انسانها درارتباط با افکار خویش چقدر حساسیت دارند؟ طبق تحقیقات درهرلحظه گاهی میلیونها فکر از ذهن میگذرد تنظیم کردن اینها وجهتدار نمودنشان شاکله شخصیتی ما را میسازد درروایات ویا حتی قرآن کریم آمده است که بسیاری ازافکار ما که منجر به ظن وگمان میشود گناه میباشد .
بنابراین دراکثر مواقع ما با این گمانها تصمیماتی میگیریم که منجر به غیبت ، تهمت ویا اعمال غیر اخلاقی دیگر میگردد حال وضعیت یک مومن درارتباط با اینگونه اوهام چگونه میباشد ؟
دراین موارد ضرورت مییابد که ازاول خود را ازچاه افکار ویا درواقع وسوسه ها بیرون بیاوریم واجازه سقوط درآن را ندهیم
این میطلبد که ما به گفتگو ی با خود بپردازیم که من ازطرح اینها چقدر سود میبرم ؟
آیا خدا وند از من راضی هست؟
ایا من عصبی نشده وتصمیمات ناجوری نمیگیرم ؟ایا ضرورتی برای فکر کردن دراین موارد وجود دارد؟
بامحاکمه خویش وبعد جایزه دادن که حالا ازاین فکر منصرف شو تا خدارا راضی کنی یا برای فکر کردن خیلی وقت داری ویا باید به کارهای ضروری تر برسی
خود را ازچاه افکار خارج سازد وبفکر گذشت باشید تا طعم شیرین آنرا با آرامشی که برشما حکم فرما خواهدشد بچشید.....
