زندگی را نخواهیم فهمید اگر از همه گلهای سرخ دنیا متنفر باشیم فقط چون در کودکی وقتی
خواستیم
گلسرخی را بچینیم خاری در دستمان فرو رفته است؟
زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر آرزو کردن و رویا دیدن را از یاد ببریم و جرات زندگی بهتر داشتن را
لب تاقچه به فراموشی بسپاریم فقط به این خاطر که در گذشته یک یا چند تا از آرزوهایمان اجابت
نشدند.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر عزیزی را برای همیشه ترک کنیم فقط به این خاطر که در یک لحظه
خطایی از او سر زد و حرکت اشتباهی انجام داد.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر دیگر درس و مشق را رها کنیم و به سراغ کتاب نرویم فقط چون در یک
آزمون نمره خوبی به دست نیاوردیم و نتوانستیم یک سال قبول شویم.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و کوشش برداریم فقط به این دلیل که یک بار در زندگی
سماجت و پیگیری ما بینتیجه ماند.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه دستهایی را که برای دوستی به سمت ما دراز میشوند، پس
بزنیم فقط به این دلیل که یک روز، یک دوست غافل به ما خیانت کرد و از اعتماد ما سوءاستفاده کرد.
زندگی را هرگز نخواهیم فهمید اگر فقط چون یکبار در عشق شکست خوردیم دیگر جرات عاشق
شدن را از دست بدهیم و از دلبستن بهراسیم.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانسها و فرصتهای طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به
این خاطر که در یک یا چند تا از فرصتها موفق نبودهایم .فراموش نکنیم که بسیاری اوقات در
زندگی وقتی به در بستهای میرسیم و یکصد کلید در دستمان است، هرگز نباید انتظار داشته
باشیم که کلید در بسته همان کلید اول باشد. شاید مجبور باشیم صبر کنیم و همه صد کلید را
امتحان کنیم تا یکی از آن ها در را باز کند. گاهی اوقات کلید صدم کلیدی است که در را باز میکند و
شرط رسیدن به این کلید امتحان کردن نود و نه کلید دیگر است .یادمان باشد که زندگی را هرگز
نخواهیم فهمید اگر کلید صدم را امتحان نکنیم فقط به این خاطر که نود و نه کلید قبلی جواب ندادند.
روی همین زمین خوردنها و دوباره بلندشدنهاست که معنای زندگی فهمیده میشود و ما با
تواناییها و قدرتهای درون خود بیش تر آشنا میشویم.
زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم
گاهی صدایی از دور میآید
که حرمت دستانم را درهم میشکند
و شوقی که اندامم را به لرزه میاندازد
سکوت ، تنهایی ، بیم ، فردا
چه خواهد شد ؟؟؟ نمیدانم
گاهی جاری میشوم
به دنبال سرابی که واژهگون
از دلم رخت بر میبندد
و تکرار همآغوشی وزن و شعر و قافیه میشوم
گاهی آنقدر دلتنگ روزهای رفتهام
که ثانیههای بازآمده را نمیبینم
میدانی چند وقت است که فنجانی قهوه ننوشیدم
در این اتاقهای آبی که یا پنجره ندارند
و یا پنجرهشان به کوچهای باز میشود
که رد نگاههای تو بر درخت پیر خودنمایی میکند
دلم حضورت را میخواهد ،
وجودت را ، لبخندت را ، شوقت را
و تکرار لمس تن کوچهای که دیگر دوستش نداری
گاهی چشمانم ابری
و دلم اندوهناک جادههای بیخاطره میبارد
و بوی خیس خاک مرا مدهوش میرقصاند
گاهی برایم شعر میخواند
و من غرق میشوم
در زلال احساسی که گذران است
و نگاهی که تا عمق وجودم را سوراخ میکند
و نمیداند که این پیاله شرابی ندارد
لبریزم از حسی گنگ که زمستان سرد
تلخ میکند دهان تنهاییام را
حتی عشقبازی باران هم حالم را جا نمیآورد
