در سال 2006 یك جسم مرموز توسط ستاره شناسان در مدار اطراف زمین مشاهده شد كه در ابتدای امر شبیه به قطعه ای از یك فضاپیمای خراب به نظر میرسید. اما در حقیقت این جسم یك سیارك كوچك بود كه توسط میدان مغناطیسی زمین جذب شده و تا 2007 در مدار زمین حركت میكرد.
دانشمندان دانشگاه كورنل به محاسبه جمعیت قمرهای طبیعی غیرمعمولی كه به طور موقت توسط زمین جذب شدهاند، پرداخته و نظریه ماه دوم زمین را منتشر كردهاند.
به گفته محققان، اگرچه این قمرها كوچك هستند، اما مفاهیم علمی این اكتشاف بسیار شگفتانگیزند.
دانشمندان در پژوهشی كه در سایت دانشگاه كورنل منتشر شده اعلام كردند كه در هر زمان حداقل یك قمر طبیعی با قطر یك متر به دور زمین میچرخد و سیاركهایی با قطر چند متر نیز مانند ماه، یك قمر طبیعی برای زمین محسوب میشوند.
در عین حال، این گروه از دانشمندان باور دارند ماه دوم زمین پس از عبور از مداری عظیم به دور سیاره به اعماق فضا پرتاب می شود. این نظریه توسط دانشمندانی كه آن را باور دارند در 20 دسامبر 2011 در نشریه ایكاروس منتشر شده است.
بر اساس این نظریه صخره ای فضایی به وسعت دست كم یك متر همواره در مدار زمین در گردش است در حالیكه همیشه یك صخره ثابت نیست بلكه صخره هایی متغییر به صورت موقتی ماه دوم زمین را تشكیل می دهند.
در مدلهای علمی نظری، زمانی كه این سیارك ها در مسیرشان به سوی خورشید در حال عبور از كنار زمین هستند گرانش زمین آنها را به خود جذب كرده و پیش از اینكه سیاركها به مسیر خود پرتاب شوند در حدود 9 ماه در مدار زمین به حركت خود در مدار ادامه می دهند.
دانشمندان می گویند به دیگر قمرهای زمین نسبت به ماه توجه به شدت كمی می شود در حالی كه این قمرها واقعا وجود دارند.
به گفته محققان رصد خانه پاریس سیاركهای زیادی در سامانه خورشیدی ما وجود دارند و از این رو احتمال جذب شدن یكی از آنها توسط نیروی جاذبه زمین وجود دارد. این محققان در مقاله خود برای اولین بار مدل نظری و ابعاد قمرهای موقتی زمین را ارائه كرده اند. در این تحقیق اطلاعات مربوط به سیاركی آورده شده است كه از سال 2006 به مدت یك سال در مدار زمین در حركت بوده است.
بر اساس گزارش بی بی سی، محققان احتمال می دهند دلیل رصد شدن این سیارك بزرگتر بودن آن نسبت به دیگر سیاركهایی بوده كه در مدار زمین در حركت بوده اند. به طور كلی این سیاركها هرگز بزرگتر از یك متر نیستند از این رو اگر از زمین دور باشند بسیار كم نور و اگر نزدیك باشند بسیار سریعتر از آن هستند كه بتوان آنها را به راحتی رصد كرد.
این محدودیتها به آن معنی است كه انسان نمی تواند به طور دقیق از وجود ماه دوم زمین آگاه شود. با این همه راه اندازی تلسكوپ LSST در سال 2015 شیلی می تواند تغییرات زیادی را در این محدودیت به وجود آورد.
نظریه ای درباره گذشته قمرهای زمین
پیش از این مطالعه محققان دانشگاه كالیفرنیا اعلام كرده بودند سیاره زمین زمانی دو ماه داشته كه طی برخوردی كم سرعت كه چندین ساعت به طول انجامیده با یكدیگر تركیب شده اند.
هر دو این قمرها از بقایای شبه سیاره ای به اندازه مریخ بوده اند كه در دوران شكل گیری زمین با آن برخورد كرده اند. در حالی كه نظریه ای سنتی بیان می كند كه ماه جوان هر نوع جرم و ذره دیگری را به فضای میان ستاره ای پرتاب می كرده است، نظریه جدید بر این اساس است كه یكی از این اجرام نجات پیدا كرده و در نقطه گرانشی پایداری در سیستم زمین - ماه متوقف شده است.
بر اساس گزارش نیچر، محققان با شبیه سازی رایانه ای نشان دادند حالت كنونی ماه را می توان به كمك برخورد قمر دیگری كه یك سوم جرم ماه كنونی و یا قطری برابر هزار كیلومتر داشته را توضیح داد.
احتمال می رود چنین قمری در یك نقطه لاگرانژی به اندازه ای خود را حفظ كرده كه ماه به مرحله جامد شدن رسیده، اما لایه عناصر ماه هنوز در حالت مایع قرار داشته اند.
در این میان نیروهای كششی زمین منجر به حركت دادن هر دو ماه شده و زمانی كه هر دو ماه به یك سوم فاصله كنونی زمین تا ماه رسیده اند، گرانش خورشید بر روی حركتهای مداری آنها تاثیر گذاشته و دو ماه با یكدیگر برخورد كرده اند.
