تبیان، دستیار زندگی

امام سجاد (ع) : در اينجا كه هستم ( از كردار ناپسنديده ام ) به سوي تو توبه و بازگشت مي كنم توبه كسي كه از آنچه ( گناهاني كه ) پيش از اين كرده پشيمان است ، از آنچه ( خوهاي زشت كه ) بر او گرد آمده ترسان است ، از آنچه در آن افتاده ( نواهي كه مرتكب شده ) شرمنده واقعي است

اتوب اليك في مقامي هذا توبة نادم علي ما فرط منه ، مشفق مما اجتمع عليه ، خالص الحياء مما وقع فيه .

امام علی (ع) : عجبا آيا خلافت با همنشينی پيامبر صلی الله عليه و آله وسلم و خويشاوندی حاصل مي شود ؟ سيدرضی مي گويد : از آن حضرت شعر یدر همين زمينه نقل شده است [ خطاب به خليفه اول ] اگر تو از طريق شورا مالک امور مردم شدی. اين چه شورائی است که طرفهای مشورت [ امثال من ] غائب بودند ؟ و اگر از طريق قرابت با پيامبر صلی الله عليه و آله و سلم در برابر مخالفانت استدلال کردی ديگران از تو به پيامبر صلی الله عليه و آله و سلم نزديکترند

190 - وقال [ع ] : واعجباه اتکون الخلافه بالصحابه و القرابه ? قال الرضی : وروی شعر فی هذا المعنی : فان کنت بالشوری ملکت امورهم فکيف بهذا و المشيرون غيب ? و ان کنت بالقربی حججت خصيمهم فغيرک اولی بالنبی و اقرب

امام علی (ع) : [4] انسان در دنيا هدفی است که تيرهای مرگ همواره بسوی او نشانه مي روند [5] ثروتی است که مصائب در مصادره آن سبقت مي جويند . همراه هر جرعه ای از آب زندگی گلوگير شدنی است [6] و با هر لقمه ای استخوانی انسان به نعمتی دست نمي يابد جز با فراق ديگری. [7] و هيچ روزی از زندگيش فرا نمي رسد جز اينکه روز ديگری از ايام حياتش کاهش يافته . [8] بنابراين ما اعوان و انصار مرگيم و جانمان هدف هلاکت . [9] از کجا مي توانيم اميد بقاء داشته باشيم در حاليکه اين شب و روز هنوز مقامی را بالا نبرده [10] که بسرعت در انهدام آن مي کوشند و جمعها را پراکنده مي سازند .

191 - [4] وقال [ع ] : انما المرء فی الدنيا غرض تنتضل فيه المنايا ، [5] و نهب تبادره المصائب ، و مع کل جرعه شرق [6] و فی کل اکله غصص ولا ينال العبد نعمه الا بفراق اخری ، [7] و لا يستقبل يوما من عمره الا بفراق آخر من اجله [8] فنحن اعوان المنون ، و انفسنا نصب الحتوف ، [9] فمن اين نرجو البقاء و هذا الليل و النهار لم يرفعا من شی ء شرفا ، [10] الا اسرعا الکره فی هدم ما بنيا ، و تفريق ما جمعا ?

امام سجاد (ع) : مي داند كه گذشت از گناه بزرگ بر تو بزرگ نمي نمايد ، و گذشت از معصيت بسيار بر تو دشوار نيست ، و چشم پوشي از جرمهاي از حد گذشته بر تو گران نمي باشد ، و دوستترين بندگان تو نزدت كسي است كه بر تو سركشي ننمايد ، و از اصرار ( بر گناه ) دوري گزيند ، و همواره آمرزش خواهد

عالم بان العفو عن الذنب العظيم لا يتعاظمك ، و ان التجاوز عن الاثم الجليل لايستصعبك ، و ان احتمال الجنايات الفاحشة لايتكأدك ، و ان احب عبادك اليك من ترك الاستكبار عليك ، و جانب الاصرار ، و لزم الاستغفار .

امام صادق (ع) : خداوند دري از دنيا بر بنده اي نگشايد جز اين كه به مانند آن دري از حرص بر او بگشايد .

ما فتح الله علي عبد بابا من أمر الدنيا الا فتح الله عليه من الحرص مثله .

امام صادق (ع) : دورترين حالي كه بنده از خداي متعال دارد اين است كه اندوهي جز براي شكم و فرج نداشته باشد .

أبعد ما يكون العبد من الله عز و جل إذا لم يهمه الا بطنه و فرجه .

امام سجاد (ع) : و من نزد تو از سركشي بيزاري مي جويم ، و به تو پناه مي برم از اين كه ( در گناه ) اصرار نمايم ، و براي آنچه در آن كوتاهي نمودم ( گناهاني كه بجا آوردم ) از تو آمرزش مي خواهم ، و بر آنچه ( طاعتي كه ) از انجام آن ناتوانم اتو ياري مي طلبم

و انا ابرء اليك من ان استكبر ، و اعوذ بك من ان اصر ، و استغفرك لما قصرت فيه ، و استعين بك علي ما عجزت عنه .

امام علی (ع) : ای فرزند آدم هر چه بيش از مقدار خوراکت بدست آوري خزانه دار ديگران خواهی بود .

192 - وقال [ع ] : يا بن آدم ما کسبت فوق قوتک ، فانت فيه خازن لغيرک

پیامبر اکرم (ص) : انتظار ستايش از مردم ، چشم را كور و گوش را كر ميكند .

حب الثناء من الناس يعمي ويصم .

امام علی (ع) : برای دلهای آدميان علاقه و اقبال . و گاهی تنفر و ادبار است .هنگامي که میخواهيد کاریرا انجام دهيد از طريق علاقه اشخاص وارد شويد زيرا هنگامي که کسیرا مجبور بر کاری کنيد نابينا مي شود .

193 - وقال [ع ] : ان للقلوب شهوه و اقبالا و ادبارا ، فاتوها من قبل شهوتها و اقبالها ، فان القلب اذ اکره عمی