امروز روز جهانی تمام کسانی است که شاید از کودکیشان تاکنون پله های سرسره ی پارک محله انتظار آمدنشان را می کشد. امروز روز تمام کودکان امروز و دیروز است که مادرانشان برای برداشتن گام های کوچکشان ، چه قدمهای بزرگی که برنداشته اند. قدمهایی به وسعت کلمح البصرها ، قدما هایی به وسعت لحظه های کوچک تولد ، قدم هایی که می توانی با آن ها مناجات مولایمان امام سجاد (ع) را احساس کنی ! نمی خواهم برابری کنم ، چون عاجزم از وصف درست و گویایش . ولی میتوانی اندکی احساس کنی چه معنایی دارد وقتی می فرمایند : خدیا ما را به اندازه ی چشم بر هم زدنی به خود وامگذار. گاهی لحظه های کوچک دویدن های سرد ، گاهی نمیدانم از کجاست و چرا و چرا من ؟ و شاید نتوانستن را همین بس که تمام عمر ثانیه های در آغوش خدا بودن را به نمایش گذاشت. و گاهی هزاران علت و معلول و دیگر !!! همه ی آنها را به گذشته ها می سپارم و می گذرم. ولی آغوش گرم مادرانی که سنگینی کودکانشان را به بهای لذت گام های کوچکشان به باد فراموشی می سپارند.

خوب می دانم لحظه های کوچک و سرد و سنگین اولین نگاه نگران مادران و پدرانی  که هنوز نمی توانند باور کنند!!!

کودک من ......

قدم های او ......

چشمان زیبایش ....

دستان پرمحبتش ....

ایستادن سرو مانندش.....

آهنگ زیبای کلامش .....

این ها آرزوی های دیرینه ی من و کودک من است ، آرزوهای دیرینه من برای تمام عزیزانم ....آری عزیزانم یعنی تمام انسان های روی این کره خاکی ....

ولی گاهی به دلیلی نمی توانم تمام این آرزوها را برای تمام عزیزانم ببینم . حکمتش را خدا می داند و من می دانم که کلام عظیم امام سجاد (ع) چنین است که می فرمایند: بالاترین درجه زهد ایمان است ،  بالاترین درجه ایمان یقین است و بالاترین درجه یقین رضا است.

همیشه سختی های نبودن را زیاد احساس می کردم تا از زبان مادری شنیدم ، کودکم را دوست دارم چون ضامن بهشت من است.

از زبان دیگری شنیدم : هر که دراین  بزم مقرب تر است جام بلا بیشترش  می دهند.

و در ادامه می گفت : آفرین به من که ظرفم بزرگ بود و مرا خدا برای این کار برگزید...

از این ها بگذریم به تمام معلولین و خانواده هایشان حق می دهم که در جستجوی راهی برای زندگی باشند تا احساس خوشبختی کنند ، به تمام آنها حق میدهم تا زندگی کنند بدون آنکه بخواهند به تمام شرایطشان بنالند.

مداد من و مداد تک تک کسانی که می خواهند از زندگی معلولین بنویسند عاجز از وصف کمال است ، کودکان بسیاری دیده ام ، چندی هم با بزرگترها بودم ولی هر کدام را مسئله ای بود که گاهی حتی شنیدنش گلویم را بغضی مبفشرد و احساس می کردم انفجار عظیمی قلبم را منهدم می کند.

زنی که از فقر می گوید و من از توانبخشی کودکانش ، زنی که از نیازهای اولیه می گوید و من از سختی آمد و شدم با اتوبوس های شهر!!!

زنی که نگران زنده بودن کودکان دلبندش از تشنج های شدید و ...

 و من دیگر سکوت می کنم.

مادری که سنگینی کودکش را به دوش می کشد و من از کار روی پایم می گویم...

مادری که سختی خانه به خانه شدن را برای پله های به جان می خرد و من از بُعد مسافتم می گویم. مادری که از کودکان گرسنه به خواب رفتش می گوید و من به وعده نهار عقب افتاده ام می اندیشم.

کسی که هم از نگاه اجتماعی می گوید و بسیاری دیگر ترجیح می دهند سکوت کنند و این سکوت معنایی عظیم تر از سخن دارد.

حال از همه سختی های معلولیت گذشته آیا می توان به خیابان های شهر  اتوبوس ها و تاکسی  ، فرودگاه ها و پیاده روها ، پله ها و سالن های کنفرانس ، باشگاه ها و پارکها ، افسردگی ها و پذیرش  ها ، تفریح ها و مهمانی ها ، صلح رحم ها و ادارات و بیمارستان ها و تمام جاها و مکان های آمد و شد ، این حق را داد که معلولین ما را به چالش بکشند؟!

هر چند بسیاری از آنها عادت کرده اند با چالش ها دست و پنجه نرم کنند دیر تر برسند یا گاهی دیگر صرف نظر کنند و خانه نشین شوند!!!

مهمانی ها را به صفر برسانند تا دیگر مادری به دنبال جواب کودک متابولیکیش نباشد.

به کودک متابولیک می گوییم نخور ، آیا جوابی برای چه خوردن هایشان هم داریم ؟!

چه کسی باید به دنبال غذاهای رژیمی این نازنین کودکاننمان باشد ؟!

این چالش ها را چه کسی حل می کند ؟ ایا معلولین مستلزم ترحم اند یا حق خویش را از این خیابان ها و مکانها ، مدارس و ادارات می خواهند؟!

آیا وظیفه داریم که مشکلشان را حل کنیم یا لطف می کنیم اگر کاری انجام دهیم !!!!

یادم باشد اگر با هزینه های این دولت تحصیل کردم تا به معلولین خدمت کنم اکنون بر گردن من حق دارند.

اگر کلینیک ها و بیمارستان ها ، ادارات و میزهایی به ثمن قدم معلولین بر پا شده است ، از تمام قدرت بالقوه اش استفاده کنیم تا بالفعل بتوانیم حقوقشان را رعایت کنیم.

در پایان از تمام مسئولین و خیرین محترم که تا کنون در جهت خدمت به معلولین تلاش نموده اند کمال تشکر را دارم.

نجمه رضایی :کاردرمان مرکز آموزشی و توانبخشی توان یابان یزد

12 آذر  روز جهانی معلولین گرامی باد.

به نام خدایی كه شكوه وعظمت خو درا آن گاه به تماشا گذاشت كه انسان را آفرید تا انسان باشد وآزاد .خدایی كه مار ا نیز آفرید تا بنده بر گزیده او باشیم .مارا برگزید تا مانند دیگران نباشم بلكه خودمان باشیم وخودمان . می دانیم ما عزیز و دردانه ی آفریدگار خویش هستیم ، چرا كه او به همه ثابت كرده كه فقط از عزیزدردانه هایش سخت  امتحان می گیرد وچه نمره خوبی هم به آنان می دهد . مگر در آن طوفان، كشتی نوح ر ا به سر منزل مقصود نبرد؟مگر طفلی كوچك وبی سرپناه چون موسی را در رود نیل همراهی نكرد؟ مگر آتش را بر ابراهیم گلستان نكرد؟ مگر چاقوی تیز وبران را با گلوی اسماعیل مهربان نساخت ؟ مگر یوسف را از چاه حسد و هوس و زندان سر بلند بیرون نیاورد ؟ مگر به پاس تمام زجرهایی كه پیامبر بزرگ اسلام در راه دین همیشه جاوید اسلام كشید او را به معراج نبرد؟

آری ما نیز برگزیده ایم چون دیگر برگزیدگان كه از تن خاكی خود چشم ، گوش ، جسم و ذهن مان در پیشگاه حضرت دوست به امانت گذاشته است. حضرت دوست ما را برگزیده است تا به ما بیاموزد كه هر چیزی ارزش دیدن  و هر صدایی ارزش شنیدن ندارد وهر راهی را نباید رفت  . مثل دیگران بودن هنر نیست  بلكه با بال شكسته پریدن هنر است كه هنر ماست .ما پریدن با بال شكسته را هزاران هزار  بار تجربه واحساس كرده ایم و هیچوقت نومید وسر افكنده نشده ایم چرا كه شیرینی و لذت موفقیت را احساس كرده ایم .)و كه چه زیبا وشور انگیز ورویایی خواهد بود در دریای پر تلاطم  به سر منزل  مقصود رسیدن (

اما با این حال همیشه دردی جانكاه وجودمان را می لرزاند .بال هایمان را شكسته تر میكند ، تیر هایی وجودمان را هدف میگیرند كه از آن گذشتن سخت است ، در اینجا ما با تما م  وجود فریاد میزنیم كه آن نگاه نا آشنای تو ، آن نگاه های غریبانه ات ، آن نگاههای تحقیر آمیز و حتی ترحم آمیز تو مارا خسته ورنجور كرده است . سخنمان را بشنو چرا كه  :دیگر این درد نهانسوز نهفتن نتوانیم.

با تو هستیم ای كه نگاهت چه غریبانه است با ما . با تو هستیم كه مارا ناتوان می بینی ، با تو هستیم ای كه پر پروازمان را  نمی بینی ، با تو هستیم ای كه  از سر ترحم به ما نگاه می كنی. مارا چنین مپندارید كه زند گی را نمی شناسم ، ما نیز چون شما زندگی را دوست داریم وهمچون شما زندگی را می شناسیم.

به لبخندها و قهر های ما با تعجب و نگرانی و ترحم ننگرید . لبخندها و قهر های ما نشان آن است كه ما نیز شیرینی و تلخی ز ندگی  را چون شما حس می كنم .ما درد را می شناسیم چرا كه نگاهتان درد آفرین است وما با این درد زندگی  می كنیم. ما اكنون پرنده ای بال و پر شكسته ایم . راستی كدامین دست توانمند پر و بال شكسته مان را ترمیم خواهد كرد. از شما می خواهیم كه دستمان را بگیرید  و نگذارید كه در گذر زمان گم شویم . ما تمام دستهایی را كه برای كمك به ما بر اساس توانایی هایمان دراز شوند با تمام وجود میفشاریم اما دستان كسانی را كه ما را باورندارند نخواهیم فشرد.

ما به كمك شما نیاز داریم اما به ترحم. هرگز ،چرا كه ترحم شما بیشتر ما را آزرده است تا این جسم و ذهن معلول ما نگاهمان را با هر نگاهی آشنا خواهد كرد اما نگاههای ترحم آمیزرا همچون نگاه آن غریبه ای می دانیم كه مارا نمی شناسد.

ما قدر هر زحمت واحسانی را می دانیم پس دستمان را بگیرید چرا كه ما قدر محبت ها وكمك های انسان دوستانه را می دانیم. مارا باور كنید ، توانایی اندیشه مان را، فكرمان را ،ایمانمان را ،حتی جسممان را مثل خودمان  باور كنید .باور كنید كه ما می توانیم پر پروازمان  را كه اندیشه و همتمان است  تا بیكران عالم پندار بگسترانیم  اگر نگاهتان را با ما مهربان كنید وفرصت ابراز وجود به ما بدهید و چون دیگران فرصتی برابر به ما ببخشید. اگر به ما ایمان بیاورید و به ما ترحم نكنید. می خواهیم با تمام وجودتان ما را بپذیرید و باور كنید، نه با زبانتان ودرحرفهایتان .این تمام خواسته ما از شماست  كه خواسته بزرگی نیست .

تصاویری جدید از شهدای دفاع مقدس

انشاالله در روزهای آینده تصایر دیگر از شهیدان ارسال خواهم کرد

برای شادی روح شهدای عزیزمان صلوات بفرستید

روز 20 صفر ـ یعنی اربعین ـ زمانی است که حرم امام حسین(ع) یعنی کاروان اسرا، از شام به مدینه بازگشتند و روزی است که جابر بن عبدالله انصاری، صحابی رسول خدا(ص)، از مدینه به کربلا رسید تا به زیارت قبر امام حسین(ع) بشتابد و او نخستین کسی است که قبر آن حضرت را زیارت کرد.

در این روز، زیارت امام حسین(ع) مستحب است و این زیارت، همانا خواندن زیارت اربعین است. 

شیخ طوسی سپس متن زیارت اربعین را با سند به نقل از حضرت صادق(ع) آورده است: السلام علی ولی الله و حبیبه، السلام علی خلیل الله و نجیبه، السلام علی صفی الله و ابن صفیه... 

این مطلبی است که شیخ طوسی، عالم فرهیخته و معتبر و معقول شیعه در قرن پنجم درباره اربعین آورده است. طبعا براساس اعتباری که این روز میان شیعیان داشته است، از همان آغاز که تاریخش معلوم نیست، شیعیان به حرمت آن، زیارت اربعین می‌خوانده‌اند و اگر می‌توانسته‌اند مانند جابر بر مزار امام حسین(ع) گرد آمده و آن امام را زیارت می‌کردند. این سنت تا به امروز در عراق با قوت برپاست و شاهدیم که میلیونها شیعه عراقی و غیر عراقی در این روز بر سر مزار امام حسین(ع) جمع می‌شوند. 

در اینجا و در ارتباط با اربعین، چند نکته را باید توضیح داد. 

1ـ عدد چهل
نخستین مسأله‌ای که در ارتباط با «اربعین» جلب توجه می‌کند، تعبیر اربعین در متون دینی است. ابتدا باید نکته‌ای را به عنوان مقدمه یادآور شویم:
اصولا باید توجه داشت که در نگرش صحیح دینی، اعداد نقش خاصی به لحاظ عدد بودن، در القای معنا و منظوری خاص ندارند؛ به این صورت که کسی نمی‌تواند به صرف اینکه در فلان مورد یا موارد، عدد هفت یا دوازده یا چهل یا هفتاد به کار رفته، استنباط و استنتاج خاصی داشته باشد. این یادآوری، از آن روست که برخی از فرقه‌های مذهبی، بویژه آنها که تمایلات «باطنی‌گری» داشته یا دارند و گاه و بیگاه خود را به شیعه نیز منسوب می‌کرده‌اند، و نیز برخی از شبه فیلسوفان متأثر از اندیشه‌ای درباره اعداد یا نوع حروف بوده و هستند. 

در واقع، بسیاری از اعدادی که در نقلهای دینی آمده، می‌تواند براساس یک محاسبه الهی باشد، اما اینکه این عدد در موارد دیگری هم کابرد دارد و بدون یک مستند دینی می‌توان از آن در سایر موارد استفاده کرد، قابل قبول نیست. به عنوان نمونه، در دهها مورد در کتابهای دعا، عدد صد به کار رفته که فلان ذکر را صد مرتبه بگویید، اما این دلیل بر تقدس عدد صد به عنوان صد نمی‌شود. همین طور سایر اعداد طی روزگاران، صورت تقدس به خود گرفته گاه سوء استفاده‌هایی هم از آنها می‌شود. تنها چیزی که درباره برخی از این اعداد می‌شود گفت، آن است که آن اعداد معین نشانه کثرت است. به عنوان مثال، درباره هفت چنین اظهار نظری شده است. بیش از این هر چه گفته شود، نمی‌توان به عنوان یک استدلال به آن نظر کرد. 

عدد «اربعین» در متون دینی
یکی از تعبیرهای رایج عددی، تعبیر اربعین است که در بسیاری از موارد به کار رفته است. یک نمونه آن که سن رسول خدا(ص) در زمان بعثت، چهل بوده است. گفته شده که عدد چهل در سن انسانها، نشانه بلوغ و رشد فکری است. گفتنی است، برخی از انبیا در سنین کودکی به نبوت رسیده‌اند. 

در قرآن آمده است «میقات» موسی با پروردگارش در چهل روز حاصل شده است. در نقل است که، حضرت آدم چهل شبانه روز بر روی کوه صفا در حال سجده بود. (مستدرک وسائل، ج9، ص329) درباره بنی اسرائیل هم آمده که برای استجابت دعای خود چهل شبانه روز ناله و ضجه می‌کردند. (مستدرک، ج5، ص239)
اعتبار حفظ چهل حدیث که در روایات فراوان دیگر آمده، سبب تألیف صدها اثر با عنوان اربعین در انتخاب چهل حدیث و شرح و بسط آنها شده است. در این نقلها آمده است که اگر کسی از امت من، چهل حدیث حفظ کند که در امر دینیش از آنها بهره برد، خداوند در روز قیامت او را فقیه و عالم محشور خواهد کرد. در نقل دیگری آمده است که امیرمومنان(ع) فرمودند: اگر چهل مرد با من بیعت می‌کردند، در برابر دشمنانم می‌ایستادم.(الاحتجاج، ص84) 

مرحوم کفعمی نوشته است: زمین از یک قطب، چهار نفر از اوتاد و چهل نفر از ابدال و هفتاد نفر نجیب، هیچ گاه خالی نمی‌شود.(بحار، ج53، ص200)
درباره نطفه هم تصور بر این بوده که بعد از چهل روز علقه می شود. همین عدد در تحولات بعدی علقه به مضغه تا تولد در نقلهای کهن به کار رفته است، گویی که عدد چهل مبدأ یک تحول دانسته شده است. 

در روایت است کسی که شرابخواری کند، نمازش تا چهل روز قبول نمی‌شود. و نیز در روایت است که کسی که چهل روز گوشت نخورد، خلقش تند می‌شود. نیز در روایت است که کسی که چهل روز طعام حلال بخورد، خداوند قلبش را نورانی می‌کند. نیز رسول خدا(ص) فرمود: کسی که لقمه حرامی بخورد، تا چهل روز دعایش مستجاب نمی‌شود.(مستدرک وسائل، ج5، ص217)
اینها نمونه‌ای از نقلهایی بود که عدد اربعین در آنها به کار رفته است. 


2ـ اربعین امام حسین(ع)
باید دید در کهن‌ترین متون مذهبی ما، از «اربعین» چگونه یاد شده است. به عبارت دیگر، دلیل بزرگداشت اربعین چیست؟ چنانکه در آغاز گذشت، مهمترین نکته درباره اربعین، روایت امام عسکری(ع) است. حضرت در روایتی که در منابع مختلف از ایشان نقل شده، زیارت اربعین را یکی از پنج نشانه مؤمن دانسته‌اند. 

این حدیث تنها مدرک معتبری است که جدای از خود زیارت اربعین که در منابع دعایی آمده، به اربعین امام حسین(ع) و بزرگداشت آن روز تصریح کرده است. اما اینکه منشأ اربعین چیست، باید گفت، در منابع به این روز به دو اعتبار نگریسته شده است. 

نخست روزی که اسیران کربلا از شام به مدینه بازگشتند. دوم روزی که جابر بن عبدالله انصاری، صحابی پیامبر خدا(ص) از مدینه به کربلا وارد شد تا قبر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را زیارت کند. شیخ مفید(م413) در «مسار الشیعه» که در ایام موالید و وفیات ائمه اطهار(ع) است، به روز اربعین اشاره کرده و نوشته است: این روزی است که حرم امام حسین(ع)، از شام به سوی مدینه مراجعت کردند. نیز روزی است که جابر بن عبدالله انصاری برای زیارت امام حسین(ع) وارد کربلا شد. 

در کتاب «نزهه الزاهد» هم که در قرن ششم هجری تألیف شده، آمده است: در بیستم این ماه بود که حرم محترم حسین(ع) از شام به مدینه آمدند. (نزهه الزاهد، ص241) همین طور در ترجمه فارسی«فتوح ابن اعثم» (الفتوح ابن اعثم، تصحیح مجد طباطبائی، ص916) و کتاب «مصباح، کفعمی که از متون دعایی بسیار مهم قرن نهم هجری است این مطلب آمده است. برخی عنوان کرده‌اند که عبارت شیخ مفید و شیخ طوسی، بر آن است که روز اربعین، روزی است که اسرا از شام به مقصد مدینه خارج شدند، نه آنکه در آن روز به مدینه رسیدند. (لؤلؤ و مرجان، ص154) به هر روی، زیارت اربعین از زیارتهای مورد وثوق امام حسین(ع) است که از لحاظ معنا و مفهوم قابل توجه است.