وقتی اسیر شدیم از همه رسانه ها آمده بودند برای مصاحبه و در واقع مانور قدرت و استفاده تبلیغاتی روی اسرای عملیات بود. نوبت یکی از بچه های زرنگ گردان شد. با آب و تاب تمام و قدری ملاطفت تصنعی شروع کردند به سوال کردن.
یکی از مأموران پرسید:
- پسر جان اسمت چیه؟
- عباس.
- اهل کجا هستی؟
- بندرعباس.
- اسم پدرت چیه؟
- به او می گویند حاج عباس!
گویی که طرف بویی از قضیه برده بود پرسید:
- کجا اسیر شدی؟
- دشت عباس!
افسر عراقی که اطمینان پیدا کرده بود طرف دستش انداخته و نمی خواهد حرف بزند به ساق پای او زد و گفت:
- دروغ میگی!
و او که خودش را به موش مردگی زده بود با تظاهر به گریه کردن گفت:
- نه به حضرت عباس!
عَلَی الله از صحبت اغیار گذشتیم علی الله ما از همه جز یار گذشتیم علی الله شد وعده ی دیدار من و یار شب تار از خواب شب تار گذشتیم علی الله خاکم به سر ار جز به وصالش بنهم سر از جنت و از نار گذشتیم علی الله از زهد ریایی که بود شیوه ی خامان ما سوخته یک بار گذشتیم علی الله در اهل زمانه دل بیدار ندیدیم زین مردم بیمار گذشتیم علی الله چشم طمع از مال جهان پاک ببستیم از اندک و بسیار گذشتیم علی الله از حرف ندیدیم به جز تیرگی دل ناچار ز گفتار گذشتیم علی الله حق راست انا الحق خساگر چو حلاج از بیم سر دار گذشتیم علی الله "علامه حسن زاده ی آملی"
