تبیان، دستیار زندگی

چه قدر خنده داره چه قدر گریه داره



چقدر خنده داره که یک ساعت عبادت به درگاه الهی دیر و طاقت فرسا میگذره ولی 60 دقیقه بازی یک تیم فوتبال مثل باد می گذره!



چقدر خنده داره که 100 هزار تومان کمک در راه خدا مبلغ بسیار هنگفتیه اما وقتی که با همون مقدار پول به خرید می ریم کم به چشم میاد!



چقدر خنده داره که یه ساعت عبادت در مسجد طولانی به نظر میاد اما یه ساعت فیلم دیدن به سرعت میگذره!



چقدر خنده داره که وقتی می خوایم عبادت و دعا کنیم هر چی فکر می کنیم چیزی به فکرمون نمی یاد تا بگیم اما وقتی که می خوایم با دوستمون حرف بزنیم هیچ مشکلی نداریم!



چقدر خنده داره که وقتی مسابقه ورزشی تیم محبوبمان به وقت اضافه می کشه لذت می بریم و از هیجان تو پوست خودمون نمی گنجیم اما وقتی که مراسمدعا و خطابه و نیایش طولانی تر از حدش می شه شکایت می کنیم و آزرده خاطر می شیم!



چقدر خنده داره که خوندن یه صفحه و یا بخش از قرآن سخته اما خوندن 100 صفحه از پرفروشترینکتاب رمان دنیا آسونه!



چقدر خنده داره که سعی میکنیم ردیف جلو صندلی های یک کنسرت یا مسابقه رو رزو کنیم اما به آخرین صفهای نماز جماعت تمایل داریم!



چقدر خنده داره که برای عبادت و کارهای مذهبی هیچ وقت زمان کافی در برنامه روزمره خود پیدا نمی کنیم اما برای بقیه برنامه ها رو سعی می کنیم تو آخرین لحظه هم که شده انجام بدیم!



چقدر خنده داره که شایعات روز نامه ها رو به راحتی باور می کنیم اما سخنان خداوند در قرآن رو به سختی باور می کنیم!

از سیستان و مردمان سیستانی در کتب های مختلف مطالب فراوانی بیان شده که این مطالب جزء افتخارات و سربلندی مردمان سیستان بوده و هست و خواهد بود. از جمله بزرگترین افتخارات مردم سیستان امتناع از ناسزاگوئی و لعن امیرالمومنین (ع) بدستور بنی امیه می باشد. یاقوت حموی در کتاب معجم البدان آورده است: " از همه بالاتر و والاتر اینکه آنگاه که بر تمام منابر شرق و غرب دنیای اسلام به امر بنی امیه علی بن ابیطالب (ع) را لعن می گفتند ، در سیستان این امر انجام نشد و مردم سیستان بر این دستور بنی امیه گردن ننهادند تا آنکه طی عهد نامه ای از حکام بنی امیه تعهد گرفتند که بر منبر سیستان هیچ کس نباید لعن شود و چه افتخاری بر این مردم برتر از این است ،در حالی که علی بن ابیطالب (ع) برادر رسول خدا (ص) حتی برمنابر مکه و مدینه و در حرمین شریفین لعن میشدند ، اینان از انجام این عمل ننگین امتناع کردند." لهجه و زبان سیستانی آکنده از الفاظی است که گاه برای ترجمه فارسی یک کلمه آن حداقل یک صفحه توضیح لازم می آید. چه بسا کلمات یا جملاتی که برگرداندن آن بفارسی مصطلح ضمن آنکه بسختی امکان پذیر است مفهوم و معنی واقعی خود را از دست میدهد. در عین حال این لهجه سرشار از کلمات مترادفی است که صرف نظر از آنکه این زبان را مستغنی می سازد بشیرینی نیز می افزاید.چنانجه مثلا قوپ ، موشت ، موشتار ، قاموشت ، ( به معنی مشت کوبیدن ) همه مترادف اند. و یا کلمات لپ ، لودس ،لیسک ، موشت ، گیرک ، چنگ ؛ اگر چه مترادف کامل نیستند در بسیاری از موارد به یک مفهوم به کار می روند. از خصایص این زبان محلی اینکه : اولا :حرف اول بیشتر کلمات دارای سکون است حتی کلماتی چون ( ایستادم ) که با الف شروع می شود به شکل (ستادا) در می آید. ثانیا : بسیاری از کلمات به همان گونه قدیمی تلفظ می شود مانند اشنیدا (به معنی شنیده ام) همین کلمه در لهجه شیب آبی سیستان (اشنیدی) تلفظ می شود که بسی قابل تعمق است و آدمی را به این فکر وامیدارد که از خود بپرسد چرا در لهجه شیب آبی سیستان افعالی که بکار برده می شود با سنک ، افعال مندرج در متن های قدیم شباهت دارد. برگرفته از کورنامه نیمروز