تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : اگر گناه و خلاف شخص گنه كار علنى باشد غيبت كردن از او اشكالى ندارد و احتياط آن است كه در زمينه‏هاى ديگر غيبت او را نكنند. مگر در مواردى كه انسان مورد مشورت قرار گيرد. در اين صورت مى‏تواند اوصاف و احوال آنان را تشريح كرد.

پاسخ : در برخورد با افراد خاطى و گناه كار اگر قدرت بر امر به معروف و نهى از منكر داشته باشيد، بايد اقدام كنيد والاّ بايد نارضايتى قلبى خود را از آنان ابراز داريد و به آنان بفهمانيد كه كار آن‏ها اشتباه است و نبايد آنان را به هيچ وجه تأييد و تشويق كنيد؛ زيرا "الرّاضى بفعل قوم كالداخل فيه معهم".(1)هر كس به گناه ديگران راضى باشد مانند اين است كه با آنان آن گناه را انجام مى‏دهد.پى نوشت‏ها: 1. بحارالانوار، ج 100، ص 96، ح 7.

پاسخ : فتواى حضرات آيت الله خامنه‏اى (مقام معظم رهبرى) و آيت الله فاضل لنكرانى غالباً با فتاواى امام (ره) يكى است و در بعضى از مسائل با امام اختلاف نظر دارند و از هر كدام تقليد كنيد مكفى است هنوز اعلم مشخص نشده است، لذا از علماى شهرتان هم مى‏توانيد سؤال كنيد، زيرا يكى بودن فتواها راه تشخيص اعلميت نيست.

پاسخ : پاسخ اين سوال در واقع همان پاسخ سوال هشت است، يعنى در حد امكان به نحوى آنان را ارشاد كرده و بگوييد: تهمت و افترا از بزرگ‏ترين گناهان است.حضرت على عليه السلام فرمودند: سنگينى گناه و افترا و تهمت بر انسان پاك، سنگين‏تر از وزن آسمان است. (1)و در جاى ديگر آمده است: سنگينى گناه تهمت بر انسان بى گناه سنگين‏تر از كوه‏هاى سر به فلك كشيده است.(2)و اگر نتوانستيد ارشاد كنيد، در صورت امكان از مجلس بيرون برويد و اگر ممكن نشد در همان جا بمانيد منتها مشغول به كارى شويد كه خيلى به حرف‏هاى آن‏ها گوش ندهيد. و اگر در اين حد هم ممكن نباشد، تكليف ساقط است و گناهى متوجه شما نخواهد شد.پى نوشت‏ها:1. بحار، ج 75، ص 31، حديث 99.2. همان، ص 454، حديث 25.

پاسخ : اين شخص اگر مراحل زير را طى كند، ان شاءالله به تكليف شرعى خويش عمل كرده است:1- هنگام غيبت، مسئله‏اى، حرفى و يا موضوعى را طرح كند و توجه همه را به آن جلب كند.2- هنگام غيبت جورى عكس العمل نشان دهد كه طرف مقابل احساس كند كه رغبت شنيدن ندارد؛ مثلاً اخم كند نگاهش را به اطراف معطوف دارد و از اين قبيل كارها.3- در صورت امكان به بهانه‏اى از مجلس بيرون برود.اگر اجراى مراحل فوق ممكن نباشد، مى‏تواند در مجلس باشد منتها هر اندازه كه ممكن است از شنيدن خوددارى كند.

پاسخ : استفاده كردن از اموالى كه يقين نداريد كه متعلق خمس يا زكات است اشكالى ندارد، مثلاً غذا، لباس و ميوه‏اى كه شوهر به خانه مى‏آورد چون يقين نداريد كه از پولى كه سال بر آن خورده، تهيه شده است، دقت و تفحص هم واجب نيست، اما اگر يقين داريد كه از عين پول خمس نداده و لباس و مواد غذايى خريده است، تصرف آن محتاج به اجازه حاكم شرع (مرجع تقليد) يا افرادى كه از ناحيه ايشان مجازند، مى‏باشد، زيرا پرداخت خمس وظيفه سرپرست خانه است و زن و فرزند فقط بايد به امر به معروف اكتفا كنند.

پاسخ : از داستان دختر مسيحى كه قرآن را پاره كرده و الان به صورت عقرب در آمده هيچ اطلاعى نداريم و به احتمال قوى و قريب به يقين اين گونه قصه‏ها دروغ و كذب است. عمر خود را براى پى‏گيرى اين گونه قضايا صرف نكنيد و سرمايه گران بهاى خود را رايگان از دست مدهيد.صرف باطل نكند عمر گرامى پروين‏پرسش:آخر اين درّ گران مايه بهايه دارد

پاسخ : زن مى‏تواند از اموال خود در مصارفى كه لازم مى‏داند خرج كند يا صدقه بدهد، ولى براى احترام گزاردن به شوهر اگر هماهنگى بشود بهتر است. چنانچه اگر مرد هم در صدقات و خدماتى كه دارد با همسر هماهنگى كند، باعث الفت بيشتر خواهد شد وگرنه هر كسى در تصرفات مال خود آزاد است.

پاسخ : يكى از عقايد معروف شيعه مسئله رجعت استو تفسيرش در يك عبارت كوتاه چنين است: بعد از ظهور حضرت مهدى(ع) و رد آستانه رستاخيز گروهى به اين جهان باز مى‏گردند. از روايات استفاده مى‏شود كه تنها دو دسته برمى گردند: مؤمنان محض و خالص، كافران و ستمگران محض؛ دسته اول براى طى مدارج كمال و دسته دوم براى ديدن كيفرهاى شديد و دردناك. (1)امام صادق(ع) فرمودند: اولين كسى كه رجعت مى‏كند حضرت اباعبدالله (ع) است، همانا رجعت براى عموم نيست، مخصوص عده خاصى است؛ آن هايى كه مؤمن محض اند و يا كافر محض. (2)براى اطلاع بيشتر ر. ك: بحارالانوار، ج 53، باب الرجعة.پى نوشت‏ها:1. تفسير نمونه، ج 15، ص 555.2. بحارالانوار، ج 53، ص 39، حديث 1.

پاسخ : كمك كردن و صدقه به كسانى كه سرپرست آن‏ها معتاد يا دزد است اشكالى ندارد، ولى بايد پول به خود سرپرست داده نشود كه در راه اعتياد و كارهاى نامشروع مصرف كنند.حتى المقدور به فرد امينى از خانواده او داده شود و در غير اين صورت بهتر اين است كه به صورت خوراك و پوشاك به آن‏ها برسد تا هر گونه سوء استفاده از صدقات منتفى شود.