تبیان، دستیار زندگی

بسم الله الرحمن الرحیم

 
آیت‌الله آشیخ جعفر شوشتری(اعلی اللّه مقامه الشرّیف) حرف زیبایی را فرمودند، ایشان در به كار بردن تكّه‌های ناب معروف هستند. یك روز بالای منبر رفتند و بعد از حمد و ثناء فرمودند: مردم! همه آمده‌اند و شما را به عبادت پروردگار عالم دعوت كرده‌اند، من امشب می‌خواهم بگویم كه شما خدا را عبادت نكنید. ثواب جمع نكنید. والسّلام علیكم و رحمة الله و بركاته.
گفتند: این شیخ امشب می‌خواهد چه بساطی را برای ما پهن كند؟! فردی گفت: شیخ ما را بیچاره نكن! ما كه می‌دانیم یك مطلبی داری!
فرمودند: چه عجب، یك كسی چیزی گفت! بعد فرمودند: عبادت نكنید امّا گناه هم نكنید! همه فعلِ انجام دادن را ترویج می‌كنند، من فعلِ انجام ندادن را. عبادت نكنید، گناه هم نكنید. وقتی انجام ندادید اصلاً خودتان می‌بینید كه عبادت كردید! اگر گناه نكردید دیگر عابد هستید.

لذا رمز این است: گناه نكنید. امّا اگر گناه كردید و مبتلا شدید، پیامبر(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) میفرمایند: "فَهُم لا یَرجِعُون " است؛ یعنی دیگر برگشتی نیست. 

پیغمبر اكرم، حضرت محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند: گناه و خطا سكرآور است، مست می‌كند و وقتی انسان دائم بر گناهانش افزود، مستی او بیشتر می‌شود.

از مرحوم آیت‌الله اصفهانی(اعلی اللّه مقامه الشّریف) كه معروف به مرحوم نخودكی است، سرّ ركوع اولیاء را سؤال كردند و پرسیدند: آقا! این چه حالی است كه پیرمردی كه دیگر به طور طبیعی وقتی می‌خواهد راه برود عصا به دست می‌گیرد، كمرش درد می‌كند، در آن حال ركوع نمی‌فهمد كمردرد چیست؟
فرمودند: آن كسی كه از گناه دور شد، آن‌قدر این جسم هم از عبادت لذّت می‌برد كه اینجا دیگر جسم است كه به روح قسم می‌دهد: ای روح! دائم بگو، بگذار من هم لذّت ببرم. جسم و روح یكی می‌شوند

اساسا بهترین و نزدیک ترین راه برای اینکه مقامات عالیه ی عرفان را طی کنیم،ترک گناه و آنچه حضرت حق نهی فرموده است می باشد.برای کسب مقامات لازم نیست ثواب زیادی جمع کنیم،بلکه اگر نواهی خدا را اتنجام ندهیم و دست به گناه نزنیم،خود به خود روح ما به درجات عالی عرفان می رسد.

 
آیت‌الله روح‌الله قرهی در درس اخلاق خود اظهار داشت: ترك گناه خود به خود، عبادت لذّت بخش برای انسان می‌آورد، امّا وقتی روح و جسم مبتلا به گناه شد، دیگر لذّت عبادت برای انسان نیست

گر انسان این یك چیز را رعایت كرد، خود ذوالجلال و الاكرام كفالت ما بقی آمورش را به دست می‌گیرد و او را به اوج می‌رساند و آن این كه انسان گناه نكند.
اگر انسان بتواند بر گناه چیره شود، ما بقی امور در دست خداست. فقط گناه نكند، ببیند چه قیامتی به پا می‌شود. پروردگار عالم او را بالا می‌برد، دیگر هیچ پابند و قفلی در عالم نیست كه بخواهد او را به زمین میخكوب كند.
گناه یعنی چه؟ معنی جدیدی از گناه بیان كنم كه عرفای عظیمالشّان آن را تبیین كرده‌اند و عندالعرفا عجیب است. گناه؛ یعنی انسان به آن فعلی كه خدا نهی كرده است - كه نهی حضرت حق حكمت او برای رشد بشر است - دچار شود.
عرفا میگویند: هر فعلی از ناحیه ذوالجلال والاكرام نهی شد؛ یعنی ای بشر! یك ریسمان از ریسمان‌هایی كه به پای تو است، برداشتم؛ چون گناه ریسمان و زنجیری است كه به پای انسان بسته می‌شود و او را از حركت و پرواز باز می‌دارد.

تضمین رسیدن به مقام تالی تلو معصوم!

آسیّد هاشم حدّاد(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌، آن عارف بزرگ به بعضی از شاگردان و خصّیصینشان بیان فرمودند: من تضمین می‌كنم، شما یك سال از هر گناه و فعل زشتی دوری بجویید، اگر به مقام رفیع تالی تلو معصوم نرسیدید، فردای قیامت نزد خدا هاشم را مؤاخذه كنید. حرف بسیار سنگینی است. این را برای خودتان تكرار كنید، ببینید چه به دست می‌آورید؟ اگر گناه نباشد، طبیعی است انسان به خودی خود در دریای رحمت خدا قرار می‌گیرد و به اوج؛ یعنی رسیدن به مقام تالی تلو معصوم پرواز می‌كند. تالی تلو معصوم جزء چهارده معصوم نیست؛ امّا فعل و عملش عین معصوم است- این را به عنوان كد به ذهنتان بسپارید-
حضرت امام (اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌، آن امام العارفین راجع به شهید بزرگوار، عارف عظیم الشّأن، شهید چمران(اعلی اللّه مقامه الشّریف)می‌فرمایند: ایشان فردای قیامت با آبرو است. می‌دانید این حرف یعنی چه؟ یعنی ایشان تالی تلو معصوم است.
شما در دعای توسّل، وقتی می‌خواهید به اوج دعا برسید، در هر فرازی میگویید: "یا وجیهاً عند اللّه اشفع لنا عنداللّه " یا به بی بی دو عالم(سلام اللّه علیها) عرضه میدارید: "یا وجیهة عنداللّه اشفعی لنا عنداللّه " ای آبرومند نزد خدا، ای آبرومند نزد پروردگار عالم. امام فرمودند: شهید چمران آبرو دارد؛ یعنی مقام شفاعت دارد؛ یعنی تالی تلو معصوم است.
مناجات‌های شهید چمران را ببینید، حال عجیبی دارد. می‌دانید دلیل آن چیست؟ از ایشان سؤال كردند: این حالاتی كه شما دارید، از چیست؟ ایشان بدون تأمّل فرموده بودند: من از سن قبل از تكلیف مواظبت كرده‌ام كه نواهی ذوالجلال و الاكرام را انجام ندهم و گناه نكنم - خیلی حرف بزرگی است- بعد فرموده بودند: نمی‌دانم، من معصوم نیستم، خطا كرده‌ام، گناه كرده‌ام امّا سعی‌ام بر این بود.
"لَیْسَ لِلْإِنْسانِ إِلاَّ ما سَعی "[2] سعی انسان بر این باشد كه گناه نكند، ببیند تا كجا می‌رود. اگر گناه نكردیم اوج می‌گیریم، اگر گناه نكردیم تالی تلو معصوم می‌شویم؛ یعنی معصوم می‌شویم.
آسیّد هاشم حدّاد(اعلی اللّه مقامه الشّریف) نفرمودند: اگر یك سال گناه نكردید، آیت‌الله قاضی(اعلی اللّه مقامه الشّریف) می‌شوید - كه ایشان هم همین حال را داشتند- بلكه به طور كلّی بیان كردند: تالی تلو معصوم می‌شوید. اگر آیت‌الله قاضی(اعلی اللّه مقامه الشّریف)، آیت‌الله قاضی شد و تالی تلو معصوم شد به خاطر این بود كه مواظبت كرد گناه نكند، دنبال این نرفت كه ثواب زیادی جمع كند، روزه‌های مستحبّی زیاد بگیرد؛ چون وقتی كسی گناه نكرد، این كارها خود به خود به وجود می‌آید.

امبر(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم)، آن حبیب خدا می‌فرمایند: گناه هم مستی‌ای عین مستی شراب دارد. تو را غرق می‌كند، وجودت را می‌گیرد و نمیفهمی. گاهی انسان یك لحظاتی به هوش می‌آید، می‌فهمد این كار بد است امّا مجدّد بستر و زمینه گناه كه آماده می‌شود، به آن سمت می‌رود؛ چون مست شده، بی‌عقل شده و نمی‌فهمد، دست خودش نیست. خیلی باید مواظب بود.
آیت‌الله العظمی بهاءالدّینی(اعلی اللّه مقامه الشّریف) می‌فرمودند: هشتاد درصد از مذنبین بعد از گناه برای یك لحظه هم شده پشیمان می‌شوند ولی می‌گویند: نمی‌توانیم تركش كنیم، عادت كردیم.
گناه مرض است و انسان گناهكار به مرض مبتلا شده، خودش هم می‌فهمد این مستی بد است، آبرویش را برده، می‌گوید: این گناه را انجام دادم، بعد چه شد؟ خودش هم می‌فهمد خطا كرد، چیزی به دست نیاورد، مقام انسانیّتش خرد شد، امّا نمی‌تواند ترك كند چون مست است و گرفتار شده است. پیامبر(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند: "بَلْ هِیَ أَشَدُّ سُكْراً مِنْهُ " مستی گناه از مستی شراب بدتر است. مستی گناه از مستی شراب بدتر است؛ چون مستی شراب بالاخره ساعاتی است، بعد از بین میرود امّا مستی گناه انسان را بیچاره می‌كند. وقتی مستی آن از بین رفت، به آن اعتیاد دارد، مجدّد می‌خواهد آن را انجام بدهد.