تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : درباره عدم رسيدگى به شهرهاى ترك نشين چون شهردارى‏هاى هر شهر از بين خود مردم آن شهر انتخاب مى‏شوند و به دست خود مردم آن منطقه است اين را با مسئولين شهرتان در ميان بگذاريد.

پاسخ : كشور پهناور ايران داراى جمعيّت‏هاى فراوان ترك زبان، لر زبان، فارسى زبان، كرد زبان، عرب زبان مى‏باشد و به جز چند درصد، بقيه همه مسلمان هستند و در كنار هم زندگى مى‏كنند و همه در سايه تعاليم عاليه اسلام، مسلمان بودن و انسانيت را بر همه ظواهر از قبيل زبان، لباس و مكان ترجيح مى‏دهند. همان طور كه پيامبر(ص) در فتح مكه فرمود: "ايّها النّاس انّ اللَّه قد اذهب عنكم نخوة الجاهلية و تفاخرها بآبائها ألا انكم من آدم و آدم من طين الاّ ان خير عباداللَّه عبد اتّقاه؛ اى مردم خداوند در پرتو اسلام، افتخارات دوران جاهليّت و مباهات به ويله انسان را از ميان شما برداشت همگى از آدم به وجود آمده‏ايد و او نيز از گل آفريده شده است، بهترين مردم كسى است كه از گناه و نافرمانى چشم بپوشد.فرمود: "إنّ النّاس من عهد آدم الى يومنا هذا اسنان المشط لا فضل للعربى على العجمى و لا للاحمر على الاسود الا بالتقوى؛ همه مردم از زمان آدم تا كنون مانند دندانه‏اى شانه با هم برابر و مساوى هستند نه عرب بر عجم برترى دارد و نر سرخ پوست (سفيد پوست) بر سياه پوست. فضيلت، فقط بر اساس تقوى است. "الاّ ان كل مال و مأثرةو دم فى الجاهلية تحت قدمى هاتين؛ من تمام دعاوى مربوط به جان و مال و همخه افتخارات موهوم موهوم دوران گذشته را زير دو پاى خود نهاده و تمام آن‏ها را بى اساس اعلام مى‏كنم. "المسلم اخ المسلم و المسلون اخوة و هم يد واحدة على من سواهم تتكافئوا دماءهم سعى بذمّتهم ادناهم؛ مسلمان برادر مسلمان است و همه مسلمانان برادر يكديگرند و در برابر اجانب حكم يك دست دارند، خون هر يك با ديگرى برابر است، كوچك‏ترين آن‏ها از طرف مسلمانان مى‏تواند تعهد نمايد.(1) بنابراين، با توجه به اين كه در كشور اسلامى ايران غالب مسئوليت‏ها به دست ترك زبانان است از جمله رهبر انقلاب اهل خامنه تبريز است و به زبان تركى آشنا است و بسيارى از وزرا و شخصيت‏هاى علمى و سياسى و بسيارى از مراجع تقليد و مفسرين عالى مقام، ترك زبان بوده و هستند و هيچ قانونى هم در ايران تصويب نشده كه ترك‏ها حق نداشته باشند تركى حرف بزنند يا بنويسند. البته زبان رسمى كشور فارسى است همان طور كه هر كشورى يك زبان رسمى دارد.پى نوشت‏ها: 1. فروغ ابديت، ج 2، ص 733 - 735 به نقل از روضه كافى و سيره ابن هشام و مغازى واقدى و بحار.

پاسخ : جواب اين سؤال را از مراكز تخصصى كه مربوط به علم فيزيك مى‏باشد سؤال بفرماييد.

پاسخ : خودكشى به هيچ وجه جايز نيست و حرام است. حفظ اسرار و مصالح دولت اسلامى يا ولى فقيه و يا ساير مجتهدين واجب و افشاى آن‏ها حرام است.امام صادق(ع) مى‏فرمايد: "من قتل نفسه معتمدا فهو فى نار جهنم خالدا فيها؛ هر كس خود را عمدا بكشد هميشه در آتش جهنم خواهد بود".(1)و از امام باقر(ع) روايت شده: "إنّ المؤمن يبتلى بكل بليةالا انّه لا يقتل نفسه؛ مؤمن به هر بلايى مبتلا مى‏شود، ولى خودش را نمى‏كشد.".(2)حضرت آيت اللَّه فاضل لنكرانى در اسفتائات خود فرمودند: س 1248: شخصى به جهت ناراحتى و مشكلات زندگى خودكشى كرده است، اولاً اصل اين عمل شرعاً چه صورت دارد؟ ثانياً آيا لازم است از اموال او كفاره پرداخت شود؟ج: اصل اين عمل از گناهان كبيره است و ناراحتى و مشكلات هر چه و هر مقدار كه باشد مجوز ارتكاب چنين گناه بزرگى نمى‏شود. و در صورت وقوع ظاهراً پرداخت كفاره از مال او واجب نيست ولى بهتر است با رضايت همه ورثه از مال او كفاره قتل پرداخت شود.(3) و كفاره و قتل عمد عبارت است از عتق رقبه (كه فعلاً مقدور نيست و ساقط است) و 60 روز روزه و اطعام 60 مسكين.در هيچ شرايطى انسان مؤمن نمى‏تواند خودكشى كند. در تاريخ اسلام افراد فراوانى داريم كه به فجيع‏ترين شكنجه‏ها كشته شدند، اما پيغمبر اكرم(ص) با توجه به چنين فجايعى به احدى اجازه خودكشى نداد و هم‏چنين بعضى از اصحاب ائمه دستگير شده و به شكنجه طاقت فرسا گرفتار مى‏شدند، ولى امام معصوم(ع) اجازه انتحار و خودكشى را به آنان نداده‏اند، اين سيره مستمره و روايات فوق همگى برگرفته از مفاهيم قرآن كريم است.پى نوشت‏ها: 1. وسائل الشيعه، ج 19، ص 13، باب 5، تحريم قتل الانسان نفسه.2. همان مدرك.3. استفتائات آيت اللَّه فاضل، ج 12، ص 472.

پاسخ : از گذشته دور عرب‏ها به روز نهم و دهم محرم تاسوعا و عاشورا مى‏گفتند. در تاريخ جاهليت عاشورا از روزهاى عيد رسمى و ملى بوده و در آن روزگار در چنين روزى روزه مى‏گرفتند، لباس فاخر مى‏پوشيدند و چراغانى و خضاب مى‏كردند. در اسلام با تشريع روزه رمضان آن روزه فسخ شد. گفته‏اند علت نام گذارى روز دهم به عاشورا آن است كه ده نفر از پيامبران با ده كرامت در اين روز مورد تكريم الهى قرار گرفتند.(1)در فرهنگ شيعى، روز نهم محرم روزى است كه امام حسين(ع) و يارانش در محاصره نيرهاى كوفه قرار گرفتند. روزى كه آب را به روى اهل بيت بستند، و عصر آن روز عمر بن سعد با دستورى كه از ابن زياد دريافت كرد، آماده جنگ با حسين(ع) شد.اما به دستور امام(ع) آن شب را مهلت خواستند، تا به عبادت و راز و نياز بپردازند.روز دهم محرم هم ياد آور و اقعه شهادت امام (ع) و يارانش مى‏باشد. اين روز از عظيم‏ترين روزهاى سوگوارى به حساب مى‏آيد. مى‏توان گفت عاشورا همان دهم محرم است، چون پيامبران براى حادثه‏اى‏كه در اين روز واقع مى‏شود گريسته‏اند، در فرهنگ دينى هم چنان باقى مانده است واز سوى ديگر روز غلبه موسى بن عمران بر فرعون است، لذا همواره يهودى‏ها روزه مى‏گرفته‏اند و پيامبر وقتى مدينه مشرف شدند به ايشان خبر دادند كه يهودى‏ها امروز روزه‏اند، زيرا معتقدند كه روز غلبه موسى بر فرعون است. از اين رو حضرت موسى فرمود به شكرانه اين پيروزى روزه بگيريد، پيامبر تا شنيد فرمود: "انّا احق باحياء سنّت اخى موسى". من دستور مى‏دهم روز تاسوعا را هم روزه بگيريد، زيرا مقدمه و طرح پيروزى در آن روز ريخته شده است، ولى اكنون روزه گرفتن مكروه است. 1. حيات الامام الحسين(ع)، ج 3، ص 179، به نقل از فرهنگ عاشورا، جواد محدثى.

پاسخ : آن طورى كه از مجموع گفته‏هاى تورات بر مى‏آيد، يأجوج و مأجوج امت يا امت‏هاى بزرگى بوده‏اند كه در قسمت‏هاى بالاى شمال آسيا زندگى مى‏كردند و مردمى جنگجو و معروف به جنگ و غارت بوده‏اند.(1)دلايل فراوانى از تاريخ در دست است كه در منطقه شمال شرقى زمين در نواحى مغولستان در زمان‏هاى گشذته گويى چشمه جوشانى از انسان وجود داشته است.مردم اين منطقه به سرعت زاد و ولد مى‏كردند، پس از كثرت به سمت شرق يا جنوب سرازير مى‏شدند براى حركت سيل آساى اين اقوان دوران‏هاى مختلفى در تاريخ آمده است.يكى دوران هجوم اين قبايل وحشى در قرن چهارم ميلادى تحت زمام دارى آتيلا بود كه تمدن امپراطورى روم را تخريب كردند.در عصر ذوالقرنين (كوروش كبير) نيز هجومى از ناحيه آن‏ها اتفاق افتاد كه در حدود سال پانصد قبل از ميلاد بود.(2)پى نوشت‏ها: 1. الميزان، ج 13، ص 643.2. تفسير نمونه، ج 12، ص 551.

پاسخ : سبت در لغت به معناى تعطيل عمل است براى استراحت. اين كه قرآن در سوره نبأ آيه 10 مى‏فرمايد: (خواب را ما راحتى شما قرار داديم) به همين موضوع اشاره دارد روز شنبه را از اين جهت يوم السبت گويند: كه آن‏ها كسب و كار خود را براى استراحت در اين روز تعطيل مى‏كردند. اصحاب سبت، جمعى از بنى اسرائيل بودند كه در ساحل يكى از درياها - ظاهراً درياى احمر بوده - در بندرى به نام ايله (كه امروز به بندر ايلات معروف است) زندگى مى‏كردند و از طرف خداوند به عنوان امتحان، دستورى به آن‏ها داده شد كه صيد ماهى را در روز شنبه تعطيل كنند، اما ايشان با آن دستور مخالفت كردند و گرفتار مجازات دردناكى شدند و همه به صورت ميمون در آمدند. قرآن مى‏فرمايد: "هنگامى كه در برابر فرمانى كه به آن‏ها داده شده بود سركشى نمودند به آن‏ها گفتيم به شكل ميمون در آييد و طرد شويد.).(1)البته اين جمعيت هنگامى كه در برابر آزمايش بزرگ الهى كه آميخته با زندگى آنان بود قرار گرفتند به سه گروه تقسيم شدند، شرح تفصيلى ماجرا را مى‏توانيد در كتب معتبر از جمله تفسير وزين الميزان، ج 8، از ص 431 و تفسير نمونه، ج 6، از ص 418 استفاده نماييد.پى نوشت‏ها: 1. اعراف، آيه 166، "فلما عنواعن ما نهوا عنه فلنا لهم كونوا قرده خاسئين".

پاسخ : رقيم در اصل از ماده رقم به معناى نوشتن است و به عقيده غالب مفسران نام ديگرى است كه براى اصحاب كهف، بعضى آن را نام كوهى مى‏دانند كه غار در آن واقع است. برخى آن را نام سرزمينى مى‏دانند كه آن كوه در آن قرار دارد و گروهى نيز آ؛ را نام شهر و ديارى مى‏دانند كه اصحاب كهف از آن شهر بيرون آمده‏اند. البته بعضى احتمال داده‏اند كه اين‏ها غير از اصحاب كهف هستند و در ذيل آيه 9 سوره كهف (آيا گمان كردى اصحاب كهف و رقيم از آيات عجيب ما بودند؟) روايات معروفى در امور سه نفر كه در غارى گرفتار شدند ذكر كردند، كه هر يك خدا را به عمل خالصى كه انجام داده بودند خواندند و در نهايت از آن تنگنا رهايى يافتند.(1) البته اين احتمال با ظاهر آيه هماهنگى ندارد.ظاهر آيه اين است كه اصحاب كهف و رقيم يك گروه بودند "ام حسبت ان اصحاب الكهف و الرّقيم كانوا من آياتنا عجبا" لذا بعد از ذكر اين دو عنوان در آيه تنها به بيان داستان اصحاب كهف مى‏پردازد و هيچ گونه سخنى از غير آن به ميان نمى آورد. بديهى است كه اگر دو گروه بودند حتماً لازم بود در مورد هر دو توضيح داده شود.(2)پى نوشت‏ها: 1. تفسير نورالثقلين، ذيل آيه 9، سوره كهف.2. تفسير نمونه، ج 12، ص 355.

پاسخ : اخدود به گودال‏ها و خندق‏هاى بزرگ گويند.منظور آيات 4 - 8 سوره بروج و خندق‏هاى عظيمى است كه مملو از آتش بود تا شكنجه گران مؤمنان را در آن بيفكنند و بسوزانند.معروف اين است كه ذونواس آخرين پادشاه حمير (حمير يكى از قبايل معروف يمن بود) به دين يهود در آمد و گروه حمير نيز از او پيروى كردند و يهودى شدند. مدتى بر اين منوال گذشت تا به او خبر دادند كه در سرزمين نجران (در شمال يمن) هنوز گروهى بر آيين نصرانيت باقى هستند، يهوديان ذونواس را تحريك كردند تا اهل نجران را وادار به پذيرش آيين يهود كند.ذونواس وارد نجران شد ساكنان آن جا را جمع و دين يهود را بر آنان عرضه كرد، اما آن‏ها زير بار نرفتند، حاضر شدند بميرند، ولى از دين خود بر نگردند. ذونواس دستور داد خندق بزرگى حفر كنند، آن را پر از هيزم كردند و آتش زدند گروهى از نصارا را زنده زنده در آتش انداختند و سوزاند و گروهى را با شمشير كشتند و قطعه قطعه كردند.(1)پى نوشت‏ها: 1. ماجراى فوق به صورت‏هاى مختلف در بسيارى از كتب تفسير و تاريخ آمده است از جمله كتاب مجمع البيان؛ تفسير ابوالفتوح؛ تفسير كبير فخر رازى، تفسير قرطبى و ابن هشام در سيره ج 1، ص 35 و ج 26، ص 337.

پاسخ : كتاب جلاء العيون از علامه مجلسى است، مى‏توانيد از كتاب فروشى‏هاى معروف تهيه كنيد.