فکر میکنین پسرا و دخترا چه جوری نیمرو درست میکنن؟

 

دخترها :

 

1- توی ماهیتابه روغن میریزن

 

2- اجاق گاز زیر ماهیتابه رو روشن میکنن

 

3- تخم مرغها رو میشکنن و همراه نمک توی ماهیتابه میریزن

 

4- چند دقیقه بعد نیمروی آماده رو نوش جان میکنن

پسرها :

 

1- توی کابینتهای بالایی آشپزخونه دنبال ماهیتابه میگردن

 

2- توی کابینتهای پایینی دنبال ماهیتابه میگردن و بلاخره پیداش میکنن

 

3- ماهیتابه رو روی اجاق گاز میذارن

 

4- توی ماهیتابه روغن میریزن

 

5- توی یخچال دنبال تخم مرغ میگردن

 

6- یه دونه تخم مرغ پیدا میکنن

 

7- چند تا فحش میدن

 

8- دنبال کبریت میگردن

 

9- با فندک اجاق گاز رو روشن میکنن و بوی سرکه همراه دود آشپزخونه رو بر میداره

 

10- ماهیتابه رو میشورن (بگو چرا روغنش بوی ترشی می داد!)

11- ماهیتابه رو روی اجاق گاز میذارن و توش روغن واقعی میریزن

 

12- تخم مرغی که از روی کابینت سر خورده و کف آشپزخونه پهن شده رو با دستمال پاک میکنن

 

13- چند تا فحش میدن و لباس میپوشن

 

14- میرن سراغ بقالی سر کوچه و 20 تا تخم مرغ میخرن و برمیگردن

 

15- تلویزیون رو روشن میکنن و صداش رو بلند میکنن

 

16- روغن سوخته رو میریزن توی سطل و دوباره روغن توی ماهیتابه میریزن

 

17- تخم مرغها رو میشکنن و توی ماهیتابه میریزن

 

18- دنبال نمکدون میگردن

 

19- نمکدون خالی رو پیدا میکنن و چند تا فحش میدن

 

20- دنبال کیسه ی نمک میگردن و بلاخره پیداش میکنن

 

21- نمکدون رو پر از نمک میکنن

 

22- صدای گزارشگر فوتبال رو میشنون و میدون جلوی تلویزیون

 

23- نمکدون رو روی میز میذارن و محو تماشای فوتبال میشن

 

24- بوی سوختگی رو استشمام میکنن و میدون توی آشپزخونه

 

25- چند تا فحش میدن و تخم مرغهای سوخته رو توی سطل میریزن

 

26- توی ماهیتابه روغن و تخم مرغ میریزن

 

27- با چنگال فلزی تخم مرغها رو هم میزنن

 

28- صدای گــــــــــل رو از گزارشگر فوتبال میشنون و میدون جلوی تلویزیون

 

29- سریع برمیگردن توی آشپزخونه

 

30- تخم مرغهایی که با ذرات تفلون کنده شده توسط چنگال مخلوط شده رو توی سطل میریزن

 

31- ماهیتابه رو میندازن توی سینک

 

32- دنبال ظرفهای مسی میگردن

 

33- قابلمهء مسی رو روی اجاق گاز میذارن و توش روغن و تخم مرغ میریزن

 

34- چند دقیقه به تخم مرغها زل میزنن

 

35- یاد نمک میفتن و میرن نمکدون رو از کنار تلویزیون برمیدارن

 

36- چند ثانیه فوتبال تماشا میکنن

 

37- یاد غذا میفتن و میدون توی آشپزخونه

 

38- روی باقیمانده ی تخم مرغی که کف آشپزخونه پهن شده بود لیز میخورن

 

39- چند تا فحش میدن و بلند میشن

 

40- نمکدون شکسته رو توی سطل میندازن

 

41- قابلمه رو برمیدارن و بلافاصله ولش میکنن

 

42- چند تا فحش میدن و انگشتهاشون که سوخته رو زیر آب میگیرن

 

43- با یه پارچه ی تنظیف قابلمه رو برمیدارن

 

44- پارچه رو که توسط شعله آتیش گرفته زیر پاشون خاموش میکنن

 

45- نیمروی آماده رو جلوی تلویزیون میخورن

 

 

لطفا اگه شروع کردید تا اخرش بخونید

 

من چرا امده ام روی زمین؟

 

در یکی روز عجیب، مثل هر روز دگر، خسته و کوفته از کار، شدم منزل خویش
منزلم بی غوغا، همسر و فرزندان، چند روزی است مسافرهستند، توی یک شهر غریب
فرصتی عالی بود، بهر یک شکوه ی تاریخیِ پر درد از او . . . . . . .

 

پس به فریاد بلند، حرف خود گفتم من
با شما هستم من!
خالق هستیِ این عالم و آن بالاها . . . .!
من چرا آمده ام روی زمین؟
شده ام بازیچه؟ که شما حوصله تان سر نرود؟ بتوانید خدایی بکنید؟
و شما ساخته اید این عالم، با همه وسعت و ابعاد خودش، تا به ما بنمایید،
قدرت و هبیت و نیروی عظیم خودتان؟؟؟
هیبتا، ما همگی ترسیدیم! به خداوندیتان، تنمان می لرزد . . .!
چون شنیدیم ز هر گوشه کنار، که شما دوزخ سختی دارید،............آتشی سوزنده، و عذابی ابدی!
وشنیدیم اگر ما شب و روز، زِ گناهان و زِ سرپیچی خود توبه کنیم، چشممان خون بارد
و بساییم به خاک درتان پیشانی، و به ما رحم کنید، و شفاعت باشد
و صد البته کمی هم اقبال، حور و پردیس و پری هم دارید..........................
تازه غلمان هم هست، چون تنوع طلبی آزاد است!

 

من خودم می دانم که شما از سر عدل، بخت و اقبال مرا قرعه زدید،
همه چیز از بخت است! شده ام من آدم،
اشرف مخلوقات، راستی حیوانات، هرچه کردند ندارد کیفر؟
داشتم خدمتتان می گفتم، قسمتم این بوده، جنس من مرد شده،
آمدم من دنیا، مرز سال دو هزار. قرعه ام این کشور وهمین شهر و دیار،
پدرم این بوده، که به من گفت پسر! مذهبت این باشد! راه و رسم و روشت این باشد!
سرنوشتم این بود. جنگ و تحریم و از این دست نعم . . . . ! هرچه شد قرعه من این آمد!

راستی باز سوالی دارم، بنده را عفو کنید.
توی آن قرعه کشی، ناظری حاضر بود؟

من جسارت کردم، آب هم کز سر من بگذشته، پاسخی نیست ولی می گویم
من شنیدم که کسی این می گفت:
چشم تنها ز خودش بی خبر است. چشم را آینه ای می باید، تا خودش دریابد،
تا بفهمد که چه رنگی دارد، تا تواند ز خودش لذت کافی ببرد.

عجبا فهمیدم، شده ام آینه ای بهر تماشای شما!
به شما بر نخورد . . . . . .! از تماشای قد و قامتتان سیر نگشتید هنوز؟
ظلم و جور ستم آینه را می بینید؟
شاید این آینه، معیوب و کج است، خط خطی گشته و پر گرد و غبار!
یا که شاید سر و ته آینه را می نگرید! ور نه در ساحتتان، این همه زشتی و نا زیبایی؟

کمی از عشق بگوییم با هم.

عرفا می گویند، که تو چون عاشق من بوده ای از روز ازل، خلق نمودی بنده!
عجبا! عشق ما یک طرفه ست؟
به چه کس گویم من؟ می شود دست ز من برداری؟ بی خیالم بشوی؟
زورکی نیست که عاشق شدن ما برهم! من اگر عشق نخواهم چه کنم؟
بنده را آوردی، که شوم عاشق تو؟ که برایت بشوم واله و حیران وخراب؟
مرحمت فرموده، همه عشق و می و ساغر خود را تو ز ما بیرون کش!
عذر من را بپذیر! این امانت بده مخلوق دگر!

می روم تا کپه ام بگذارم. صبح باید بروم بر سر کار، پی این بدبختی، پی یک لقمه ی نان!
به گمانم فردا، جلوه ی عشق تو را می بینم، در نگاه غضب آلود رییسم که چرا دیر شده . . . . !

خوش به حالت که غمی نیست تورا، نه رییسی داری، نه خدایی عاشق، نه کسی بالا دست!
تو و یک آینه ی بی انصاف! کج و کوله ست و پر از گرد و غبار.
وقت آن نیست کمی آینه را پاک کنی؟

خواب سنگین به سراغم آمد. کم کمک خواب مرا پوشانید.
نیمه شب شد و صدایی آمد، از دل خلوت شب، از درون خود من.

من خدایت هستم، هرچه را می خواهی، عاشقانه به تو تقدیم کنم.
تو خودت خواسته ای تا باشی!
به همان خنده ی شیرین تو سوگند که تو، هرچه را می بینی،
ذهن خلاق خودت خلق نمود.
هرچه را خواسته ای آمده است. من فقط ناظر بازی توام.
منتظر تا که چه را یا که که را خلق کنی!
تو فقط یک لحظه و فقط یک لحظه، زته دل، ز درون،
خواهشی نا محسوس، نه به فریاد بلند،
بلکه از عمق وجود، ز برای عدم خود بنما،
تو همان لحظه دگر نابودی، به همان سادگیِ آمدنت.
خواهش بودن تو، علت خلق همه عالم شد.

تو به اعماق وجودت بنگر، ز چه رو آمده ای روی زمین؟
پی حس کردن و این تجربه ها .
حس این لحظه ی تو، علت بودن توست!


تو فقط لب تر کن، مثل آن روز نخست،
هرچه را می خواهی، چه وجود و چه عدم، بهر تو خواهد بود.
در همان لحظه ی آن خواستنت.

و تو را یاد نباشد که چه با من گفتی؟
دلبرم حرف قشنگت این بود:
شهر زاییده شدن این باشد، تا توانم که فلان کار کنم،
و در این خانه ره عشق نهان گشته و من می یابم.
پدرم آن آقا، خلق و خویش، روشش، میراثش، همه اش راه مرا می سازد.
بنده می خواهم از این راه از این شهر به منزل برسم.

همه را با وسواس تو خودت آوردی. همه را خلق نمودی همه را.

تو از آن روز که خود خواسته پیدا گشتی، من شدم عاشق تو.
دست من نیست، تورا می خواهم،
به همین شکل و شمایل که خودت ساخته ای،
شر و بی حوصله و بازیگوش، مثل یک بچه پر جوش و خروش،
ناسزا گفتن تو باز مرا می خواند، که شوم عاشق تر،
هرچه معشوق به عاشق بزند حرف درشت،
رشته ی عشق شود محکمتر....................!




دیر بازی ست به من سر نزدی!
نگرانت بودم، تا که آمد امشب و مرا باز به آواز قشنگت خواندی!
و به آواز بلند، رمز شب را گفتی:
من چرا آمده ام روی زمین؟
باز هم یادم باش! مبر از یاد مرا!
همه شب منتظر گرمیِ آغوش توام.
عشق بی حد و حساب من و تو بهر تو باد . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . !



خواب من خواب نبود! پاسخی بود به بی مهری من،
پاسخ یک عاشق . . . . . . . . . . . . . . . . .
به خداوند قسم، من از آن شب، دل خود باخته ام بهر رسیدن به عزیزم به خدا

 

اینم هدیه من بود به شما دوستای گلم امیدوارم موفق و پیروز باشید و همیشه به یاد او که همیشه به یاد شماست

 

عشق او برای تو دو ست من ...