدواج عمل کرده و پس از آن، تنها و بدون زن و فرزند به زندگی ادامه می دهند.

احتمال سوم آن است که آن حضرت ازدواج کرده و دارای فرزند نیز می باشند و اولاد آن حضرت نیز فرزندانی دارند. اشکال اساسی این مساله این است که این همه اولاد و اعقاب، بالاخره روزی در جست و جوی اصل خویش می افتند و همین کنجکاوی و جست و جو، مساله را به جایی باریک می کشاند که با فلسفه غیبت حضرت، سازگار نیست.(چشم به راه مهدی، ص352)

در این جا روایات و ادله ای که وجود همسر و فرزند برای حضرت را اثبات می کند ذکر می شوند:
در رابطه با همسر یا همسران حضرت، یک روایت مرحوم کفعمی در کتاب شریف مصباح می باشد.بر اساس آن روایت ، همسر حضرت یکی از دخترهای ابی لهب است.(نجم الثاقب، ص325)
در رابطه با اولاد آن حضرت نیز روایاتی هست که از جمله آن ها روایت انباری است که مرحوم مجلسی در بحار الانوار آن را آورده و روایتی طولانی است.(بحار الانوار، ج53، ص213)
محمد بن مشهدی در کتاب مزار از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که امام فرمود: گویا نزول قائم را با اهل و عیالش در مسجد سهله می بینم.(غیبة طوسی، ص107؛ بحار الانوار، ج52، ص22)
مرحوم مجلسی نیز بابی از کتاب خویش را به خلفاء و اولاد حضرت مهدی (علیه السلام) اختصاص داده است.علاوه بر روایات، برخی دعاهای وارده از ائمه معصومین (علیهم السلام) دلالت دارند که برای آن حضرت، اهل و عیال و فرزندانی هست. در این دعاها از تعابیری چون "وُلد" ، "ذُریّه" ، " اهل بیت" و " آل بیت" استفاده شده است.به عنوان مثال در آخرین فراز از صلواتی که از ناحیه مقدسه امام عصر (علیه السلام)خطاب به ابوالحسن ضراب اصفهانى صادر شده چنین می خوانیم:
"وصل علی ولیک و ولات عهده و الائمة من ولده و مُدَّ فی أعمارهم و زد فی آجالهم": درود بی پایان خود را بر ولیّ امرت و اولیای عهدش و پیشوایان از اولادش نازل فرما و بر عمر و اجلشان بیفزا.(بحار الانوار، ج95، ص332)
یا در دعایی که امام رضا (علیه السلام) تعلیم فرموده اند (که در عصر غیبت خوانده شود)، چنین آمده است:
"اللهم اعطه فی نفسه و اهله و ولده و ذریته و امته و جمیع رعیته ما تقر به عینه و تسر به نفسه...":خدایا! به او درباره خودش و اهلش و فرزندانش و امتش و همه رعیتش عطا فرما، آن چه را که دیده اش روشن و دلش مسرور گردد...( (اثبات الهداة، ج3، ص579، نجم الثاقب،ص 225)
همچنین سیّد بن طاووس در كتاب جمال الاسبوع مى فرماید: روایتى با سندهاى متصل یافتم كه حضرت ولى عصر (علیه السلام)را اولاد بسیارى هست كه در شهرهاى ساحلى دریا حاكم و والى اند و در نیكى و بزرگوارى سرآمد روزگار، و در قلّه صفات ابرار و اخیار هستند ، همچنین بر اساس داستان طولانی و معروف"انباری" که در آن جریانات مربوط به اهل و عیال امام زمان (علیه السلام) به طور مفصل آمده است ،از فرزندان ایشان با نام های:طاهر، قاسم، ابراهیم، عبد الرحمن، هاشم یاد شده است.( سیمای آفتاب، حبیب الله طاهری، ص364)

در ضمن برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید به ادرس زیر مراجعه کنید.
http://old.tebyan.net/index.aspx?pid=29652