بهترین راه موفقیت
روزی کوهنوردی تصمیم می گیرد به بلندترین قله کوهی صعود کرده و از آن کوه بالا برود .
زاد و توشه و وسایل کوهنوردی خود را آماده کرده و صبح روز بعد روانه کوه شده و شروع به بالا رفتن میکند .از دره ها عبور کرده از کنار پرتگاههایی سخت میگذرد از صخره هایی بلند بالا میرود تا به نزدیکی قله میرسد .
در نزدیکی قله ناگهان پایش میلغزد و از نزدیکی قله به طرف پایین کوه پرتاب می شود . کوهنورد بیچاره در این اثنا دیگر امید خود را از دست داده و خود را برای مرگ آماده میکرد که ناگهان احساس کرد به جایی گیر کرده چشم خود را باز کرد و دید بین زمین و آسمان به طنابی که به کمربندش بسته بود معلق مانده است .
آن کوهنورد که دیگر امیدی به زندگی خود نداشت ناگهان فریاد میزند خدایا کمکم کن.
ندایی می رسد که : ازمن چه می خواهی؟
کوهنورد میگوید : خدایا کمکم کن نجاتم بده.
دوباره ندایی میرسد که : آیا مطمئنی که من می توانم کمکت کرده و نجاتت دهم ؟
کوهنورد می گوید : آری مطمئنم که تنها تو میتوانی کمکم کنی و نجاتم دهی .
ندا میرسد اگر مطمئنی که من می توانم نجاتت دهم طنابی را که با آن آویزانی را پاره کن تا نجات پیدا کنی.
آن کوهنورد بیچاره در حیرت ماند که اگر طناب را پاره کنم که به پایین افتاده امکان دارد بمیرم یا به شدت مجروح شوم پس چرا خدا به من گفت که طناب را پاره کنم؟ پس از کلی کلنجار رفتن با خود آخر سر کوهنورد تصمیم گرفت که بی خیال گفتار خداوند شده و همان طناب را بچسبد که به خیال خود جان خود را نجات دهد.
فردای آن روز گروه تجسس کوهنورد تنهایی را که به طنابی آویزان و آن را محکم گرفته بود را یخ زده پیدا کردند در حالی که از زمین کمتر از یک متر فاصله داشت.
آیا به نظر شما چه نتیجه ای میتوان از این داستان گرفت؟
آیا این نیست که بهترین راه موفقیت اعتماد و توکل بر خداست؟
آیا قرآن کلام خدا نیست ؟
پس چرا اکثر ما به تنها چیزی که اهمیت نمی دهیم کلام خداست ؟
آیا پیش خود فکر می کنیم ما دانا تر از خداییم که به گفته های خدا اهمیت نمی دهیم؟
خیلی ها قرآن می خوانند ولی فقط می خواند نه از معنی و نه از مفهوم آن آگاه می شوند و نه به دستوراتش گردن می نهند پس چه فایده در خواندنش ؟
از خدا میخواهم که به ما آنچه را که به صلاحمان است عطا کرده و آنچه را که به ضررمان است دور گرداند وآنچنان عقل سلیمی به ما عطا کند که درک کنیم آنچه را که نمیدانیم و مقدرات الهی را به دیده نیک بنگریم که حتما صلاحی در کار است.
الهم عجل لولیک ظهور
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العن هم جمیعا

بازهم مرغ سـحر برسرمنبر گل دمبـدم می خواند شعـرجان پرورگل باز ازمسـجد شب صوت قرآن آید بانسیــــــــــم سحری عطرایمان آید کودکـان خــــــــوبازهم مرغ سـحر برسرمنبر گل دمبـدم می خواند شعـرجان پرورگل باز ازمسـجد شب صوت قرآن آید بانسیــــــــــم سحری عطرایمان آید کودکـان خــــــــوش ســـخن شب فــــراری شده باز دیـــــــده رابـــــــــازکنید شده هنـــــــــــگام نمـــــــاز بازخورشیــد قشنــگ آمـــد از راه دراز بــازدردشـــــــت ودمــن چشــم نرگـــس شده بــاز بازازمســــجد شب صوت قرآن آیـد با نسیـــــــم سحــری عطــرایمــان آیـد خیــز ازبســترخــواب کودک زیــبا رو وقــت بــیــداری شــد خیــز وتکبــیــر بـگـو سخن شب فــــراری شده باز دیـــــــده رابـــــــــازکنید شده هنـــــــــــگام نمـــــــاز بازخورشیــد قشنــگ آمـــد از راه دراز بــازدردشـــــــت ودمــن چشــم نرگـــس شده بــاز بازازمســــجد شب صوت قرآن آیـد با نسیـــــــم سحــری عطــرایمــان آیـد خیــز ازبســترخــواب کودک زیــبا رو وقــت بــیــداری شــد خیــز وتکبــیــر بـگـو

ای دل من چه دانی ز شبهای علی , ای دل من چه خواهی ز شبهای علی

ای دل تو بگو همی ز شبهای علی , ای دل تو بنال دمی ز شبهای علی

ای دل چو شدی محرم اسرار علی , از قصه غصه دار جانان علی

تا اوج سرای کهکشانهای علی , برگو تو به من شبی ز شبهای علی

من منتظر قصه پر درد توام , من منتظر قصه پر درد علی

برگو تو به من چه شد چگونه بگذشت , ای دل بگشا غمی ز شبهای علی

چون حق علی ز دولتش برداشتند , آیات خدا جمله به پشت انداختند

شمشیر کشیده دست بیعتش را خواستند , چه کند بگو علی ز شبهای علی

چون قصد فدک کرده و آن را بگرفتند , بر وارث پیغمبر حق خشم گرفتند

پهلو بشکستند و بکشتند جنین را , شد فاطمه را غمی ز شبهای علی

چون خواست نبی امانتش را زعلی , بر رد امانتش چه ها کرد علی

افسرده دل و غمین و خسته است علی , آن شب که شدی شبی ز شبهای علی

ای چاه چه شد محرم اسرار شدی , ناگه به بر دولت عشاق شدی

شبها که شدی محرم اسرار علی , داری تو نگفتنی ز شبهای علی

ای چاه بگو بگو ز غمهای علی , از راز و نیازی که با خدا داشت علی

 از آن شب تیره تا شبانگاه وصال , ای چاه تو آشنایی ز شبهای علی

 آنگاه که بنشست علی بر سر کرسی , حکمش ز خدابود و حکومتش الهی

جانا چه عدالتی به پا کرد علی , بگذشت بر این کار بسی ز شبهای علی

 چون عدل علی تنگ برآمد به خلقی , بیرق بگرفتی و جمل را تاختی 

آیا ز خدا و ز نبی شرم نکردی , کین گونه کنی بدی به شبهای علی 

ای آنکه حکومتت ز جور است و جفا , حکمت ز حکومت علی گشته جدا

صفین به پا کردی و آن مکر و خطا , چه بد کردی به علی ز شبهای علی

ای کور دلان چشم بصیرت به کجا رفت , ای اهل خوارج امامت به کجا رفت

ای وای شما را که شهادت به کجا رفت , ای وای ز اینچنینی ز شبهای علی

ای مردم کوفه چه بد کسانید شما , پیمان شکن راه امامید شما

با حکم جهاد چرا رمیدید شما , تنها علی و علی ز شبهای علی