تبیان، دستیار زندگی

پاسخ : ممكن است اين حالت منشأ خانوادگي داشته باشد، مثلاً ايشان نزد پدر و مادرش خيلى لوس و عزيز كرده بار آمده و به اصطلاح يك بچة پر توقّع شده است. اين گونه افراد همه را براى خود مي‌‌ خواهند. در برخورد با آنان و با رعايت كمال ادب و احترام وخوش رويى بايد به او فهماند بايد رعايت امور اجتماعى را بكند. از او تكاليف بيشترى بخواهيد. گاهى او را مورد مؤاخذه قرار دهيد و از بعضى كارهايش كه عيب دارد، عيب بگيريد و مورد اعتراض قرار دهيد تا كم كم از آن حالت بيرون آيد. بايد به او بفهمانيد كه همه براى تو و در خدمت تو نيستند، بلكه تز نيز بايد در خدمتگزارى ديگران سهيم باشي.

پاسخ : آن چه كه وظيفة ما است، اين است كه گناه نكنيم و عبادات خود را به موقع و خوب انجام دهيم. اگر اين وظيفه را درست انجام داديم، در حقيقت خدا را ناظر و حاضر بر خود دانسته ايم. حاضر و ناظر دانستن خدا بايد منشأ اثر و باعث تغيير در عملكرد انسان شود. انسانى كه تقواى الهى را در تمام حالات حفظ مي‌‌‌‌ كند و خود را از آلودگى هاى زبانى و چشمى و قلبى حفظ مي‌‌‌‌ كند، خدا را ناظر و حاضر بر خود دانسته است. البته گاهى توجه بيش از حد به مظاهر دنيا انسان را غافل مي‌‌‌‌ كند، مثلاً خانمى كه بيش ازاندازه در بازار و مغازه ها رفت و آمد مي‌‌‌‌ كند و چشمش به انواع مُدها و لباس ها و زيبايى ها مي‌‌‌‌ افتد ، طبيعى است كه دچار غفلت از خدا شود. بنابراين در عين اين كه در اجتماع فعّال هستيم، حواسمان بايد جمع باشد كه دچار دورى از خدا نشويم.

پاسخ : مطالعة انواع كتاب هايى كه در بالا بردن سطح فرهنگ دينى و تقوايى جامعه كمك مي‌‌ كند و انواع كتاب هاى علمى در زمينه هاى درسى را سفارش مي‌‌ كنيم. از كتاب هايى كه باعث ترويج فساد مي‌‌ شود و يا اعتقادات مذهبى را سست مي‌‌ كند و يا عفّت و تقواى جوانان را كم رنگ مي‌‌ كند يا مطالب خرافى و غير معقول در آن ها نوشته شده است، بايد جلوگيرى شود.

پاسخ : پوشيدن انواع لباس هاى زيبا و خوش رنگ اشكالي ندارد. فقط خانم ها هنگامى كه در اجتماع ظاهر مي‌‌‌‌‌‌‌‌ شوند، بايد طورى جلوه كنند كه باعث تهييج مردان و جوانان نشوند و آنان را دچار هوس ها و هجوم افكار نكنند: " و لا تعاونوا على الإثم و العدوان؛به گناه و دشمنى [در سطح جامعه] كمك نكنيد".

پاسخ : در آيين زردتشت بخشى از اوستا به نام "ويسبرد" كه مجموعه اى از دعاها و سرودها است، آمده است. همين طور در بخشي ديگر به نام "ونديداد" دستور موبدان دربارة احكام عبادات آمده است.[5]در آيين عيسويان در روز هاى يكشنبه براى عبادت به كليسا مي‌ روند واقلاّ سالى يك بار روزة كلان مي‌گيرند.[6]يهوديان نيز ادعيه اى دارند كه در كنيسه مي‌ خوانند. نماز يهوديان فصلى از زبور داوود است كه روزى سه بار مي‌ خوانند و آنان روزه هايى در ايام سال مي‌ گيرند به نام روزة كيپور، روزة فوريم، روزة كدليا، روزة عقيبيا و ... .[7]3[5] عبدالله مبلغي، تاريخ اديان و مذاهب، ج 1، ص 345.3[6] دبستان مذاهب، ج 1، ص 230.3[7] تاريخ اديان و مذاهب ، ج 2، ص 628.

پاسخ : تاريخ زندگانى امامان (ع) خيلى بيشتر از آن چه كه شنيده ايد مي‌‌‌‌‌ باشد و كتاب هاى بسيارى در شرح و توصيف زندگانى فردى و اجتماعى آنان نوشته شده است. مي‌‌‌‌‌ توانيد با مطالعة چند كتاب كه به زبان فارسي است و معرفى مي‌‌‌‌‌ كنيم، بيشتر از احوالات آنان مطلع شويد. كتاب هاى استاد شهيد مطهرى ، فروغ ولايت، فروغ ابديت، سيرة پيشوايان ، على مظهر عدل و فاطمه مظهر تقوا، على مرد نامتناهي، كتاب هاى استاد شهيد جعفر شهيدى ، مهدى موعود، بررسى مسائل كلّي امامت و ديگر كتب مفيدى كه در اين راستا است.

پاسخ : اگر هنگام عقد ازدواج، شرط ضمن عقد كرده اند كه بدون اجازة همسر ، ازدواج مجدّد نكند، نمى تواند بدون اجازة همسر با دختر همكار ازدواج كند، ولى اگر شرط نكرده اند مي‌‌‌ تواند. از طرف دختر بدون اجازة پدرش نمي تواند ازدواج كند. به نظر مي‌‌‌ رسد به صلاح هر دو باشد كه دختر با مرد ديگري ازدواج كند كه سنّ او از حدّ طبيعى تجاوز نكند و مرد دچار گرفتارى و درگيرى نشود.

پاسخ : تأخير پرداخت خمس از سال خمسى جائز نيست. سر سال خمسى بايد مجاسبه شود وپرداخت شود. اگر فعلاً پولى موجود نيست، بايد دست گردان شود تا مثلاً در ماه يا در ماه هاى آينده پرداخت شود.توضيح: دست گردان توسط مرجع تقليد يا وكيل ايشان انجام مي‌ شود.

پاسخ : چيزى كه خمس آن داده شده؛ بر آن خمس تعلق نمي گيرد، مگر بر ترقّى قيمت.2[3] اگر آن جنس جزء مئونه بوده است، بر آن و بر ترقّى آن خمسى تعلق نمى گيرد.[4]2[3] توضيح المسائل مراجع، ج 2، مسئلة 1770 و 1771.3[4] همان.

پاسخ : اگر شخص به جهت شغلش كثيرالسفر باشد، در سفر نمازش تمام است و روزه اش صحيح است، حتى اگر بعد از ظهر به وطنش (مشهد) برگردد. اگر قبل از ظهر به وطنش برگردد، براى روزة اشكالى ندارد.تمامي مراجع فعلى همين نظريه را دارند؛ فقط آيت الله فاضل مي‌‌‌‌ فرمايد: كسانى كه كثير السفرند، ولى شغلشان در سفر است، مانند معلمانى كه هر روز يا هفته اى يك بار به مسافت شرعى مي‌‌ روند و بر مي‌‌ گردند، در مسافرت و در بين راه نمازشان شكسته است.[2]2[2] جامع المسائل ، ج 1، ص 136.