تبیان، دستیار زندگی

از وقتی که رفته‌ای به چشمانم اعتماد ندارم
آخر چگونه ممکن است از کنارم رفته باشی؟!

آه از این روزها که حتا یک لبخند هم به من نمی‌زنی.

زیاد حرف می‌زنم، دلگیر می‌شوی؛
زیاد حرف می‌زنی، دلسنگ می‌‌شوم؛
کمی سکوت! تا چشمانمان با هم درددل کنند.

باید بمانم و لحظه به لحظه رنج را بچشم،
تا شیرینی بهشتت معنای دیگری داشته باشد.

نیامده‌ام که دوست داشته باشم،
نیامده‌ام تا دوست داشته شوم،
اینجایم چون نمی‌توانم برهم.

تمامم در پیشگاه تو بود وقتی همه می‌گفتند: کجایی ؟

سایه چشمانت بر گونه‌هایم افتاده بود وقتی شیرینی لبانت به کامم نشست.

هرچند دردناک اما شاید رفتنش خیر بود. کسی چه می‌داند چه شاهزاده‌ها چشم به راهش نشسته‌اند.

... سرم پایین بود از شرمندگی و تمام حواسم به آن دو چشم آبی رنگ و حسرتی که نمی‌گذاشت در آن‌ها زل بزنم.

هنوز هم وقتی می‌بینمش دلم می‌لرزه. نمی‌دونم کدوممون رها کردیم ولی هردومون هنوزم ...