تبیان، دستیار زندگی

سلام قولا من رب رحیم

یادتونه گفتم عشق خیلی چیزها رو حل می كنه

وقتی طرف رو دوست داشتی دیگه صبر نمی كنی ببینی چی میگه تا براش انجام بدی خودت با سر هر كاری لازم باشه انجام بدی

خب همین میشه همه وجودت رو پر می كنه و معشوق در وجودت ظهور پیدا می كنه میشی شهید راه اسلام دیگه

ما منتظریم ببینم خدا چی میگه خدا چی میخواد تا انجام بدیم ولی یكی كه عاشق خداست خودش رو وقف خدا كرده همه چیزش خدا میشه  و دیگه از مرزهای خوبی عبور میكنه و عروج پیدا می كنه به سمت ذات اقدس الهی...

از اون طرف هم خدا وقتی كسی رو عاشق خودش ببینه روی هوا براش كار انجام میده

حالا تازه رسیدیم سر اصل مطلب یعنی كسانی كه عاشق خدا شدند

حافظ میگه عاشق باید خیلی ناملایمات رو حفظ كنه كه به اون هدفش برسه ولی از طرفی وقتی عاشق شدی خیلی مشكلات رو هم میتونی حل كنی...

ادامه دارد..

بزودی انجمن ها رو به ثبت مطالب منتقل می كنم...

گفت بیا دو لبه این زخم رو بگیر شاید خونش بند بیاد.
وقتی دیدم به پهلوی شکافته و خونین زنی اشاره می کند وحشت کردم و گفتم : نه من نمیتونم. هر کار دیگه ای بگی انجام میدم، غیر از این کار. به خدا دل این کار رو ندارم، شرمنده ام.
زینب چند تا لایه پنبه تا کرد و روی جراحت گذاشت و گفت: دیگه باید عادت کنی. شاید از این به بعد بدتر از این ببینی و مجبور بشی انجام بدی. حالا بیا بگیر فشار  بده شاید خونش بند بیاد.
رفتم جلو و در حالی که بدنم مور مور میشد ، دستم را روی پنبه گذاشتم. یک لحظه احساس کردم منجمد شدم و مغزم در حال جمع شدن و یخ زدن است. توی دلم به هم میرخورد و همان طور که دستم روی زخم بود.  انگار خشکم زده بود. فکر می کردم از این حالت انقباض بیرون نمی آیم. هر چه می گذشت رطوبت خون از لایه های پنبه می گذشت و به دستم میخود و دلم را هم میزد. از ترس اینکه  جلوی لیلا از غسالخانه بیرونم کنند، جرات نمی کردم عکس العملی نشان دهم. فقط توی دلم میگفتم: چرا اومدم اینجا. این همه کار چرا اینجا ! چرا اینجا!
سرم را برگرداندم  تا متوجه حس و حالم نشوند. ا زبخت بد چشمم به جناه چند دختر بچا افتاد که تازه توی غسالخانه آورده بودند. صورت هایشان خیلی قشنگ بود. یقین داشتم شیرین زبان هم بودند.. وقتی فکر می کردم بدن این بچه ها که مثل برگ گل لطیف و معصوم است میخواهد زیر خاک برود، از خودم بدم آمد.
کار زینب که تمام شد، زن ها برای پاره کردن لباس ها صدایم کردند. خیلی سخت بود. حجب و حیا مانع میشد نگاهم به بدن عریان کشته ها بیفتد. فشار عجیبیرا باید تحمل می کردم و دو بر نمی آوردم. آدم ها را همیشه در حریم لباس و پوشش دیده بودم ولی حالا یک عده بی حس و جان روی زمین افتاده بودند و من باید لباس هایشان را قیچی می زدم. بالاخره شرایط کار انقدر فشار آورد که دل به دریا زدم و سراغ یکی از جنازه ها رفتم. نمیدانم شاید احساس شرمندگی از دیدن جنازه بچه ها ، خستگی غسال ها ، مظلومیت کشته ها مرا مصمم کرد آستین بالا بزنم. با کمک یکی از زن ها، جنازه ی زن عرب سیه چرده ایی را که پنجاه ساله به نظر میرسید از روی زمین برداشتم و روی سنگ گذاشتم. لباس هایش را قیچی زدم و آماده کار شستنش شدم.
وقتی خواستم لیف و صابون رو بردارم، باز هم دچار تردید شدم. دستکش نداشتم. باید به لیفی دست میزدم که به تن همه مرده ها خورده بود. فشار روحی سنگینی را تحمل میکردم. زیر چشمی به لیلا نگاه کردم. دختر تپل و لوسی که همیشه حرف حرف خودش بود، تسلیم شرایط شده ، کارها را بدون چون و چرا انجام می داد. هر طور که بود با یک احساس بد و حالتی چندش آور شروع کردم به شستن. پیرزن چاق به کمکم آمد. خدا رو شکر کردم چون نمی توانستم به سر و موهای شهید دست بزنم. وسط کار آب قطع و وصل میشد. از همه بدتر خونی که بین موهای وزوزی و خاکستری زن جاری بود ، بند نمی آمد و با این بی  آبی ما را دچار مشکل کرده بود.
بالاخره از تانکر بالای غسالخانه شلنگ کشیدند و کار را ادامه دادیم. صدای دختر این زن که پشت در ضجه میزد و یوما ، یوما می گفت لحظه ای قطع نمیشد.نگذاشته بودند او داخل بیاید چون بعضی ها به همراه شهیدشان وارد غسالخانه می شدند، گریه و زاری می کردند و موقع شستن عزیزشان می گفتند: تو را به خدا آهسته جابجایش کنید. تو رو خدا یواش تر و... .
وقتی کار زن تمام شد، پارچه اوردم. او را توی کفن پیچیدم و به خودم گفتم خدایا  این چه قسمتی بود که نصیب من شد. این چه کاریه که من باید بکنم. من کجا و اینجا کجا؟ چطور من اینقدر بی رحم و سنگدل شدم که جنازه میشویم. از خودم بیزار شده بودم. با این حال شهید بعدی را برداشتم، بعدی و بعدی.
به بعضی چیزها نمی توانستم دست بزنم. جنین های سقط شده ای که موج انفجار باعث شده بود قیافه وحشتناکی داشته باشند ، بدجور مرا می ترساندند.

ص106 کتاب هستیم
شادی ارواح طیبه شهدا بالاخص شیرزنان شهید صلوات ختم کنید

 در ادامه مطالبم از شرح كتاب دا در انجمن ها ...

با اینکه رفت و برگشتنمان، نیم ساعت نشده بود ولی جلوی درب غسالخانه که رسیدیم، خیلی شلوغ شده بود. بر خلاف دیروز چفت پشت در را نینداخته بودند و راحت رفتیم تو. باز لیلا با بهت و کنجکاوی آنجا را می کاوید و به جنازه های در حال شست و شو نگاه می کرد. خشکش زده بود. توی چهره اش واگرفتگی می دیدمو متاصل به من نگاه می کرد. از نگاهش می فهمیدم چه میخواهد بگوید با این وضعیت چه می خواهیم بکنیم ولی این حالش زیاد طول نکشید و زود دست به کار شد. انگار حرفم تو گوشش بود که نباید معطل کند. ولی او هم مثل دیروز من زیاد طرف جنازه ها نمی رفت. آب می آورد و کفن می برید و دست غسال ها می داد یا برانکار ها را جابجا می کرد.به نظرم او خیلی بهتر و سریعتر از من توانسته بود به محیط غسالخانه کنار بیاید. شاید تعریف های من زمینه را برایش ایجاد کرده بود. شاید هم به این دلیل بود که من در کنارش بودم. چون خودم هم احساس می کردم وجود لیلا در اینجا به من آرامش میدهد . حالا تنها نیستم و با اعتماد به نفس بیشتری می توانم کار کنم. با این حس فکر کردم باید بتوانم کار جدی تری انجام بدهم. ضرورت هم دارد که دست به کار شوم.
توی این فکر و خیال ها دست و پا میزنم که زینب رودباری  صدایم کرد و گفت : دختر سید بیا. به خودم آمدم و گفتم : بله.

سلام علیكم و رحمه الله

ارتباط خداوند با بنده جنبه های زیادی داره

یكیش ارتباط عاشق و معشوق هست

یكیش عبارت خالق و مخلوق هست

شما هم با احترام با مادرت حرف میزنی هم دوستش داری و هم باش راحتی

ولی نظر شما برای من محترمه

یا زهرا س

دوست گرامی سلام

اگر یه كسی انقدر منو دوست داشته باشه منم باش همینطوریم. اگر جنبه انسانی پیدا كرده دلیل نداره كه نعوذ بالله قصد اهانت بوده نه ما از دید انسانی اینطوری برامون تعریف شده و دوست داریم اینطوری باشه

یا زهرا س