تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : اين كه مصاحبت در غار ثور چگونه پديد آمد، چندان روشن نيست. عده‌اى معتقدند مصاحبت اتفاقى بود و رسول خدا (ص)، ابوبكر را در راه ديد و همراه خود برد.برخى نقل كرده‌اند پيامبر (ص) همان شب به خانة أبى بكر رفت و نيمة شب، خانه را به قصد غار ثور ترك گفتند.گروهى ديگر مي‌گويند: أبوبكر به سراغ پيامبر (ص) آمد و على (ع) او را به مخفيگاه پيامبر راهنمايى كرد.2[14]مسلّم است پيامبر (ص) نخستين شب هجرت و دو شب پس از آن را، با ابوبكر در غار ثور كه در جنوب مكه (نقطة مقابل مدينه) است، به سر برد.علماى ما با دلايل زيادي، افضليّت و برترى خوابيدن حضرت على (ع) به جاي پيامبر (ص) را در (ليله المبيت) كه توأم با تشكر خداوند بود، بر مصاحبت ابى بكر با پيامبر (ص) به اثبات رسانده اند.2[14] تاريخ طبري، ج 2، ص 100، به نقل از فروغ ابديّت، ج 1، ص 423 ـ 424.

پاسخ : اگر به معناى صلوات توجه كنيم، پى خواهيم برد در صلوات بر پيامبر (ص)، از خدا مي‌خواهيم بر محمد(ص) و آل او (ع) درود فرستد. در نتيجه مزيّتي براى پيامبر (ص)، فراتر از خدا نمي‌باشد، چرا كه از خدا درخواست درود و سلام و رحمت را براى پيامبر (ص) و آل او مي‌كنيم؛ يعنى همان‌جا خدا را از همه چيز و همه كس بالاتر مي‌دانيم كه به او متوسّل مي‌شويم، چرا كه "كلمه الله هى العليا؛ كلام خدا بالا است".[12]2[12] توبه (9) آية 40.

پاسخ : در تاريخ "عكرمه" نام، زياد داريم، ولى اگر مراد شما عكرمه بن أبى جهل مخزومى قريشى است، او از بزرگان قريش در جاهليّت و اسلام است. وى مانند پدر خويش از سرسخت ترين دشمنان پيامبر اسلام‌(ص) بود و پس از فتح مكه، اسلام آورد و در چند غزوة پيامبر اسلام (ص) شركت جست. وى در سال سيزدهم هجرى در 62 سالگى در غزوة "يرموك" يا در جنگ "مرج الصّفر" به قتل رسيد.1[10] در بحارالانوار آورده شده: عكرمه بعد از اسلام، تا زنده بود، در جنگ‌هاى اسلامى شركت نمود و سرانجام در خلافت ابوبكر به قتل رسيد.[11]1[10] سيد مصطفى حسيني، معارف و معاريف، ج 7، ص 419 ـ 420.2[11] بحار الانوار، ج 21، ص 143 ـ 144، چاپ موسسه ونا بيروت.

پاسخ : پيروان حضرت نوح (ع) را صابئان مي‌گويند[7] و پيروان حضرت ابراهيم را "حنيف". در قرآن به اين مطلب اشاره شده است:"فاتبّعوا مِلَّه ابراهيمحنيفاً"[8] و يا در سورة نحل مي‌فرمايد:"اتّبع ملّه ابراهيم حنيفا".[9][7] تفسير نمونه، ج 1، ص 288.[8] آل عمران (3) آيه 95.[9] نحل (16) آية 123.

پاسخ : در اين كه پيامبر گرامى اسلام (ص) قبل از بعثت، در مقابل هيچ بتى سجده نكرده و از خط توحيد الهي منحرف نشده است، شكّى وجود ندارد كه تاريخ زندگى او به زيبايى شاهد اين معناست. اما اينكه پيامبر گرامى اسلام، قبل از بعثت چه دينى داشته، ميان علما اختلاف نظر وجود دارد. بعضى او را پيرو دين و آيين حضرت عيسى (ع) مي‌دانند، چرا كه قبل از مبعوث شدن پيامبر (ص)، آيين رسمى و غير منسوخ الهي، آيين مسيح (ع) بود.بعضى ديگر او را پيرو آيين حضرت ابراهيم (ع) مى دانند، چرا كه او شيخ الانبيا و پدر پيامبران است و حتى در بعضى آيات، آيين اسلام به عنوان، آيين حضرت ابراهيم (ع) معرفى شده است:" ملّه أبيكم ابراهيم".[4] بعضى از علما اظهار بى اطّلاعى كرده و گفته‌اند: مي‌دانيم آيين داشته، اما اين آيين بر ما روشن نيست.در هر حال اگر چه هر يك از اين أقوال وجهى دارد، اما هيچ كدام قطعى و مسلّم نمي‌باشد.قول چهارمى نيز وجود دارد كه ظاهراً مناسب تر به‌نظر مي‌رسد و آن اين كه: پيامبر اسلام (ص) شخصاً برنامة خاصى از سوى خداوند داشته كه طبق آن عمل كرده است. در حقيقت آيين مخصوص خودش بوده تا زماني‌كه دين مقدس اسلام بر او نازل گشت. شاهد اين قول، روايتى است كه در نهج‌البلاغه آمده است:" از زماني‌كه پيامبر اسلام (ص) از شير باز گرفته شد، خداوند بزرگ ترين فرشته اش را قرين و مونس وى ساخت تا او را شبانه‌روز به راه هاى درست و طرق اخلاق نيك راهنمايى كند. مأموريت چنين فرشته‌اي، دليل بر وجود برنامة اختصاصى براى پيامبر گرامى اسلام (ص) است.شاهد ديگر اين كه در هيچ كتب تاريخى نقل نشده است كه پيامبر اسلام (ص)، در معابد يهود يا نصارا يا مذهب ديگرى مشغول عبادت شده باشد.روايات متعددى طبق نقل مرحوم علامه مجلسى در بحار الانوار، در منابع اسلامي وجود دارد كه پيامبر اسلام (ص) از آغاز عمر، مؤيّد به روح القدس بود. با چنين تأييدى مسلّماً بر اساس الهام روح القدس عمل مي‌كرد.[5]"علامه مجلسي" معتقد است پيامبر اسلام قبل از مقام رسالت داراى مقام نبوّت بود و گاه فرشتگان با او سخن مي‌گفتند و صداى آن‌ها را مي‌شنيد و گاه در رؤياي صادقه به او الهام الهى مي‌شد. بعد از چهل سال به مقام رسالت رسيد و قرآن و اسلام رسماً بر او نازل شد.براى توضيح بيش تر مي‌توانيد به كتاب بحارالانوار، جلد 18، صفحة 277 به بعد را مطالعه فرماييد.[6][4] سورة حج (22) آية 78.[5] بحار الانوار، ج 18، ص 288.[6] تفسير نمونه، ج 20، تلخيص و برداشت از ص 507 ـ 509.

پاسخ : زكات فطرة غير سيّد به سيّد نمي‌رسد؛ يعنى در نظر فقهاى ما، غير سيّد نمي‌تواند زكات زكات فطرة خود را به سيّد بدهد، حتى اگر سيّدى نانخور او باشد.[3] اين هم به خاطر شرافت معنوى و احترام و شخصيت خاصّى است كه سادات به خاطر نسبت شان با پيغمبر گرامى (ص) دارند. سادات مي‌توانند زكات فطرة خود را به سادات فقير بدهند و از نظر شرعى منعى در اين خصوص وجود ندارد.[3] توضيح المسائل مراجع، ج 2، ص 178، خلاصه مسألة 2009.

پاسخ : جزوه‌اى دربارة اين كه "سيادت از كجا آغاز شد" در اين واحد تهيّه شده است كه براى شما ارسال مي‌گردد. اميدواريم مورد مطالعه و استفادة شما قرار گيرد.

پاسخ : دليل اين كه، قواعد اعلال در كلمة "إستحوذ" عمل نكرده، سَماعي بودن آن از عَرَب هست، ضمن اين كه خارج از قياس نيز مي‌باشد.كلمة "استحوذ" فعل ماضى از باب استفعال و "واو" در آن صحيح هست، مبنى بر اصل بودن آن.

پاسخ : كلمة "لسنفعاً" براى تخفيف و سجع و نظم مي‌باشد و نون در آن، نون تأكيد خفيفه است كه قلب به تنوين شده و اعراب نيست.نزد اهل بصره، اختيار آن است كه با ألف "لنسفعاً" نوشته شود، براى اين كه در حال وقف بر آن به ألف است، ولى اختيار اهل كوفه آن است كه با نون "لنسفعن" نوشته شود، زيرا در حقيقت نون است، نه الف و تنوين[1]. "لنسفعاً" جمع متكلم مع الغير از فعل مضارع و مؤكد به لام و نون خفيفه است كه در حال وقف، تنوين به جاى نون نوشته شده است و از "سنع" به معناى گرفتن، سخت كشاندن، داغ و نشان زدن است.[2][1] مجمع البيان، سورة علق، ذيل آية 15.[2] مرحوم آيت الله طالقاني، تفسير پرتوى از قرآن، ذيل سورة 15 علق.

پاسخ : بايد اموال مردم با صاحبان شان برگردانده شود و اگر صاحبانش پيدا نشوند، بايد به نيّت آن ها صدقه داده شود.