تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : به اتّفاق نظر همهء علما نگاه كردن مرد به بدن زن نامحرم چه با قصدلذّت و چه بدون آن حرام است و نگاه كردن به صورت و دست ها اگر به قصد لذّت باشد, حرام است , ولى اگر بدون قصد لذت باشد, مانعى ندارد. روى پاى زن ها تامچ مشمول همين مسئله خواهد بود.(1)(پـاورقى 1.توضيح المسائل مراجع , ج 2 ص 415 تحريرالوسيله , ج 2 كتاب النكاح , ص 243 ص 19جامع المسائل , آيت الله فاضل , ج , 481و عروة الوثقى , محمد كاظم يزدى , ج 2 ص 551 مسئله 5

پاسخ : به نظر بيشتر علما خون زخم دهان تا وقتى به بيرون دهان مثل لب هانرسد, نماز خواندن اشكال ندارد, منتها پس از توقف خون بايد دهان را آب بكشد.(1)آب كشيدن دهان به اين است كه سه مرتبه آب را در دهان بگرداند و بيرون بريزد تا دهان پاك شود.بايد توجه داشته باشيد مسوالك زدن در ماه رمضان اگر باعث جريان خون لثه شود, مانعى ندارد و فقط مكروه است .(پـاورقى 1. توضيح المسائل مراجع , ج 1 ص 492 آيت الله فاضل لنكرانى , جامع المسائل , ج 1 ص 80واستفتائات , آيت الله مكارم , ص 49

پاسخ : دخترتان در سنى است كه براى خود احساس غرور و شخصيت مى كند از اين نمى خواهد زير بار برنامه ريزى ديگران برود, بايد به اجازه دهيد كه خود برنامه ريزى كند, ولى شما بدكار او نظارت داشته باشيد تا فكر نكند كه آزادى را از او سلب كرده ايد, هرگز حفظ قرآن را بر او تحميل نكنيد اگر حوصله حفظنداشت سخت نگيريد روحيه فرزندان يكسان نيست و نبايد ذوق و سليقه افراد راناديده گرفت , باتشويق او را نسبت به حفظ قرآن ترغيب نماييد. شب ادرارى وناخن جويدن و كم حوصلگى , معلول ناراحتى درونى و فشار عصبى است او از يك مسئله رنج مى برد آن را بايد كشف كنيد تبعيض بين فرزندان يا تحقير و بى احترامى يا حساسيت و زودرنجى و غيره در اين جهت مى تواند دخيل باشد. از اين رو, لازم است انس و محبت خاصى با ايشان داشته باشيد و از نظر عاطفى او را بى نيازسازيد هرگز او را نصيحت نكنيد نوجوان و جوان پندپذير نيستند از راه هاى غيرمستقيم حرف هاى خود را مطرح كنيد. كتاب آيين تربيت ازابراهيم امينى و راهنماى پدران و مادران از محمد على سادات جهت مطالعه معرفى مى شود.

پاسخ : اين واحد متأسفانه از امكانات صوتى و تصويرى برخوردار نيست به نظر مى رسد كه نوار استاد پرهيزكار كه سه بار تكرار مى شود براى حفظ قرآن فرزندانتان مفيد باشد. البته قبل از حفظ اگر فرزندان بر قرائت تسلط يابند بهترخواهند توانست آيات را حفظ كنند. اگر در شهرستان شما دارالقرآن (وابسته به امورتربيتى يا اداره اوقاف ) وجود دارد از آن ها كمك بخواهيد شما را راهنمايى خواهندكرد.

پاسخ : برادر عزيز وگرامى ! از خداوند منان مى خواهيم با دست بى منّت خود به شما عناياتش را مبذول دارد. اميد است با تلاش و مقاومت و صبر در مقابل مشكلات , همان طور كه ديگران به درجات عاليه رسيده اند, شما هم نايل شويد. ماسفارش شما را به كميتهء امداد امام خمينى شهرتان مى نماييم . اميدواريم آنان كمك خود را دريغ ندارند. البته سعى كنيد به نماز جماعت حاضر شويد و بعد از نمازهادعا كنيد كه خداوند وسعت رزق به شما عنايت فرمايد.براى شما آرزوى موفقيت داريم .

پاسخ : وضوى پيامبر طبق روايات ائمه : به همين شكلى بود كه شيعيان انجام مى دهند; يعنى شستن آرنج تا سر انگشتان . اختلاف در نحوهء وضوگرفتن ناشى از استنباط شخصى بعضى از افراد و اجتهاد در مقابل نص است . دراين باره جزوه اى ارسال مى شود.

پاسخ : ولايت فقيه دو بُعد دارد: مشروعيت و مقبوليت . بنابر ديدگاه نصب , بُعد مشروعيت آن با نصب فقيه از سوى امام معصوم 7و در نتيجه پيوستن او به زنجيرهء ولايت الهى است , و بُعد مقبوليت آن با پذيرش مردم صورت مى گيرد; بنابراين نظر مردم نقش اساسى دارد. تا مردم به ولى فقيه ـمستقيم يا غير مستقيم ـ رأى ندهند و ولايت وى را نپذيرند, ولايت او از قوه به فعل در نمى آيد. امام خمينى ره در كنار مشروعيت الهى ولى فقيه , مقبوليت مردمى را نيز در نظر داشت و در كنار ولايت شرعى , براى رأى مردم اهميت خاصى قائل بود. ايشان در فرمانى كه براى تشكيل شوراى انقلاب صادر كردند,رأى قاطع مردم را پشتوانهء كار خود بر شمردند و فرمود: به موجب حق شرعى وبر اساس رأى اعتماد اكثريت قاطع مردم ايران كه نسبت به اين جانب ابراز شده است , در جهت تحقق اهداف اسلامى ملت , شورايى به نام شوراى انقلاب اسلامى ... موقتاً تعيين شده و شروع به كار خواهد كرد.چه بسا در يك زمان فقهاى زيادى واجد شرايط باشند كه طبيعى است هريك به طور مستقل نمى توانند رهبرى جامعه را بر عهده گيرند. از ميان آن ها يكى حق به كار بستن ولايت خود را دارد و آن يك نفر با انتخاب خبرگان شناخته مى شود.

پاسخ : اعتقاد به ولايت فقيه از ضروريات دين نيست , هر چند از مسائل مهم سياسى اسلام به شمار مى رود. در مورد ولايت معصومان : كه حقيقت امامت را تشكيل مى دهد, مسلّماً موظفيم به امامت به عنوان جزئى از اصول مذهب معتقد باشيم , اما در مورد ولايت فقيه اين گونه نيست كه لازم باشد مردم به عنوان جزئى از اصول مذهب به آن اعتقاد داشته باشند, چون اين امر لازم اعتقادى نيست , اما مسلّم است خداوند تبارك و تعالى براى فقيه ولايت قرارداده است ;(1) بنابراين اعتقاد به ولايت فقيه از ضروريات نيست و شاهد بر اين مطلب , اختلاف بزرگان در اين موضوع و تفاوت انظار فقها در محدودهء آن مى باشد.(پـاورقى 1.محمد مؤمن , مجله حكومت اسلامى , شماره دوم , ص 9

پاسخ : تقليد در مسائل فرعى از باب رجوع غير متخصص به متخصص است و اين نوع تقليد بر اساس فطرت و مقتضاى حيات بشرى است . اين امر دررشته هاى مختلف مانند طب و ساختمان و غيره ديده مى شود.تشخيص و استنباط احكام دين از قرآن و روايات يك رشتهء تخصصى است و چون متخصصان اين رشته مجتهدانى هستند كه با ابزارهاى موجود و فراگيرى علوم , طريق استنباط را آموخته اند, افرادى كه مجتهد نيستند ناگزيرند به خبره يعنى مجتهد جامع الشرائط رجوع كنند. البته مجتهد در رشته هايى كه تخصص ندارد, مانند پزشكى و مهندسى , به متخصص آن رشته مراجعه مى كند; بنابراين تقلد از مجتهد امرى فطرى و عقلايى است . بديهى است هر گاه در بين اهل فن اختلاف نظر باشد, بايد به آن كه از همه استادتر است , مراجعه شود و رجوع به اعلم در هر رشته روشى عقلايى است و در ميان تمام ملل رائج است .

پاسخ : واژهء شيعه در زمان رسول اكرم 6و توسط خود آن حضرت به كار رفت . در حديثى از رسول خدا6نقل است : .(1) موقعى كه آيه ءنازل شد, پيغمبر به على 7فرمود: مصداق اين آيه , تو و شيعيانت مى باشد, كه در قيامت خشنودخواهيد بود و خدا هم از شما راضى است .(2)تشيع پا به پاى اسلام زاده و زيسته است و پديدهء جديدى نيست كه دراعصار بعد مطرح شده باشد. اين حقيقتى است كه بسيارى از مورخان و مفسران عامه و محققان تاريخ و عقايد اسلامى به آن معترف اند. آن چه را علماى متعصب و دولتى عامه و يا مستشرقان غربى مبنى بر پيدايش شيعه به عنوان يك خزب سياسى در دورهء خلافت امام على 7و يا بعد از آن مطرح مى كنند,تحريف و دروغ بزرگى بيش نيست , چرا كه در دورهء حيات رسول خدا, اصحاب درجه يك ايشان , مانند سلمان فارسى و ابوذر و مقداد و عمار, شيعهء على 7اميده مى شدند.(3) براى اطلاع بيشتر به كتاب شهيد صدر مراجعه كنيد.(پـاورقى 1.بحارالانوار, ج 65 ص 9(پـاورقى 2.جلال الدين سيوطى , درالمنثور, ج 1 ص 379(پـاورقى 3.عبدالله مبلغى , تاريخ اديان و مذاهب جهان , ج 3 ص 1055