تبیان، دستیار زندگی

در حكایت شانزدهم باب سوم گلستان سعدى آمده است :
موسى (على نبینا و علیه السلام ) درویشى را دید كه از برهنگى به ریگ اندر شده ، گفت : یا موسى دعایى كن تا حق تعالى مرا كفافى دهد كه از بى طاقتى به جان آمده ام .
موسى دعا كرد و برفت ، پس از چند روز كه از مناجات بازآمد مر او را دید گرفتار و خلقى انبوه بر او گرد آمده ، گفت : چه حالتست ؟
گفتند: خمر خورده و عربده كرده و كسى را كشته و اكنون به قصاصگاهش ‍ مى برند...

آیت الله محمد حسین احمدى فقیه یزدى مى گوید: ((ایشان ( مرحوم آیه الله بهجت)به سحرخیزى و شب زنده دارى خیلى سفارش مى كردند و حتى گاهى مى فرمودند: اصلا پیغمبرصلّى اللّه علیه و آله با همین شب زنده دارى و سحرخیزى و انس با شب ، معارف الهى را گرفتند. زمانى درباره معناى این روایت كه ائمه علیهم السّلام فرموده اند: ((صبر مى كنیم شب جمعه بشود تا درهاى رحمت الهى باز بشود، و علم ما آل محمدصلّى اللّه علیه و آله هم در شبهاى جمعه و شبهاى قدر و غیره نورانیّت بیشترى پیدا مى شود)) از ایشان سؤ ال كردم . فرمودند: ((بله ، آن لحظه هاى خاصّ و آن رحمت الهى در سحر.)) و چند مرتبه این را فرمودند: ((سحر سحر)). ایشان بیدارى شب ، سحرخیزى ، و رعایت نماز شب ، نوافل ، و دائم الذّكر بودن را داراى اهمیّت مى دانست ، و از بزرگان نقل مى كردند كه وقتى مى خواستند مطلبى و فیضى را از خداوند بگیرند، از شب و سحر استفاده مى كردند؛ زیرا سحر با خدا خلوت كردن و با خدا ارتباط پیدا كردن اثر خاصّى دارد و مكرّر در این باره نصیحت مى فرمودند.))