اه ای روزگار!
ای كاش میتوانستم بنویسم. ولی افسوس!
چگونه از زهرایی بنویسم كه خداوند در مقام پدر انتخابی بجز محمد نداشت.
چگونه از زهرایی بنویسم كه بجز علی كسی او را نشناخت.
چگونه از زهرایی بنویسم كه در دامن او حسن، حسین و زینبی شكل گرفت كه بدون آنها دنیا چیزی برای نازیدن به خود نداشت.
پس بجای تلاش بیهوده برای نوشتن، قلم را زمین می گذارم و بر خود می بالم. زیرا می دانم كه "زهرایی" هست، با اینكه من او را نمی شناسم و كاری برای رضای پروردگار او انجام نمی دهم، قلم بر زمین نهاده مرا بر می دارد و خدا را بخون حسینش با زبان علی سوگند می دهد كه ای پروردگار، این بنده گنهكار را دریاب.
و اینك كه من دوباره قلم را در دستم می گیرم احساس آرامش عجیبی دارم با آنكه حتی یك كلمه هم ننوشته ام.
به یقین نمی توان گفت منكر اسلام بودند، حتی منكر امام حسین (ع) هم نبودند و به جرأت یقین داشتند مقام امام حسین(ع) افضل از یزید است پس چطور شد كه اولاً حزب ابوسفیان زمام حكومت را به دست بگیرد، ابوسفیانی كه قائد اعظم مشركین بود و با پسرش معاویه دوش به دوش با اسلام می جنگیدند و همان معاویه سی سال بعد از وفات پیامبر(ص) والی شام و سپس بیست سال خلیفه مسلمین شد ؛ یعنی بیست سال با اسلام جنگید، ثانیاً خودِ شیعیان ظاهری، قاتل امام شدند. كوفیان در عین علاقه به اهل بیت(س) و حسین (ع) با او جنگیدند. اول به خاطر رعب و وحشت بود كه از زمان زیاد (پدر ابن زیاد یا عبیدالله بن زیاد) و معاویه شروع شده بود و خود عبیدالله بن زیاد هم با كشتن میثم تمار رشید هجوی، مسلم بن عقیل، هانی بن عروه و … آنها را مرعوب تر ساخت و نمی توانستند مطابق عقل خودشان تصمیم بگیرند. دوم اینكه بخاطر حرص و طمع و علاقه ای كه به زر و سیم و جاه و مقام داشتند مانند عمر سعد وقاص. دلیل سوم و مهمترین دلیل ضعف ایمان آنها بود كه در زمان پیامبر(ص) و علی(ع) ، حسن ضعف خود را در غزوه ها نشان داده بودند. پس اگر بگوئیم چرا امام حسین(ع) قیام كرد درست مثل این است كه بگوئیم چرا پیامبر(ص) در مكه قیام كرد؟ چرا علی (ع) اینهمه رنج حمایت پیامبر(ص) را در لیله المبیت، بدر، احد، خندق و … متحمل شد؟ چرا ابراهیم (ع) یك تنه در مقابل قدرت عظیم نمرود ایستادگی و قیام كرد؟
بنابراین همان گونه كه از خداوند متعال، آمدن مهدی فاطمه(ع) را میخواهیم، سرباز امام زمان بودن را نیز طلب كنیم(نكند خدای ناكرده روبروی امام خویش قد علم كنیم) كه یكی از شرایط آن رسیدگی به اعمال اكنون خودمان است.
