تبیان، دستیار زندگی

 شعری دیگر از ابراهیم رزمی  متخلص به زاهر تبریز

آقا دلم   گرفته  ،  برای   غمت  گریه  می کنم

یک   کبوترم   ، برای   حرمت    گریه می کنم

آقا ببخش  ، دستم  اگر   نمی رسد   به ضریح

با رخت  غم   بر  شکوه   دست  گریه می کنم

آقای  من ، ستاره    دل     ثامن الحجج     (ع)

همراه  باد منم  ، برای  علمت  گریه    می کنم

وقتی   که   شعر  من   خیس   شد   بنام  رضا

چون  یک   گدا  نشسته  بردرت  گریه  می کنم

اقای  من   ، کلید  قفل  دلم من  هم   که   زائرم

دورم  ولی   به  عشق  سرایت  گریه   می کنم

آقا    دلم   به  حال   حرم  در  سکوت  شکست

ای  افتاب  بتاب   برای  سحرت   گریه  می کنم

آقای  من  قطار  عشق  پیاده  می رسد  به حرم

من  مانده ام   برای   خودت    گریه     می کنم

مشهد    صدای   باران    شد    و   شبنم عشق

دستم  به  اسمان  و گنبد  مطهرت گریه  می کنم

آقا    نیازخانه  ما  ،  ستاره    رخشان   آسمان

اینجا   بیاد   مادر    بی  حرمت  گریه   می کنم

آقا قسم به خواهرت به التهاب رسیدم بخوان  مرا

گاهی به مشهد و ، یا به   خواهرت گریه می کنم

مجنون منم   به   خاک خراسان  سجده  می کنم

ای شاه طوس بر حسین بی کفنت گریه  می کنم

  به آستین آب کشیده من نخند                                 

لحظه ای

 که در چراغ قرمز

برای خریدن یک تبسم

 از تو تمنا می کنم!

به آب دیده من نخند

من یک چراغ قرمز

 فرصتم شده

با شاخه گل ترا

به بوی یاس

دعوتت کنم  

و تو به پیراهن پر از

 چرک من نخندی

از پشت شیشه به من نخند

لحظه ای که از تو تمنا می کنم

 و با اشکهای کودکانه ام

رختهای چرک آلودم را

در خیابان می شویم

از پشت عینک دودیت نخند

لحظه ای که

تن خیس خود را

بر سنگ فرش خیابان

پهن می کنم

شاید طلوع کند

آفتاب آنسانیت

و خشک کند

تن خیس

و رخت کهنه مرا 

هر گونه برداشت از اشعار زاهر تبریز با ذکر منبع بلامانع است