تبیان، دستیار زندگی

عروسک قشنگم، کمی چشاتو وا کن

با همه قشنگیت، به این دنیا نگاه کن

 

ببین قشنگه دنیا، رنگو وارنگه دنیا

اما به چشم منکه، توش پر جنگه دنیا

 

جنگ همسایه هامون، سر هر پول و قدرت

حک شده تو ذهن من، عکس نفاق و نفرت

 

تو یــه خونه نمی یاد، به جز صدای زاری

یکی داد میزد آخه، بمب هسته ای داری!

 

به اون بچه نگاه کن، ببین تو گریه هاشو

آخـه شبونـه بردن، زیــر لگــد بـابـاشو

 

فکر می کنی تو دنیا، چندتا بابارو کشتن؟

بعد روی کشتناشون، اسم صٌلحو گذاشتن؟

 

بگو عروسک من، شما چه جوری هستین؟

تو دنیاتون شما هم، تو جنگ و خون نشستین؟

 

جمع می کنید شما هم، تفنگو توی انبار؟

می میره یه عروسک، زیر فشار آوار؟

 

دنیای ما که پسته، پست تر از هر لجن

اشک تو هم درومد، گوش بده به حرف من

 

تو دنیامون یه عده، گرسنه و فقیرن

اما یه عده دیگه، تو کاخشون اسیرن

 

از اعتیاد یه عده، یه گوشه ای می میرن

یه جای دیگه مردم، دوباره ایدز می گیرن

 

پرنده تو دنیامون، یه روزو خوش نبوده

مقصر کشتن، پرنده ها کی بوده؟

 

گریه نکن عروسک، حالا که خیلی زوده

منکه چیزی نگفتم، فقط اینا  نبوده!

 

بگم تو دنیای ما، حیوونا هم اسیرن

یه عده مردم آخه، مثل حیوون می میرن

 

بگم دارن یه عده، خودشونو می فروشن

تا جلوی بقیه، لباس شیک بپوشن

 

هر کس یه قیمت داره، تو لیستشون نوشته

دیگه چی بگم آخه، دنیا که خیلی زشته

 

نه دیگه تو عروسک، ببند سریع چشاتو

من نمی خوام ببینم، نگاه بی گناتو

 

ببخش اگه یه ذره، قلب تورو شکوندم

کمی به پای دنیام، تورو به غم نشوندم

 

برو تو دنیاتو باز، چشاتو از نو وا کن

اگه تونستی یکبار، منم ببر رها کن

 

تا که منم بتونم، پرواز کنم تو دنیات

تا که چشام ببینه، شادی اون خنده هات

 

داود یوسفیان

24 شهریور87

از بهلول پرسیدند چرا زن نمیگیری؟ گفت: زن پیر دوست ندارم. گفتند: زن جوان بگیر. گفت: زن جوان هم مرد پیر دوست ندارد.

فمینیسم ها همیشه هم ضّد خانواده نبودند، فمینیسم در شکل سنتی خود در قرن گذشته در پی ارتقای زنانگی، مادری، خانواده و در واقع خانواده گرایی بود. اکثر زنان فعال حتی تا دهه 1960 نیز میکوشیدند عدم تعادل سیاسی، اقتصادی و اخلاقی جامعه آزاد را که در آن، زنان و کودکان و در واقع کل واحد خانواده به توجه ویژه ای نیاز داشتند، ولی بطور معمول از آن بهره مند نمی شدند، جبران کنند. فمینیسم پیشین اصرار داشت ساختار جامعه بگونه ای باشد که از کودکان در درون خانواده حمایت کند؛ اما فمینیسم کنونی به عکس می کوشد جامعه را طوری بسازد که از زنان، بیرون از چارچوب خانواده حمایت کند، نتیجه آن میشود که کودکان، پشتیبانی ندارند. فمینیست های اولیه بر خلاف همتایان جدید خود به تفاوتهای زنان و مردان احترام می گذاشتند. آنها عقیده داشتند که طبیعت، پرورش کودکان را به عهده زنان گذاشته و دولت موظّف است از وظیفه مادری حمایت کند. آنها چنین استدلال می کردند چون زنان از نظر طبیعی متفاوت و ویژه هستند ازینرو وظایف خاصی دارند، نیازمند قوانین، حمایت ها و امتیازات ویژه ای نیز هستند. آنها می کوشیدند تا تصویب معاهده ها و قوانین اجتماعی ـ از طریق افزایش دستمزد برای مردان متأهل دارای فرزند و عدم تشویق به استخدام زنان مجرد ـ که می توانستند فرصت شغلی اندک را از چنگ شوهران امروز و پدران فردا بیرون بیاورند ـ سبب حمایت از خانواده و بهبود وضعیت آن شود. اما امروز اخلاق بر استقلال و خودمختاری فردی مبتنی است.

برگرفته شده از کتاب جنگ علیه خانواده نوشته دکتر ویلیام گاردنر جامعه شناس کانادایی (ص169-172)