تبیان، دستیار زندگی

رهنمودهای حضرت امام خمینی (ره) :

از جمله نقشه ها كه مع الاسف تاثیر بزرگى در كشورها و كشور عزیزمان گذاشت و آثار آن باز تا حد زیادى به جا مانده، بیگانه نمودن كشورهاى استعمار زده از خویش و غرب زده و شرق زده نمودن آنان است، به طورى كه خود را و فرهنگ و قدرت خود را به هیچ گرفتند و غرب و شرق، دو قطب قدرتمند را نژاد برتر و فرهنگ آنان را والاتر و آن دو قدرت را قبله گاه عالم دانستند و وابستگى به یكى از دو قطب را از فرایض غیرقابل اجتناب معرفى نمودند. و قصه این امر غم انگیز طولانى و ضربه هایى كه از آنان خورده و اكنون نیز مى خوریم كشنده و كوبنده است. و غم انگیزتر این كه آنان ملت هاى ستمدیده زیر سلطه را در همه چیز عقب نگه داشته و كشورهایى مصرفى بار آوردند و به قدرى ما را از پیشرفت هاى خود و قدرت هاى شیطانیشان ترسانده اند كه جرات دست زدن به هیچ ابتكارى نداریم و همه چیز خود را تسلیم آنان كرده و سرنوشت خود و كشورهاى خود را به دست آنان سپرده و با چشم و گوشی بسته مطیع فرمان هستیم و این پوچى و تهى مغزى مصنوعى موجب شده كه در هیچ امرى به فكر و دانش خود اتكاء نكنیم و كوركورانه از شرق و غرب تقلید نماییم، بلكه از فرهنگ و ادب و صنعت و ابتكار اگر داشتیم، نویسندگان و گویندگان غرب و شرق زده بى فرهنگ، آن ها را به باد انتقاد و مسخره گرفته و فكر و قدرت بومى ما را سركوب و مایوس نموده و مى نمایند و رسوم و آداب اجنبى را هر چند مبتذل و مفتضح باشد با عمل و گفتار و نوشتار ترویج كرده و با مداحى و ثناجویى آن ها را به خورد ملت ها داده و مى دهند. فى المثل اگر در كتاب یا نوشته یا گفتارى چند واژه فرنگى باشد بدون توجه به محتواى آن با اعجاب پذیرفته و گوینده و نویسنده آن را دانشمند و روشنفكر به حساب مى آورند و از گهواره تا قبر به هر چه بنگریم اگر با واژه غربى و شرقى اسم گذارى شود مرغوب و مورد توجه و از مظاهر تمدن و پیشرفتگى محسوب و اگر واژه هاى بومى خودى به كار رود مطرود و كهنه و واپس زده خواهد بود. كودكان ما اگر نام غربى داشته باشند مفتخر و اگر نام خودى دارند سر به زیر و عقب افتاده اند. خیابان ها، كوچه ها، مغازه ها، شركت ها، داروخانه ها، كتابخانه ها، پارچه ها و دیگر متاع ها، هر چند در داخل تهیه شده، باید نام خارجى داشته باشد تا مردم از آن راضى و به آن اقبال كنند. فرنگ مابى از سرتاپا و در تمام نشست و برخاست ها و در معاشرت ها و تمام شوون زندگى موجب افتخار و سربلندى و تمدن و پیشرفت، و در مقابل، آداب و رسوم خودى، كهنه پرستى و عقب افتادگى است. در هر مرض و كسالتى ولو جزیى و قابل علاج در داخل، باید به خارج رفت و دكترها و اطباء دانشمند خود را محكوم و مایوس كرد. رفتن به انگلستان و فرانسه و آمریكا و مسكو افتخارى پرارزش و رفتن به حج و سایر اماكن متبركه كهنه پرستى و عقب ماندگى است، بى اعتنایى به آنچه مربوط به مذهب و معنویات است از نشانه هاى روشنفكرى و تمدن و در مقابل تعهد به این امور نشانه عقب ماندگى و كهنه پرستى است.(1) 

__________________________________ 
1-صحیفه نور جلد 21 - از صفحه 169