عمر عقاب از همه پرندگان نوع خود درازتر است .
عقاب می تواند تا 70 سالگی زندگی می کند .
ولی برای این که به این سن برسد باید تصمیم دشواری گیرد .
زمانی که عقاب به 40سالگی می رسد :
- چنگال های بلند و انعطاف پذیرش دیگر نمی تواند طعه را گرفته و نگاه دارد .
- نوک بلند و تیزش خمیده و کنده می شود .
- شهبال های کهنسالش بر اثر کلفت شدن پرها به سینه اش می چسبد و پرواز برای عقاب را دشوار می گردد.
در این هنگام عقاب تنها دو گزینه در پیش روی دارد یا باید بمیردو یا آن که فرایند دردناکی را که 150 روز به درازا می کشد پذیرا باشد .
برای گذرانیدن این فرایند عقاب باید به نوک کوهی که در آنجا آشیانه دارد پرواز کند.
در آنجا عقاب نوکش را آنقدر به سنگ می کوبد تا نوکش از جای کنده شود.
پس از کنده شدن نوکش ، عقاب باید صبر کند تا نوک تازه ای در جای نوک کهنه اش رشد کند سپس باید چنگال هایش را از جای برکند.
زمانی که به جای چنگال های کنده شده ، چنگال های تازه ای در آیند ، ان وقت عقاب شروع به کندن همه پرهای قدیمی اش می کند .
سرانجام ، پس از 5 ماه عقاب پروازی را که تولد دوباره نام دارد ، آغاز کرده و 30 سال دیگر زندگی می کند .
چرا این همه دگرگونی لازم است ؟
بیشتر وقت ها برای بقا ، ما باید فرایند دگرگونی را آغاز کنیم.
کاهی وقت ها باید از خاطرات قدیمی ، عادت های کهنه و سنت های گذشته رها شویم و تنها زمانی که از سنگینی بارهای گذشته آزاد شویم می توانیم از فرصت های زمان حال بهره مند گردیم .
زهره رحیمی
