امام حسن (ع)
:
بيشترين عفو و بخشش كريم وقتي است كه خطا كار نتواند براي خطاي خود عذري بياورد .
اوسع ما يكون الكريم بالمغفرة اذا ضاقت بالمذنب المعذرة .
اعلام الدين ، ص 297
امام حسن (ع)
:
كسي كه خدا را بشناسد ، او را دوست ميدارد و كسي كه دنيا را بشناسد ، در آن زهد مي ورزد . و شخص مؤمن عمل لهو و بيهوده انجام نمي دهد مگر وقتي كه غافل مي شود ، و هنگامي كه متوجه كار بيهوده خود شد ، محزون ميگردد .
من عرف الله أحبه ومن عرف الدنيا زهد فيها ، والمؤمن لا يلهو حتي يغفل ، فاذاتفكر حزن .
تنبيه الخواطر و نزهة النواظر ( مجموعه ورام ) ، ج 1 ، ص 52
امام علی (ع)
:
امام به مردي که در ثنا خوانی بر او افراط کرد ولی در دل امام را متهم مي نمود فرمود : من کمتر از آن هستم که مي گوئی و بالاتر از آنم که در دل تو است
83 - و قال [ع ] لرجل افرط فی الثناء عليه ، و کان له متهما : انا دون ما تقول ، و فوق ما فی نفسک
نهج البلاغه
پیامبر اکرم (ص)
:
روز قيامت مركب دانشوران و خون شهيدان را هم سنگ كنند و مركب دانشوران بر خون شهيدان مرجح شود .
يوزن يوم القيامة مداد العلماء ودم الشهداء ، فيرجح مداد العلماء علي دمالشهداء .
نهج الفصاحه ، ص 648 ، ح 3222
امام سجاد (ع)
:
بار خدايا و پيروان پيغمبران و ايمان آورندگان به ايشان ( و اتباع الرسل مبتداء است و خبر آن فاذكرهم منك است كه در جمله دوم ذكر مي شود ) از اهل زمين كه از روي غيب و پنهاني ( در دل ) ايمان آوردند ( نه به زبان تنها مانند منافقين و مردم دورو ، و اين كه اهل زمين را اختصاص داده در صورتي كه اهل آسمان نيز ايمان آورده اند براي آن است كه پيش از اين درباره آنها دعا فرموده است ) در آن هنگام كه دشمنان به تكذيب و دروغ پنداشتن ايشان و معارضه نموده روبرو شدند ، و آن هنگام كه ( ايمان آورندگان ) به سبب حقايق ايمان به پيغمبران علاقه مند بودند
اللهم و اتباع الرسل و مصدقوهم من اهل الارض بالغيب عند معارضة المعاندين لهم بالتكذيب و الاشتياق الي المرسلين بحقائق الايمان .
صحيفه سجاديه
امام صادق (ع)
:
هيچ بنده اي خشمي را فرونخورد ، جز آن كه خداي عز و جل عزت او را در دنيا و آخرت بيفزايد .
ما من عبد كظم غيظا إلا زاده الله عز و جل عزا في الدنيا و الاخرة .
اصول كافي ، ج 3 ، ص 170
امام حسین (ع)
:
به مردي كه نزد حضرتش غيبت ديگري را مي كرد، فرمود: "اي مرد، دست از غيبت بردار، زيرا غيبت خوراك ( نان خورش ) سگان جهنم است ".
قال (ع ) لرجل إغتاب عنده رجلا: يا هذا كف عن الغيبة فإنها إدام كلاب النار.
بحارالانوار، ج 78، ص 117
امام رضا (ع)
:
نادان ، دوستانش را به زحمت مي اندازد
صديق الجاهل في تعب
امام رضا (ع)
:
مسلمان اگر شاد يا خشمگين شود از مسير حق منحرف نمي شود ، و اگر بر دشمن مسلط شود بيشتر از حقش مطالبه نمي كند
المؤمن اذا غضب لم يخرجه غضبه عن حق ، و اذا رضي لم يدخله رضاه في باطل ، و اذا قدر لم يأخذ اكثر من حقه
امام حسین (ع)
:
استدارج و غافلگير ساختن خداوند بندگانش را، بدين طريق است كه نعمتهاي خود را پي در پي بر او فرو ريزد و نعمت سپاسگزاري را از او سلب نمايد.
ألإستدراج من الله سبحانه لعبده أن يسبغ عليه النعم و يسلبه الشكر.
بحار الانوار، ج 78، ص 117