وفات معتضد باللّه عباسى - سال 289 هجرى قمرى
"احمد بن موفق بن متوكل عباسى"، معروف به "المعتضد بالله"، پس از وفات عمويش "معتمد عباسى"، به مقام خلافت نايل آمد.
وى، خليفهاى كوشا و باتدبير و در امر زمامدارى، كاردان و باگذشت بود.
معتضد به عنوان شانزدهمين خليفه عباسى ، پس از استقرار در مقام خلافت، "عبيدالله بن سليمان" را به وزارت منصوب كرد و پس از وفات عبيدالله، فرزندش "قاسم بن عبيدالله" را به اين مقام برگزيد.
هم چنين، "ابواسحاق اسماعيل بن اسحاق ازدى" را كه مالكى مذهب بود، به قضاوت منصوب كرد و پس از وى، پسر عمويش "اسماعيل" را به اين مقام انتخاب نمود.(1)
سرانجام در 47 سالگى، در 23 ربيعالثّانى، سال 289 قمرى، در بغداد بدرود حيات گفت.
معتضد عباسى با آل ابى طالب (ع) و علويان مهربان بود و متعرض آنان نمىشد و در مقابل، تلاش مىكرد كه به آنان خدمتى نمايد.(2)
هم چنين، وى با بنى اميه بسيار دشمن بود و در سال 283 قمرى، دستور داد كه در منابر و سخنرانىها، "معاوية بن ابىسفيان" و فرزندش "يزيد بن معاويه" را لعنت كنند و آن دو را به خاطر دشمنى با "اميرمؤمنان (ع)" و فرزندان گرامىاش، ناسزا گويند. اما وزيرش عبيدالله بن سليمان كه در باطن، ناصبى و دشمن اهل بيت )ع( بود، وى را از اين كار بازمىداشت و مىگفت كه اهل سنت، از سبّ و لعن معاويه ناراحت مىشوند و ممكن است عكس العمل منفى نشان داده و نظم خلافت را بر هم زنند.
معتضد، اعتنايى به گفتارش نكرد و دستور سب و لعن آن دو را صادر كرد.(3)
1- همان
2- وقايع الايام، ص 234.
3- البداية و النهايه، ج11، ص 87
