تبیان، دستیار زندگی

عید فطر.. عید پایان یافتن رمضان نیست.. عید بر آمدن انسانی نو از خاکسترهای خویشتن خویش است.. چونان ققنوس که از خاکستر خویش دوباره متولد می شود. رمضان کوره ایی است که هستی انسان را می سوزاند و آدمی نوبا جانی تازه از آن سر بر می آورد. فطر شادی و دست افشانی بر رفتن رمضان نیست، بر آمدن روز نو، روزی نو و انسانی نو است. بناست که رمضان با سحرهاوافطارهایش.. با شبهای قدر و مناجاتهایش از ما آدمی دیگر بسازد. اگر درعید فطر درنیابیم که از نو متولد شده ایم.. اگر تازگی را در روح خود احساس نکنیم.. عید فطر عید ما نیست.

وقتى دشمنِ معاندِ بیدارى در مقابل ماست، ما باید لحظه به لحظه بیدارى خود را حفظ كنیم.

دشمن بیدار است، شماها هم باید بیدار باشید.

بیدارى و آمادگى ملت، دستور اسلام است.

امروز نیاز زمانه در درجه‏ى اول، هوشیارى و بیدارى و آگاهى و حفظ جرأت و قدرت اقدام است.

امروز كشور و ملت احتیاج دارد به این كه مردم، تیزبین ، هوشیار، بیدار و دشمن‏شناس باشند؛ بفهمند دشمن چه مى‏كند.

اگر ما بیدار باشیم، غفلت و یااشتباهى نكنیم، دشمن نمى‏تواند كارى بكند.

یكى از علامتهاى بیدارى یك ملت این است كه لحظه‏ها را بشناسد و بفهمد اهمیت این لحظه چقدر است.

وقتى یك نسل بیدار شد، چه در میدان بیاید و پیش برود، و چه سركوبش كنند و توى خانه بنشیند، باز برنده است.

همچنانى كه دشمن در دشمنى كردن، روشهاى خود را تغییر مى‏دهد، ما باید هوشیارى و بیدارى خود را زیاد كنیم.

سفره اشک مرا قابل مهمانی کن 

درقدم گاه دلم قصد چراغانی کن 

حضرت دوست مرا معتکف, یادت کن 

نعمت قرب به این سائلت ارزانی کن 

مثل خورشیدی نور کرمت کم نشود 

به گدا از در شاهانه ات,احسانی کن 

کعبه ذکر تورا محرم حج سحر است 

یا محرم حج سحرم به منایم ببر نیت قربانی کن 

خاطر مثل گلت کاش مکدر نشود 

نظر لطف بر احوال پریشانی کن 

دوش در بین مناجات به من میگفتی 

ای پسر پیر شدی ترک هوسرانی کن 

روزه و ذکر و نماز تو به دردی نخورد 

توبه مردانه از این طرز مسلمانی کن 

گریه و ناله و اندوه ندارد سختی  

به عمل رو کن و انگاه دعا خوانی کن

عمل انست که یاران شهیدت کردند 

اقدا بر شهدا با دل نوزانی کن 

دیدی از خاطره ات یاد شهیدان رفته

یاد اشک و عمل جعغر کیوانی کن 

یاد ان شهر گریزان که خدایی گشتند 

در فراغ شهدا گریه پنهانی کن 

مهدی فاطمه(س) را با عملت راضی کن 

بر در خیمه او فخر به دربالی کن

   کدام جمعه دعای ما مستجب خواهد شد، با آمدنت در این زمین انقلاب خواهد شد.

کدام جمعه وارثان به حق زمین در رکاب تو ، منتقم سینه شکافته مادرت خواهدشد.

   کدام جمعه خورشید روی تو در شب تیر و تار زمین گناه آلود ، نور جاء الحق بر تیری باطل غالب خواهد شد.

تا چند جمعه بخوانیم :" آقا بیا ....."

طلائیه محل شهادت سردار خیبر شهید همت، برادران باكری و قطع شدن دست شهید خرازی است و عملیاتهای مهم بدر و خیبر در آن واقع شد اولین خاكی بود كه عراق گرفت و آخرین خاكی بود كه ول كرد!

طلائیه چه حس غریبی دارد ...

وقتی وارد می شوی ، گویی از این خاک نیستی ، یک لحظه به خود می آیی و می بینی صدای غریبی به گوشت می رسد.

آری از درون به تو نهیف زده می شود که " طلا هرچه گرانتر شود ، ذره خاک طلائیه بر تمام طلا های عالم سنگینی می کنند."

چشمت به گنبد طلا می افتد ، گنبدی که اگر خوب دقت کنی رنگ زردش پر آب و برق تر از بهترین و با ارزش ترین طلای این جهان خاکی است. پرچم لرزانش دل را تکان می دهد . می دانید چرا ؟

آری چون همیشه رو به حرم شقایی کربلا است و اینجا است که می فهمیی چرا طلائیه ، طلاست ....

آری قدمگاه عباس است ، عباس ......

بعد از مدتها ، نمی دانم 10 سال ، 12 سال و یا بیشتر از دیدار آخر گذشته بود .

طمع لحظه دیدار آخر در دل پدر مانده بود.

هر روز دعا می کرد تا خبری از پسرش به او برسد. بلاتکلیفیخیلی بد است.آدم کلافه می شه .چشمش به در می مانه که هر لحظه خبری از در راه ماندش به او برسه.

آخر یک روزجوابی از اورسید و پدر بهت زده به او نگاه می کرد :

اما هرچه بود با دلی پر از اطمینان گفت : خدا این قربانی مرا در راه دین و اسلامت قبول فرما ....و این لحظه دیدار به یاد ماندنی ترین لحظه زندگی پدر شد.

این بار كه به جبهه اعزام میشدم احساس دیگری داشتم, فكر میكردم كه این دفعه به شهادت خواهم رسید, اطرافیانم كه برای بدرقه آمده بودند متوجه این تغییر حالتم بودند.

 به دو كوهه رسیدیم, اجرای دعای توسل معنویتی دو چندان به فضای دو كوهه داده بود و گریه و مناجات رزمندگان از قریب الوقوع بودن عملیات حكایت می كرد.

بچه ها پیشانی بندهای سبز و قرمز با مضمون یا حسین (ع,) یا زهرا(س,) یا مهدی (ع) یا ابوالفضل (ع.) . . بر پیشانی داشتند و عده ای نیز با ماژیك بر پشت لباسشان جملات یا زیارت یا شهادت و مسافر كربلا و.. . و یا ابوالفضل العباس (ع) نوشته بودند.

نام ابوالفضل (ع) همیشه برایم یك زیبایی و طراوت خاصی داشته و یاد رشادت های آن بزرگوار همیشه در ذهن و روحم شور و غوغا بپا كرده و در مشكلات و توسلاتم نام مبارك ایشان ورد زبانم بوده و از ایشان استمداد طلبیده ام و حال رمز این عملیات نیز یا ابوالفضل (ع) بود.

 روز بعد عملیات در منطقه مهران (عملیات كربلای یك) آغاز گردید و رزمندگان دلیر اسلام یورشی سهمگین بر دشمن زبون بردند. صدای غرش توپ و خمپاره فضا را پر كرده بود و گلوله ها همچون باران بر سرمان فرود می آمد.

صدای انفجارها پیوسته بیشتر و نزدیكتر می شد تا اینكه صدای زوزه گلوله توپ را در نزدیكی ام شنیدم, كلمه یا حسین (ع) و یا ابوالفضل (ع) را بر زبان راندم و.. . دیگری چیزی نفهمیدم. نمی دانم چه مدت و یا چند روز در حالت بیهوشی و اغما بودم, بطوریكه بعدها دوستان برایم تعریف كردند شدت جراحت آنقدر شدید بود كه همه پنداشته بودند كه شهید شده ام و حتی كلمه شهید را بر روی سینه ام نوشته و مرا در قسمت ویژه شهدا گذاشته بودند كه بر حسب اتفاق یكی از پزشكان متوجه زنده بودنم شده و پس از انجام جراحیهای لازم مرا با هلی كوپتر به تهران منتقل كردند. چشمانم را كه باز كردم خود را در هلی كوپتر حامل مجروحین دیدم. ظاهرا با انفجار گلوله توپ چندین متر به هوا پرتاب شده و تركش های حاصله از انفجار صورت و چانه و سینه و اكثر بدنم را بشدت مجروح ساخته بود و شاهرگ گردنم نیز قطع شده و خون زیادی از من رفته بود. از آنجائیكه امكان تنفس وجود نداشت حفره ای در زیر گلویم ایجاد كرده بودند تا بتوانم نفس بكشم. مرا به بیمارستان ساسان در تهران منتقل كردند و مدت ها بستری بودم و بطریق مجاری ایجاد شده از غذای مایع تغذیه می شدم تا اینكه پس از بهبود نسبی از بیمارستان مرخص شدم اما تارهای صوتی ام فلج شده بود و نمی توانستم صحبت كنم و این امكان وجود داشت كه برای همیشه لال بمانم. این مشكلات صوتی تا مدت ها باقی بود و از آنرو كه علاقه زیادی به مداحی اهل بیت (ع) داشتم در یكی ازمراسمات مذهبی كلمه مبارك و مقدس یا ابوالفضل (ع) بر زبانم جاری گشت و همه را متعجب ساخته و این عارضه نیز رفع گردید. حال پس از گذشت سال ها به یاد شهدا و دوستان شهیدم می افتم و به حال آنها غبطه می خورم و بر این باورم كه شهادت دری از درهای الهی است كه فقط بر روی اولیای خاص خداوند گشوده شده است.

خاطره ای از برادر جانباز محمد رضا داودی

تهیه و تدوین پرویز میر احمدی