تبیان، دستیار زندگی

امام صادق (ع) : هر كه خاشاكي از چهره برادر مؤمنش برگيرد خداي متعال برايش ده حسنه نويسد و هر كه به چهره برادرش تبسم كند يك حسنه براي اوست .

من أخذ من وجه أخيه المؤمن قذاة كتب الله عز و جل له عشر حسنات و من تبسم في وجه أخيه كانت له حسنة .

امام حسین (ع) : فقر و نيازمندي در چيست ؟ فرمود: در طمع و نااميدي .

فما الفقر؟ قال (ع ): ألطمع و شدة القنوط.

امام سجاد (ع) : و از اين كه ستمگري را كمك كنيم ( كه حرام است هر چند در كار مباح و روا باشد مانند جامه دوختن يا مسجد ساختن براي او ، در قرآن كريم " سوره 11 ، آيه 113 " فرمايد : ولا تركنوا الي الذين ظلموا فتمسكم النار وما لكم من دون الله من اولياء ثم لا تنضرون يعني بسوي ستمگران نرويد و آنان را دوست نداشته باشيد كه شما را آتش خواهد گرفت و " آن هنگام " جز خدا براي شما دوستاني نيست پس ياري نخواهيد شد ) يا آن كه ستم رسيده اي را خوار گردانيم ( حضرت صادق - عليه السلام - فرمود : مؤمني نيست كه برادرش را خوار كند و بر ياري او توانا باشد جز آن كه خدا او را در دنيا و آخرت خوار گرداند ) و آنچه حق ما نيست بطلبيم ، و در علم ( اصول و فروع دين ) از روي ناداني سخن بگوييم ( در قرآن كريم " سوره 17 ، آيه 36 " فرمايد : ولا تقف ما ليس لك به علم ، ان السمع و البصر و الفواد كل اولئك كان عنه مسئولا يعني دنبال آنچه به آن علم نداري مرو " تا نشنوي مگو شنيدم ، تا نبيني مگو ديدم ، تا نداني مگو دانستم " كه گوش و چشم و دل همه پرسيده مي شوند " از گوش مي پرسند چه شنيدي و براي چه شنيدي ؟ از چشم چه ديدي و براي چه ديدي ؟ از دل چه دانستي و براي چه دانستي ؟ " مفضل ابن يزيد گفت : حضرت صادق - عليه السلام - فرمود : تو را از دو خصلت بازمي دارم كه در آن دو مردان تباه شدند : يكي آن كه خدا را از روي نادرستي بپرستي ، و ديگر اين كه از روي ناداني براي مردم فتوي داده حكمي بيان نمايي ، و حضرت باقر - عليه السلام - فرمود : هر كه ندانسته و بي رستگاري بين مردم فتوي دهد ملائكه رحمت و فرشتگان عذاب او را لعن نمايند و گناه عمل كننده به فتواي او بر اوست ، و زرارة ابن اعين گفت : از حضرت باقر - عليه السلام - پرسيدم : حق خدا به بندگان چيست ؟ فرمود : اين كه بگويند آنچه مي دانند و باز ايستند از آنچه نمي دانند )

أو أن نعضد ظالما ، أو نخذل ملهوفا ، أو نروم ما ليس لنا بحق ، أو نقول في العلم بغير علم .

امام علی (ع) : آن کس که به کار جمعيتی راضی باشد هم چون کسی است که در آن کار دخالت دارد منتها آن کس که در کار باطل دخالت دارد دو گناه مي کند : گناه عمل و گناه رضايت .

154 - وقال [ع ] : الراضی بفعل قوم کالداخل فيه معهم و علی کل داخل فی باطل اثمان : اثم العمل به ، و اثم الرضی به

امام علی (ع) : به عهد و پيمانها وفادار باشيد مخصوصا هنگامیکه طرف شماافراد باشخصيت و وفادار به عهد باشند

155 - وقال [ع ] : اعتصموا بالذمم فی اوتادها

امام سجاد (ع) : و پناه مي بريم به تو از غش ( خيانت و نماياندن خلاف آنچه در درون است ) با كسي را قصد كنيم ( رسول خدا - صلي الله عليه و آله - فرمود : هر كه بخوابد و در دل او براي برادر مؤمنش غش باشد در خشم خدا خوابيده و تا به صبح چنين باشد ، و اگر به اين حال بميرد بر غير دين اسلام مرده ، و هم آن حضرت - صلي الله عليه و آله - فرمود : من غش مسلما في بيع او شراء فليس منا يعني هر كه با مسلماني در فروش و خريد غش نمايد از ما نخواهد بود ) و در كردارهامان خودپسند باشيم ( حضرت صادق - عليه السلام - فرمود : خدا مي دانست كه گناه براي مؤمن بهتر از عجب است ، و اگر چنين نبود هيچگاه او را به گناه آزمايش نمي نمود ) و آرزوهامان را دراز گردانيم

و نعوذبك أن ننطوي علي غش احد ، و أن نعجب باعمالنا ، و نمد في امالنا .

امام حسین (ع) : پستي در چيست ؟ فرمود: پستي انسان در آن است كه خويشتن را حفظ نمايد و عيال خود را تسليم ناملايمات و خطرها كند .

فما اللؤم ؟ قال (ع ): إحراز المرء نفسه و إسلامه عرسه .

امام صادق (ع) : هركس برادر مسلمانش را كه به ديدارش آمده گرامي دارد همانا خداي متعال را گرامي داشته است .

من أتاه أخوه المسلم فأكرمه فإنما أكرم الله عز و جل .

امام صادق (ع) : هر مؤمني كه نسبت به مؤمن ديگر احسان كند و او را ياري نمايد چهره ابليس را خراشيده و دلش را زخم كرده است .

ما أحسن مؤمن إلي مؤمن و لا أعانه إلا خمش وجه إبليس و قرح قلبه .

امام حسین (ع) : حماقت در چيست ؟ فرمود: حماقت در آن است كه انسان با فرمانده خود به دشمني برخيزد ويا با قويتر از خود كه قدرت زيان زدن و سود رساندن به او دارد درافتد .

فما الخرق ؟ قال حسين (ع ): معاداتك أميرك و من يقدر علي ضرك و نفعك .