تبیان، دستیار زندگی

ما بار ها اشعار موزون و طولانی را خوانده ایم . و اشعار حافظ را با اشاره ها و کنایه ها و مثل ها و تضمین و تلمیح هایش دوست داریم .
گلستان و بوستان را برای حکایات و نکته ها و بلاغتش دوست داریم ...
می خواهم یک کتاب قطور ، که سرچشمه ی گلستان ها و بوستان ها و غزل هاست معرفی کنم !
مبادا دیگران در خواندن قرآن از شما سبقت بگیرند !
متن کهن قرآن ، پس از حدود 1400 سال همچنان از متون معتبر و مشهور در دنیاست . و از نظر ارزش ادبی و فن بلاغت و محتوا از طرف بسیاری از مسلمانان و غیر مسلمانان که در این زمینه ها صاحب نظر هستند مورد احترام است .
قرآن میثاق آسمانی ما مسلمانان است . متن این کتاب بارها و بارها مسلمانان را توصیه به تعقل و تدبر در آیات این کتاب ارزشمند کرده است .
من از بحث های مذهبی و پیام های مذهبی و فضای ریا کارانه استقبال نکرده و نمی کنم ، همینطورهیچ گاه قرآن را نه برای ثواب اُخروی و نه برای شادی روح و روان هیچ فردی نمی خوانم .
اما به دو دلیل این کتاب (قرآن ) را بسیار دوست دارم . اول اینکه این کتاب (قرآن) از برترین و فنی ترین متن هاست . اعجاز واژه است . سرشار از لطافت ها و آرایه های ادبی است . و منبع و ماخذ و راهنمای آفرینش بسیاری از آثار فاخر ادبیات نیز هست .
دوم اینکه این کلمات در دین ما کلام و گفتگوی خداوند بزرگ با انسان هاست . و برای ادای احترام  و ابراز علاقه به معبود بی همتا ، شنیدن و خواندن کلام او را برای خودم ضروری می دانم .
نه به عنوان یک دستور دینی ، بلکه به عنوان یک متن ادبی ، نه برای آمرزش انسان هایی که در این جهان نیستند و نه برای پرکردن و شماره انداختن کنتور اعمال ، تنها به عشق خدایی که آفریننده ی همه ی زیبایی ها و زشتی ها در کنار هم است . به پاس خدایی که صحنه های آفرینشش فراتر از زیبایی هاست ، به احترام معبودی که خالق واژه هاست و به احترام معشوقی که بزرگتر از او نیست . و بخاطر شیوایی و اعجاز این متن کهن که پس از قرن ها همچنان در قله ی کلام با اقتدار مانده است . بیاییم در فرصت یک ماهه ی پیش رو (ماه رمضان ) این کتاب را به عنوان محوری ترین مورد برای مطالعه به دست بگیریم .
#من_قرآن_میخوانم
بیاییم این بار این کتاب را که مجموعه ای منظم ، مسجع و وزین است ، کتابی که در آن داستان های کهن و مثل های پر تکرار آورده شده است . کتابی که به شیوه ی لذت بخش سامی (زبان اشاره و کنایه ) است را با یک نگاه ادبی بخوانیم .
#مجید_صادقی

پیش از آنکه علوم در رشته های دیگر مختلف شکل بگیرد ، قبل از آنكه زیست و فیزیك علم نامیده شوند علمی به نام فلسفه وجود داشت و در واقع این فلسفه بود كه رشته های مختلف و متعدد علوم را  تفكیك كرد فلسفه نه تنها به ما یاد می دهد كه به چه فكر كنیم ، بلكه به ما یاد می دهد چونه بیندیشیم .شاید شنیده اید كه كسی می گوید : " فلسفه من این است كه باید در زندگی ...." در واقع این ایده اوست نه فلسفه او .فلسه دلایل نتیجه گیری هایی را كه از مطالعه جهان هستی به دست می آورد را در همین جهان هستی جستجو می كند و فلسوف برای آرایی كه می دهند باید برهان ارائه كنند .فرق دین و فلسفه در همین جا است . دین با تاكیید بر آثار و عواقب كار ها و عقاید انسان ها سخن می گوید و با بیان سرنوشت پیشینیان سعی در عبرت بخشیدن به انسانها و تصحیح اخلاق و همزیستی سالم انسانها دارد و و در سه حوزه تنظیم رابطه انسان با خالق و انسان با مخلوق و انسان با خود ، دستور العمل هایی را برای انسان بیان می كند اما فلسفه با اصل وجود و دلایل سروكار دارد و به بیان دلایل همراه با استدلال عقلی سروكار دارد .فلسفه رشته علمی و مطالعاتی بسیار فراگیری است و هرچه دنیای واقعیت ، جامعه و سیاست تغییر می كند ، سخن فلسفی هم همراه با آن تغییر می كند مثلا فیلسوفان مدرن تلاش می كردند كشفیات علمی گالیله و كپرنیك را بفهمند و آن را در آرای خود بگننجانند در حالی كه فیلسوفان معاصر می كوشند مفاهیم فلسفی همه ی مطالعات علمی مطرح (مثل سفر به فضا) را بفهمند و آن ها را در نظریات خود بگنجانند .

اما فیلسوف بیش از آنكه صرفا به دنبال گنجاندن مستندات علمی در فلسفه ی خویش باشد ، ناگزیر خود را درگیر مسائل و موضوعات زمان خود می كند. به این ترتیب ،مطالعه ی تاریخ فلسفه جالب است چرا كه وقتی فیلسوف به دنیای معاصر خود پاسخ می دهد ، باید هم به استدلال ها و داعیه های فلسفی پیشینیان و هم به مسائل بنیادی فلسفه ، مسائلی كه از زمان یونان باستان همه ی فیلسوفان اعصار را به چالش طلبیده و الهام بخش آن ها بوده است ، پاسخ دهد .

برداشت آزاد از كتاب كوچك فلسفه

نوشته گریگوری برگمن