تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : تاريخ دقيق اولين بارى كه پيامبر عظيم الشأن اسلام به غار حرا رفتند, مشخص نيست , اما با تأمل درتاريخ مى توان فهميد پيامبر اكرم نه تنها از دوران جوانى و نوجوانى , شيوهء گوشه گيرى و خلوت گزينى براى تفكر درآفرينش و تهذيب نفس و خودسازى ـ كه نخستين بار جدش عبدالمطلب اين سنت را در ميان اعراب معمول داشت ـبرگزيد و به غار حِرا مى رفت , بلكه حتى در زمانى كه خردسال و در قبيلهء بنى اسد تحت مراقبت دايهء خود بود, به كوه حِرا مى آمد و به فكر فرو مى رفت .(1)از طرفى مى دانيم پيامبر اكرم 6چهار ماهه بود كه جدش عبدالمطلب او را به زنى صحرانشين به نام حليمه ءسعديه كه از نجابت و لياقت خاصى برخوردار بود سپرد تا به وى شير دهد. پيامبر اكرم 6تا سن پنج سالگى نزددايهء خويش به سر برد و در آغوش صحرا و محيط آزاد پرورش يافت .(2)بنابراين اولين بارى كه پيامبر به غارِ حرا رفتند, قبل از تمام شدن پنج سالگى بود.(پـاورقى 1.على دوانى , تاريخ اسلام , ص 92 با تلخيص .(پـاورقى 2.جعفر سبحانى , فروغ ابديت , ج 1 ص 134 با تلخيص .

پاسخ : اگر رطوبتى از انسان خارج شود و نداند منى است يا بول و چنان چه با شهوت و جستن بيرون آمده باشد آن رطوبت حكم منى دارد و اگر اين نشانه ها رانداشته باشد پاك است و احتياج به غسل جنابت ندارد(1) و محكوم به يكى ازآب هاى وذى و مذى و مدى است و پاك است , اما نگاه به نامحرم مسلماً از گناهانى است كه بايد از آن توبه كرد و با توبه و استغفار آن گناه پاك مى شود و احتياج به كفّاره ندارد. خداوند مى فرمايد: اى پيامبر به مردان بگو چشمانشان را از نامحرم بپوشانند و شهوت خود را كنترل كنند اين برايشان بهتر است و خدا بر كارهايشان آگاهى دارد و همگى به سوى خدا توبه كنيد اى مؤمنان تا رستگار شويد.(2)شما مى توانيد با تسلط بر خود و دورى كردن از زمينه هاى گناه , خود را از اين مهالك نجات دهيد, نفس اماره مرتباً به انسان القاء مى كند كه نگاه كن , امّا مخالفت كردن با آن باعث رشد معنوى و رسيدن به كمالات است , لذا از زمينه هاى شهوت مانند ايستادن در مكان هايى كه زنان رفت و آمد مى كنند, نگاه كردن به خانه هاى همسايه ها, نگاه كردن به عكس ها و فيلم هاى غير مجاز خود را دور كنيد و اوقات فراغت خود را با مطالعه و قرائت قرآن و رفتن به كتابخانه و ورزش هايى كه باعث مشغول شدن ذهن و انحراف از مسائل شهوى مى شود پر كنيد. شركت در نمازجماعت و دوستى با دوستان مذهبى و خوش اخلاق تأثير به سزايى در كنترل انسان از بزه كارى ها و اشتباهات اخلاقى دارد.(پـاورقى 1.توضيح المسائل مراجع , ج 1 ص 221 224 (پـاورقى 2.نور (24 آيهء 30و 31

پاسخ : صرف احساس و توهم اين كه آبى به بدن يا لباس ترشح شده اعتبارندارد و نبايد به آن توجه كرد; چون انسان دچار بيمارى وسواس مى شود.اما اگر يقين كنيد كه آبى از دست شويى به بدن يا لباس ترشح شده , اما شك داريد كه پس از برخورد با دست شويى به بدن يا لباس ريخته يا نه ؟ باز پاك است ونبايد به شك اعتنا كنيد. طبق قاعدهء فقهى . و دراين مسئله فرقى نمى كند كه با آفتابه تطهير كنيد يا با شيلنگ .(1)(پـاورقى 1له .توضيح المسائل مراجع , ج 1 ص 95

پاسخ : برادر عزيز و گرامى ! اگر آبى از انسان بيرون آيد كه شك داشته باشدبول است يا منى يا آب ديگرى آن آب محكوم به طهارت و پاك است (1) و دقت بيش از اندازه انسان را دچار وسواس مى كند.(پـاورقى 1له .توضيح المسائل مراجع , ج 1 ص 71

پاسخ : شهر سارى (محلّ تولد شما) وطن شما است و تا وقتى كه از سارى اعراض نكرده ايد, هر وقت به آن جا رفت و آمد كرديد, نمازتان تمام و روزه ءتان صحيح است . اين مسئله طبق فتواى همهء آقايان است .در شهر گرگان , قبل از اتخاذ وطن , به فتواى حضرت آيهء اللهء اراكى و گلپايگانى و خامنه اى به جهت كثيرالسفر بودن , نماز و روزه تان صحيح است . فقط به فتواى حضرت امام نمازتان شكسته بوده , در بين راه , نمازشكسته و روزه صحيح نبوده است , مثلاً در مسافرت به تهران براى تحصيل , به فتواى آقايان اراكى و گلپايگانى كه نماز تمام بوده , در بين راه هم نماز تمام بوده و به فتواى حضرت امام (ره ) و آيت اللّه خامنه اى كه نمازشكسته بوده , در بين راه هم نماز شكسته بوده است .

پاسخ : هدف از ازدواج , بقاى نسل و پرورش انسان هاى صالح و انس باجنس مخالف است . بر همين اساس انسان طورى آفريده شده است كه زن بدون مردو مرد بدون زن نتواند زندگى معتدلى داشته باشد و اگر كسى از ازدواج خوددارى كند, در حالى كه مانعى براى ازدواج نداشته باشد, دچار اختلالات جسمى و روانى مى شود و سلامت و تعادل خود را از دست خواهد داد.عدم تعادل در مردها محسوس است و در زن ها ظهور كمترى دارد.معلوم مى شود سلامت جسمى و روانى انسان در گرو ازدواج است ; به همين جهت رسول خدا6زناشويى را يكى از سنن مهم خود بر شمرد.(1)براى وضو به اين هدف خداوند متعال از نظر آفرينش در زن و مرد تجهيزاتى قرار داد كه آنان به سوى ازدواج كشانده شوند. به عبارت ديگر: عطشى در زن و مردوجود دارد كه جز با پيوند زناشويى برطرف نمى شود. ازدواج يك واقعيت طبيعى است . با توجه به اين قانون , افراد بايد سعى كنند به ازدواجى اقدام كنند كه سعادت طرفين در آن باشد. ضمن اين كه ازدواج , سنّت و واقعيت طبيعى است , نمى توان ادعا كرد هر ازدواجى كه انجام مى گيرد, اهداف ازدواج را در بر دارد.عطش درونى در مرد و زن هنگامى بروز مى كند كه آن دو به سن بلوغ و رشدبرسند, كه در پسران و دختران از حدود سيزده سالگى شروع مى شود و تا مدتى قابل كنترل مى باشند, ولى پس از گذشت چند سالى بايد اقدام كنند, چون اگر سن ّدختر از 20تا 25بگذرد و ازدواج نكند, دچار اضطراب و درگيرى هاى درونى وبرونى با پدر و مادر و برادران و خواهران خواهد شد.دختران بايد هر چه زودتر ازدواج بكنند, همان طور كه دستور اسلام است . هرچه تأخير بيفتد, به ضررشان تمام مى شود.(پـاورقى 1.حرعاملى , وسائل الشيعه , ج 14 ص 6

پاسخ : اگر سخن گفتن مرد با زن نامحرم , همراه با تلذّذ و شهوت باشد, حرام است , چه او را بشناسد, چه نشناسد, ولى اگر به خاطر شهوت نباشد و خوف وقوع در گناه نيز نباشد, مانعى ندارد.

پاسخ : زن بايد و موى خود را از نامحرم بپوشاند, ولى اگر ناخوآگاه موهايش بيرون باشد و نامحرم ببيند, گناهى نكرده است .(1)قرآن مى فرمايد: .(2)(پـاورقى 1.توضيح المسائل مراجع , ج 2 ص 417(پـاورقى 2.نور (24 آيهء 31

پاسخ : دست دادن با مرد اجنبى ـ چه با قصد شهوت و تلذّذ باشد و چه نباشدـ جايز نيست .(1) و اگر با پوشش دست و همراه با قصد لذت باشد جايز نيست .امام صادق 7از پيامبر6نقل مى كند: هر كس با زن نامحرمى دست بدهد,دچار غضب الهى مى شود.(2)پيامبر6فرمود: .(3) زيرا همين كلمات و خنده ها باعث انحراف زن ها و مردان مى شود.اسلام به خاطر حفظ عفت و تقواى عمومى , روابط زن و مرد را محدود نمود.البته حرف زدن و يا خنديدن با زن نامحرم اشكال شرعى ندارد, ولى اگر خوف وقوع در فتنه احساس شود, بايد از تماس به خصوص در مكان خلوت خوددارى گردد, چرا كه علت انحراف , تماس با نامحرمان است و گرنه در جمع خانوادگى ,گفتگوها و مزاح ها در صورتى كه غرض آلود نباشد, اشكال شرعى ندارد.(پـاورقى 1.توضيح المسائل مراجع , ج 2 ص 416(پـاورقى 2.شيخ حرّعاملى , وسائل الشيعه , ج 14 ص 142(پـاورقى 3.همان , ص 143

پاسخ : موارد خلافى را كه ديده ايد, اگر يقين داريد گناه بوده و او علم به گناه بودنش داشته و برايتان احراز شده گناه كار است و توبه اش محرز نيست , نمى توانيدبه او اقتدا كنيد, ولى بايد توجه داشته باشيد گاه شخصى عملى را انجام مى دهد كه به اعتقاد او گناه نيست , مثلا حرفى را در مورد ديگران مى زند كه مى پنداريد غيبت مى كند, ولى غيبت محسوب نمى شود و حرام نيست . به صرف ديدن بعضى امور,نمى توانيد متهم به گناه بكنيد. در اين گونه موارد مى توانيد از او جويا شويد آياحرفى كه زدى , غيبت نبود؟ يا فلان كار خلاف نبود؟ اگر برايتان محرز شد گناه كاراست , نمى توانيد به او اقتدا كنيد. اگر معلوم شد گناه كار است , به ايشان بگوييد: چون كار شما گناه محسوب مى شود و من مى خواهم به شما اقتدا كنم , توبه كنيد تا من بتوام در نماز جماعت شركت كنم .شما نمى توانيد علت عدم شركت خود در نماز جماعت را به همكارانتان بگوييد, چون غيبت امام جماعت مى شود. و چون الگوى عملى همكاران هستيد,خوب است بعضى روزها در نماز جماعت شركت كنيد كه باعث بدآموزى و اتّهام نشود. در هر صورت شركت كردن در نماز جماعت مسجد نزديك اداره , با اجازه ءرئيس اداره اشكالى ندارد.