ميلاد مسعود امام موسىكاظم (ع) - سال 128 هجرى قمرى
امام موسىكاظم)ع( در هفتم صفر سال 128 هجرى قمرى در أبوا )محلى ميان مكه و مدينه( ديده به جهان گشود و با نور خود جهان هستى را روشن كرد.
پدرش امام جعفرصادق)ع( امام ششم شيعيان، و مادرش حميدهبربريه، معروف به حميدهمصفاة است.
امام موسى بن جعفر)ع( ملقب به كاظم، صابر، صالح، امين و عبدصالح است و كنيه شريف او، ابوابراهيم، ابوالحسن و ابوعلى است كه در ميان محدثان به ابوالحسن اوّل معروف است.(1)
امام كاظم)ع( در مكتب علمى و معنوى پدرش امام جعفر صادق)ع( پرورش يافت و در ميان علويان كه نخبگان امت اسلام و پاكترين ريشههاى انسانى بودند، به بزرگى و شرافت نايل آمد. به طورى كه پس از شهادت پدرش امام جعفر صادق)ع( در شوال 148 قمرى، به مقام عظماى ولايت و امامت رسيد و اكثر ياران و اصحاب پدرش به امامتش اقرار و اعتراف كردند.
امام كاظم)ع( در عصر حكومت مروان بن محمد اموى )معروف به مروان حمار( كه آخرين خليفه امويان بود، به دنيا آمد و در مدت عمر شريف خويش، علاوه بر حكومت مروان بن محمد اموى، حكومت ستمگرانه پنج تن از عباسيان )يعنى: سفاح، منصور، مهدى، هادى و هارون( را تحمل كرد.
آن حضرت چند بار در عصر مهدى، هادى و هارون از مدينه به بغداد فراخوانده شد و مورد آزار و شكنجههاى حكومتى قرارگرفت.
امام موسىكاظم)ع( در 20 سالگى به امامت رسيد. مدت امامت آن حضرت، 35 سال بود و امامت آن حضرت مصادف بود با خلافت و حكومتهاى پىدرپى منصور، مهدى، هادى و هارونالرشيد.
آن حضرت جمعاً به مدت 14 سال، به روايتى 7 سال و به روايت ديگر 4 سال از عمر شريف خود را در زندانهاى عباسيان گذرانيد.
سرانجام در 55 سالگى، در بيست و پنجم رجب سال 183 قمرى در زندان سندى بن شاهك در بغداد، به دستور هارون مسموم گرديد و بر أثر اين مسموميت به شهادت نايل آمد.
بدن شريف آن حضرت را پس از شهادت، از زندان بيرون آورده و در مقابر قريش در حوالى بغداد، كه هم اكنون معروف به كاظمين است، دفن نمودند.(2)
1. بحارالانوار (علامه مجلسي)، ج48، ص 1؛ زندگانى چهارده معصوم –ع – ( ترجمه اعلامالورى(، ص 401 و الارشاد (شيخ مفيد)، ص 559
2. همان
