تبیان، دستیار زندگی

ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داریم؛ راحتی بیشتر اما زمان کمتر

دنیا را بغل گرفتیم

گفتند:امن است کاری با ما ندارد.خوابمان برد

بیدار شدیم دیدیم آبستن

تمام دردهایش شده ایم.

(حسین پناهی)

▪ جویدن آدامس هنگام خرد کردن پیاز مانع از اشک ریزی شما می شود.
▪ اثر لب و زبان هر کس همانند اثر انگشت آن منحصر به فرد است.
▪ رشد کودک در بهار بیشتر است.
▪ ظروف پلاستیکی تقریباً ۵۰۰۰۰سال در برابر تجزیه مقاومند.
▪ تنها قسمتی از بدن که خون ندارد قرنیه چشم است.
▪ شترمرغ در ۳ دقیقه ۹۵ لیتر آب می خورد.
▪ حس بویایی مورچه با حس بویایی سگ برابری می کند.
▪ کرم های ابریشم در ۵۶ روز ۸۶ برابر خود غذا می خورند.
▪ زمان بارداری فیل به دو سال می رسد.
▪ در یک سانتی متری پوست شما ۱۲ متر عصب و ۴ متر رگ و مویرگ است.
▪ شدیدترین نعره ها متعلق به وال ها است که برابر با صدای موتور جت است.
▪ وقتی یک نوزاد در حال گریه است با صدای ش....ش.... شما آرام می شود به این دلیل که صدای آبی که اطراف نوزاد در شکم مادر است را برایش تداعی می کند، در ضمن این یکی ازدلایلی است که چرا صدای ساحل دریا به انسان آرامش می دهد.
▪ دلفین ها همانند گرگ ها هنگام خواب چشم هایشان را باز می گذارند.
▪ با نگاه کردن به گوش حیوانات می توانیم به تخم گذار بودن یا بچه زا بودن آنها پی ببریم. بدین صورت که تخم گذاران گوششان ناپیدا و بچه زایان گوششان نمایان است، تنها یک اسثتنا وجود دارد آن هم نوعی افعی است که بچه زاست اما گوشش دقیق پیدا نیست.
▪ بیشتر سردردهای معمولی از کم نوشیدن آب است.
▪ انسان امروزی به طور متوسط ۶ سال از عمر خود را تلویزیون نگاه می کند و ۶ سال را صرف غذا خوردن می کند و یک سوم را می خوابد.
▪ موش دو پای آفریقایی از میدان دید ۳۶۰ درجه برخوردار است.
▪ مغز انسان تنها ۲ درصد از وزن انسان را تشکیل می دهد ولی ۲۵ درصد اکسیژن دریافتی بدن را به تنهایی مصرف می کند.
▪ سرعت عطسه یک انسان برابر است با ۱۶۰ کیلومتر در ساعت
▪ آب دریا بهترین ماسک صورت است !
▪ چشم انسان معادل یک دوربین ۱۳۵ مگا پیکسل عمل می کند !
▪ ۹۰% سم مار از پروتئین تشکیل شده است !
▪ مغز در هنگام خواب فعالتر از وقتی است که تلویزیون می بینید !
▪ جوانان هندی شادترین و ژاپنی ها افسرده ترین های جهان هستند !
▪ قوه چشایی پروانه در پاهای آن تعبیه شده است !

همیشه شاد باشید ...

آنگاه که تنها شدی و در جست و جوی یک تکیه گاه مطمئن هستی، بر من توکل کن. نمل/۷۹

آنگاه که نومیدی بر جانت پنجه می افکند و رها نمی شوی، به من امیدوار باش. زمر/۵۳

آنگاه که سرمست زندگانی دنیا و مغرور به آن شدی، به یاد قیامت باش. فاطر/۵

آنگاه که در پی تعالی و کمال هستی، نیتت را پاک و الهی کن. فاطر/۲۹و۳۰

آنگاه که دوست داری به آرزویت برسی، به درگاهم دعاکن تا اجابت کنم. غافر/۶۰

آنگاه که دوست داری کسی همواره به یادت باشد، به یاد من باش؛ که من همواره به یاد تو هستم. بقره/۱۵۲

آنگاه که دوست داری با من هم سخن شوی، نماز را به یاد من بخوان. طه/۱۴

آنگاه که روحت تشنه نیایش و راز و نیاز است، آهسته مرا بخوان. اعراف/۵۵

آنگاه که شیطان همواره در پی وسوسه تو است، به من پناه ببر. مومنون/۹۷

آنگاه که لغزش ها روحت را آزرده ساخت، در توبه به رویت باز است. قصص/۹۷

خدایا ! تو در آن بالا ، بر قله ی بلند الوهیتت ، تنها چه می کنی ؟
ابدیت را بی نیازمندی ، بی چشم به راهی ، بی امید ، چگونه به پایان خواهی برد؟
ای که همه هستی از تو است، تو خود برای که هستی؟

چگونه هستی و نمی پرستی؟

چگونه می توانم باور کنم که تو نمی دانی که پرستش در قلب کوچک من ، پرستنده ی خاکی و محتاج تو ، از همه ی آفرینش تو بزرگتر است، خوب تر است، عزیز تر است؟

چگونه نمی دانی عبودیت از معبود بودن بهتر است؟

نمی دانی که ما از تو خوشبخت تریم؟

ای خدای بزرگ ! تو که بر هر کاری توانایی ! چرا کسی را برای آنکه بدو عشق ورزی ، بپرستی ، بر دامنش به نیاز چنگ زنی ، غرورت را بر قامت بلندش بشکنی ، برایش باشی، نمی آفرینی؟

ای تو که بر هر کاری توانائی ، ای قادر متعال!

چرا چنین نمی کنی ؟

مگر غرور ها را برای ان نمی پروریم تا بر سر راه مسافری که چشم به راه آمدنش هستیم قربانی کنیم؟

خدایا تو از چشم به راه کسی بودن نیز محرومی؟!

بی شک اگرخدای بزرگ از بام بلند عرش فرود آید و هم اکنون از من با اصرار و الحاح بخواهد که من جای او بر عرش کبریائی بنشینم و او به جای من در محراب به پرستیدن و عشق ورزیدن آغاز کند و آتش های درد و نیاز به معبود را از جان من باز گیرد و بر جان خویش زند ، هرگز حتی برای شبی تا سحر ، نخواهم پذیرفت…

من، یک شب را سراسر با درد معبود بودن و رنج محروم ماندن از پرستش به سر نتوانم برد.

دكتر علی شریعتی

     انتهای پائیز را ورق می زنم

                تازه دفترم

                         پر می شود از گلهای بابونه...

              خورشید روی سرم

                                          زمستان را به آتش می زند

 من، مثل چشمه ای زیر پایت روان می میرم

                  و تو

                                               سبزتر از همیشه بهاری می شوی

                               که تابستان نمی داند

                                                             چقدر باران در آستین دارد...

با هر بهانه و هوسی عاشقت شده است

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است

چیزی از ماه بودن تو کم نمی شود

گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده است

ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود

یک شهر تا به من برسی عاشقت شده است

پر می کشی و وای به حال پرنده ای

کز پشت میله قفسی عاشقت شده است

آیینه ای و آه که هرگز برای تو

فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است