تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : التزام به اين مطالب خالى از اشكال نيست و نذر و دعا و راز و نيازگرچه ذاتاً مطلوب است , ليكن متعلق نذر بايد مشروع و راجح باشد.بهتر است عبادت در مساجد و زيارتگاه هاى معتبر انجام شود. پارچه و نخ بستن به درخت يا چيز ديگر درست نيست . اين كار جاهلانه اى است كه يكى به تبعيت از ديگرى بدون تأمل و انديشه انجام مى دهد. بايد از اين كارها جدّاًخوددارى كرد, مخصوصاً كه شيعيان را به خاطر اين كارهاى اشتباه , نزد دشمنان مخصوصاً وهابيان مورد طعن و بدگويى قرار مى دهند. شيعه عقيده دارد نذر بايدبراى خدا باشد و در صيغهء نذر مى گوييم : للّه علّى و مى گوييم : عبادت و خضوع وخشوع و پرستش مخصوص خدا است و جز او را پرستش نمى كنيم , لذا از كارهايى كه ممكن است مستمسك دشمنان بشود و ما را مورد طعن قرار دهند و احياناًمشرك و غير مسلمان بدانند, جدّاً خوددارى كنيم .بايد ببينيم روش علماى بزرگ و فقهاى عظام در اين موارد چگونه است . آياديده شده است يك فقيه و عالم اسلامى از اين قبيل كارها انجام دهد؟ خداوندبعضى از شيعيان را از قيد و بندهاى خرافى كه احتمالاً دست هاى بيگانه در آن هادخيل است نجات دهد.

پاسخ : علما و مراجع گران قدر مى فرمايند: .

پاسخ : اگر بدون اختيار افكارى در ذهن انسان بيايد و بگذرد, گناه نيست و بازخواستى نمى شود, حتى اگر با اختيار افكار گناه آلودى , به ذهن آورد, ولى به عمل منجر نشود, باز گناهى نوشته نمى شود. روايت مى گويد: . اما اگر انسان پس از فكر, عزم و تصميم بر گناه گرفت و آماده شد كه آن را انجام دهد, ولى به هر دليلى آن را انجام نداد, ميان علمااختلاف است كه آيا گناهى براى قصد جزم او نوشته مى شود يا نه ; در اين جا با استفاده از روايات مى شود گفت كه عزم و تصميم جدى براى گناه ـ گر چه موفق به انجام آن نشود ـ گناه صغيره اى است , چون اين تصميم بداست ولى هيچ گناهى در پروندهء او نوشته نمى شود و مورد عفو قرار مى گيرد.(1) و خداوند متعال اين گناهان را مى بخشد. در هر حال خوب است انسان سعى كند حتى فكر گناه را نكند و دلش را پاك نگه دارد.(پـاورقى 1.اقتباس از ترجمه اصول كافى , ج 4 ص 161ـ 162

پاسخ : شامل همهء كسانى كه در حق اهل بيت : ظلم كرده اند مى شود, به ويژه كسانى كه سنگ بناى اين ظلم را نهادند و حق ولايت على 7را غصب كردند, ولى اكنون كه وحدت مسلمانان از واجبات است ,نبايد به اين مسئله اشاره شود, همان طور كه در زيارت , صراحتاً بيان نشده , بلكه به هر كس كه در حق اهل بيت : ظلم كرده است , بايد لعن و نفرين شود.

پاسخ : لازم نيست از غيبت شونده حلاليت طلبيده شود, به ويژه در صورتى كه اگر غيبت شونده ناراحت مى شود و استغفار كافى است ,(1) ولى اگر خوف فتنه نمى رود, حلاليت طلبيدن مطلوب است .(پـاورقى 1.اقتباس از جامع المسائل آيت الله فاضل لنكرانى , ج 1 ص 253

پاسخ : توبه از هر گناه پذيرفته مى شود, منتها بايد قضاى نمازهاى بدون وضو را به جا آورد و به بخشش الهى اميدوار بود.از گناهان ديگر نيز بايد توبه كرد و اگر لازم بود جبران نمود, تا گناه كار بخشيده شود, مثلاً اگر مال كسى راخورده است , لذا و حلاليت بطلبد يا آن را باز گرداند, تا خداوند او را ببخشد.

پاسخ : بدون جهت نمى شود مرجع تقليد را عوض كرد, مگر اين كه ديگر اعلم باشد, كه در اين صورت لازم است به اعلم رجوع كند.(1)(پـاورقى 1.جامع المسائل آيت الله فاضل لنكرانى , ج 1 ص 25

پاسخ : به فتواى حضرت امام (ره ) و آيت الله فاضل لنكرانى , نماز شما شكسته است و نمى توانيد روزه بگيريد, ولى به فتواى اكثر مراجع فعلى , نماز صحيح شما تمام است .(1) ولى در سربازى ـ از آن رو محل كار است ـ مى توانيد از مرجعى تقليد كنيد كه بنا بر فتواى او درست نماز بخوانيد و روزه بگيريد. مى توانيد به آيت الله بهجت مراجعه نماييد, زيرا مراجعى كه اجازه نمى دهند, به صورت احتياط واجب است , نه فتوا; وانگهى تساوى بين آن ها و آقاى بهجت بر قرار است .(پـاورقى 3.توضيح المسائل مراجع , ج 1 ص 726و 760

پاسخ : آرى اگر انسان پولى را با كار كردن به دست آورد, حتى اگر واجب النفقه ديگرى باشد, مانند زن (1) كه شوهر بايد مخارج او را بدهد, در صورت گذشت يك سال از آن پول , بايد خمس آن را بدهد, ولى اگر پول قبل از گذشت يك سال خرج شود يا با آن مايحتاج زندگى يا زيور آلات معمولى خريده شود, خمس ندارد.(پـاورقى 1.اقتباس از جامع المسائل آيت الله فاضل لنكرانى , ج 2 ص 173

پاسخ : اگر صاحبان زنده اند, بايد عين مال يا مثل آن يا غرامت آن را به خودشان و اگر زنده نيستند, به وارثان برگردانيد. مى توانيد به هر وسيله ـ حتى تلفن يا شخص ثالث ـ از آنان حلاليت بطلبيد. معمولاً مردم ,گذشت مى كنند. در صورتى كه نه صاحبان و نه وارثان را مى شناسيد, از طرف آنان به فقير غير سيد بدهيد.(1) اگرتمكن مالى نداريد يا در سختى زندگى مى كنيد, براى آنان و خود, استغفار و طلب بخشش كنيد و اگر تمكن مالى پيدا كرديد, صدقه بدهيد.(پـاورقى 1.اقتباس از جامع المسايل آيت الله فاضل لنكرانى , ج 2 ص 357