تبیان، دستیار زندگی

  گویند  مرا چو  زاد  مادر     *      پستان به دهان گرفتن  آموخت                شب ها بر  گاهواری  من        *   بیدار نشست  و خفتن  آموخت                دستم بگرفت و پا به پا برد       *  تا شیوه ی  راه  رفتن  آموخت                   یک حرف ودو حرف بر زبانم    * الفاظ  نهاد  و  گفتن   آموخت                    لبخند  نهاد  بر  لب  من           *  بر غنچه ی گل شکفتن آموخت                 پس هستی من ز هستی اوست   *  تا هستم وهست  دارمش دوست                                                             (ایرج میرزا)          ایرج میرزای قرن 21

 گوینــــــــد مرا چـــو زاد   مـادر  *    روی کاناپه،   لمــــیدن آموخت             شب ها بر ِ مـــاهــواره تا صبــح     * بنشست و کلیـپ  دیدن  آموخت         برچهـــره، سبوس و ماست مال     *  تا شیوه ی خوشگلیـدن آموخت             بنــــمود «تتو» دو ابروی خویش   *  تا رســم کمان کشـیدن  آموخت                هر مــــاه برفـــت نزد جـــــراح     *   آیین ِ چروک چیـــــدن  آموخت          دستـــــــــم بگـــرفت و ُبرد بازار  *    همـــــواره طلا خریدن آموخت               با دایــــــی و عمّه های جعــــلی    *    پز دادن  و قُمپُــــــزیدن آموخت               با قوم خودش ، همیــــــشه پیوند    *  از قوم شــــوهر، بریدن آموخت           آســــــوده نشست و با اس ام اس    *  جک های خفن، چتیدن آموخت              چون سوخت غذای ما شب وروز   *   از پیک، مدد رسیــــدن آموخت               پای تلفــــن دو ساعت و نیــــــم     *   گل گفتن و گل شنیـــدن آموخت            بابــــــام    چــــو آمد از سر کـــار   *  بیماری و قد خمیـــــدن  آموخت