تبیان، دستیار زندگی

  جمعی از طراحان مسجد رضوان اهواز، همزمان با فرا رسیدن اربعین حسینی فونت گرافیکی به نام کربلا را طراحی کردند.بر اساس این گزارش این فونت که در آن کارکتر های مذهبی مرتبط با وقایع کربلا وجود دارد، در راستای کمک به طراحان مذهبی جهت ایجاد  طرح هایی با مفاهیم حسینی ساخته شده است.علاقه مندان می توانند جهت مشاهده تصاویری از این فونت به آدرس اینترنتی www.font.blogsky.com    مراجعه کنند.گفتی است این فونت توسط گروه طراحی و نرم افزاری آستانه که متشکل از آقایان حسن سواری، علی سواری، رضا آقابیگی و نوید نوروزی، تهیه شده است.

در صورتی که عکس مشاهده نشد از لینک زیر تماشا کنید

<a href="http://www.islamupload.ir/"><img src="http://www.islamupload.ir/images/hk14euwgfcdje9obki.jpg" border="0" alt="آپلود تصاویر و فایل های مذهبی :: اسلام آپلود" /></a>

اوقات فراغت سرمایه مهم و ارزشمندی است لذا جهت پر بار كردن آن نیاز به برنامه ریزی دقیق می‌باشد

تحقیقات اجتماعی نشان می‌دهد یكی از عوامل مهم بزهكاری در نوجوانان خالی بودن اوقات فراغت آنهاست و در این ایام است كه زمینه های پذیرش رفتارهای ناهنجار، اعتیاد و انجام جرایم شكل می‌گیرد كمال مطلوب اجتماعی در این مورد آن است كه تمام وسایل مادی، معنوی و فضای سالم جهت بهره‌جویی عمومی آماده شود و با حذف زمینه های فقر اقتصادی، فرهنگی و تربیتی، انگیزه‌های سالم در میان طبقات مختلف جامعه پرورش یابد.

 جهت پر كردن اوقات فراغت بچه ها نباید آنها را با اصرار به كلاس فرستاد، بلكه می‌توان از خودشان پرسید كه چه چیزی خستگیشان را برطرف می‌كند و آنها را به سمت كارهای مورد علاقه‌شان سوق می‌دهد.

 اوقات فراغت به نظر بعضی از والدین و مسئولان چیزی زاید‏‎ ‎است ‎طبیعی است كه اگر برای اوقات فراغت بچه‌ها هدف‌گذاری نشود، به طور حتم این اوقات زاید به نظر می‌رسد و والدین روزشماری می‌كنند كه تابستان هرچه زودتر‎ ‎به پایان برسد‎.‎ یكی از روش هایی كه می‌تواند اوقات فراغت افراد جامعه را زیر پوشش قرار داده و بسیاری از ضعف ها و كمبودهای جسمانی و روانی را رفع و درمان كند، ورزش و تفریحات سالم است.

تربیت بدنی و ورزش گذشته از جبران ضعف ها و حفظ تندرستی افراد، آنان را برای زندگی، تلاش و اهداف مشترك آماده می‌سازد. استفاده از بازی در اوقات فراغت فرصتی را برای پیشرفت فرد فراهم می نماید. در آموزش و پرورش نیز نخستین هدف باید رشد ابعاد گوناگون شخصیت فرد از جنبه های جسمانی، روانی، اجتماعی و معنوی باشد. ورزش و هدف تربیتی آن، یادگیری مهارت‌های رفتاری را باعث می‌شود و با چنین تعبیری ورزش به عنوان یك وسیله كمك‌كننده عملی، پیوسته با تربیت همراه است. معلمان ورزش باید كودكان و نوجوانان را تشویق كنند تا در اوقات فراغت به فعالیت های ثمربخش و سودمند بپردازند. مربی علاوه بر آموزش بازی و انواع مهارت های ورزشی به دانش‌آموزان، باید فعالیت های ورزشی را برای آنها لذت بخش كند، زیرا لذت‌بخش بودن ورزش موجب می‌شود كه كودكان در اوقات فراغت، خود بخود بدان روآورده و بدین ترتیب در آنها انگیزه استمرار فعالیت های ورزشی ایجاد می‌شود. به هنگام اجرای فعالیت های ورزشی در اوقات فراعت، باید كودكان و نوجوانان را با ورزش های گروهی آشنا كرد تا در موقعیت های مختلف بتوانند از آن استفاده كنند.

آشنایی كودكان و نوجوانان به مقررات ورزشی و اجرای آن در بازی های ایام فراغت ضروری است، زیرا لازم است فرصت استقلال فكری و تصمیم‌گیری به كودكان داده شود تا در چنین فعالیت های مهمی شركت كنند و اِعمال مدیریت و همكاری با دیگران را به طور عملی تمرین كنند.

‏گرچه گروه قابل توجهی از پژوهشگران «آموزش و پرورش» را متولی اصلی برنامه ریزی و نظارت بر طرح اوقات فراغت میدانند اما پیرامون چگونگی تحقق این امر، شرایط، زمان و خصوصیات برنامه های اوقات فراغت و مشکلات کنونی فرا روی این مبحث دیدگاه ها و تحلیل های مختلفی وجود دارد.

  موضوع اوقات فراغت از دو زاویه سخت افزاری و نرم افزاری با مشکل مواجه است. در بخش سخت افزار با بحث تعدد مراکز تصمیمگیری روبرو هستیم و در بعد نرم افزاری هم مشکل آن است که کل برنامه های غنی سازی اوقات فراغت در ایران محدود به سه ماه تابستان آن هم به صورت آنی و بدون توجه به نیازهای جامعه است.

 تکثر در برنامه اوقات فراغت مطلوب است ولی بهتر است برنامه ریزی و نظارت را یک سازمان مرتبط انجام دهد.  همچنین برای سنجش اثربخشی یک برنامه، «نظارت» نیز ضروری است.  اما چنین نظارتی در بخش برنامه های اوقات فراغت وجود ندارد. در برنامه ریزی اوقات فراغت باید چند مساله جانبی مد نظر باشد که در اثربخشی آن خیلی تاثیرمیگذارد.  در مرحله نخست باید بپذیریم اوقات فراغت از زمانی آغاز میشود که فرد از برنامه های ضروری روزانه فارغ می شود. لذا باید به سراغ برنامه هایی رفت که تامین کننده سلامت روحی افراد باشد.... پایان قسمت اول

بسم الله الرحمن الرحیم

ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم

خداوند عزوجل را شاکریم که مشکلات بزرگ را با دست توانا و فکر نیرومند متخصصان با کفایت خودمان حل می فرماید و ما را از مداخله نیروهای خارجی بی نیاز گردانیده است.

در همین راستا پروژه بزرگ و پیچیده خاموش کردن آتش چاه نفتی نفت شهر است که باید آن را منوط به امدادات الهی دانست، به همین مناسبت ازبرادر عزیز جناب آقای مهندس بهمنی که مسؤول این کار بوده و در این رابطه فداکاری نموده اند قدردانی می نماییم.      عزیزان خسته نباشید، آفرین برشما

       دیروز نرم افزار یوسف هور در اهواز توزیع شد به همین مناسبت تقدیم شما باد 

     دل نوشته ای برای سیدالشهدای سرداران گمنام

      فاتح خیبر زمان

..... و عجیب است این شیفتگی، این اشتیاق و این سرگردانی که تو را ندیده  اینچنین پریشانم و دفتر معرفتت را ورقی نخوانده، شیفته و شیدایت شده ام.خدا در این22سال که به اندازه قرن ها گذشت،کار داشت با قطعه قطعه‌های پیکر علی‌. علی یعنی جوانی از نسل علی بن ابی طالب پسرعم رسول خدا. یعنی علی کربلا. یعنی حیدر ثانی. علی نام کوچک هاشمی بود. همان «علی» که روزی در جایی به همرزمش می گوید: احمد چرا با وجود اینکه این همه در جنگ و در عملیات های مختلف بوده ام اما تا کنون حتی زخمی نشده ام؟ علی این مطلب را یک هفته قبل از شهادتش گفته بود و بعد از آن مفقودالاثر شد.می خواهم از «علی» بگویم که از تبار «هاشمی »ها است. علی که کرخه کور را به کرخه نور تبدیل کرد. علی که قرارگاه نصرت را سریع به عصای موسی و هور را به نور مبدل کرد. این چیزهایی که می نویسم ندیده ام اما به آنها ایمان دارم ... ایمانم از این است که شاهدان فعالیت ها  و رشادت هایش، کارهایش را باور نکردنی توصیف می کنند، حال من اگر ایمان نیاورم چه کنم!؟در اسفند سال 62 عملیات خیبر صورت گرفت و علی به تاسی از مولای او و مردمان دیارش یعنی علی بن ابی طالب(ع)، علی رغم حضور عناصر دشمن در هور به همراه پروازهای هلیکوپتر و عکس های هوایی شان توانست با مدیریت هوشمندانه میدان نبرد، از سوی همرزمانش لقب « فاتح خیبر» بگیرد. در باب ذکر معنویت و قداست این «سردار هور» باید تمسک و توسل بجوییم به سخن امام علی (ع) که فرمود: «انما یستدل علی الصالحین بما یجری الله لهم علی السن عباده؛ بهترین دلیل برای صلاحیت اشخاص صالح و شایستگان ذکر چیزی است که خداوند از زبان آنها بر بندگانش باقی می گذارد». به واقع خدا علی هاشمی را نگه داشته بود که خیل دوستداران او و مولایش فاطمه زهرا (س) همزمان با سالروز شهادت و تشییع غریبانه ام ابیها او را جانانه تشییع کنند و ذکر او را ورد زبان کوچک و بزرگ کند. و چه زیبا پیکر پاک و مطهرش پس از بیست سال و اندی به میهن بازگشت و بر دوش امتی تشییع شد که غرق در عزای مادر مظلومه شان حضرت صدیقه طاهره (س) بودند.علی جان! همرزمت احمد می گوید: «جسارت به خرج میدهم و مقایسه می کنم و میگویم که زینب بعد از شهادت حسین توانست فریاد بزند و بغض خود را بیرون بریزد ولی آیا مادر علی/ همسر علی/ فرزندان علی و ... توانستند؟ خدایا در این سال ها بر بازمانده های علی هاشمی چه گذشت؟ ».اما من با ایمانی که به تو پیدا کرده ام جسارت را به کمال می رسانم و ندیده از حب تو به مولایت فاطمه زهرا (س) می نویسم و نحوه شهادت تو را با او مقایسه می کنم!زمانی که خواندم از عقب ماندن از قافله شهدا غمگینی و برای رسیدن به خیل شان بی تابی می کردی؛ وقتی آوازه بی ریایی ات را شنیدم، وقتی خبر آمدنت را همزمان با ایام فاطمیه شنیدیم ؛ به این نتیجه رسیدم که خدا تو را دوست داشت که همانند مولایت فاطمه اطهر هیچ نام و نشانی ازت نگذاشت و به اصطلاح رزمنده ها «مفقود الاثر»ت نمود، تا به محبت مادر مظلومه حسنین مدتی بی نام و نشان بودن را تجربه کنی.....مقایسه تمام نشده بلکه ادامه دارد....!  اما چرا کوی فاطمه را به ما نشان نداد ولی تو را همانند یوسف به ما برگرداند؟ با عقل و فهم اندکم فکر کنم به پاسخ رسیده ام. خدا می خواست لذت و پاداش انتظار را در این دنیا به منتظران واقعی نشان دهد و به آنها بگوید در انتظار واقعی شان برای ظهور مهدی قائم آل محمد (عج) ثابت قدم تر باشند.می خواهم جلوتر بروم و بگویم که خدا به مصداق آیه شریفه ردو الامانات الی اهلها تو را به ملت و وطن ات برگرداند. راستی مطلبی است که نمی توانم آن را با شما در میان نگذارم. خانواده علی هاشمی همسایه ما بودند. علی هاشمی خواهری داشت که لقب شیرزن برازنده اوست، زیرا باوجود خواهر «سردار هور» بودن و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات حاد زندگی آن هم با چهار فرزند و همسرش، هیچ وقت از نام برادرش سوء استفاده نکرد. اما این دلیل نمی شد که در جمع کوچک و بزرگ از «علی» نگوید و از انتظارش برای دیدار دوباره با داداش. با وجود آنکه سن چندانی نداشت در کوران چهل سالگی شکسته شده بود، سکته می کند و به دیار باقی می رود. الان که به این عبارت رسیدم بغض گلویم را فشرد چون می خواهم بگویم مینو نبودی ببینی«علی»ات بازگشته .....«علی» شجاع بود و این را به عمل ثابت کرده بود. علی دیگر جنگ یعنی دریادار شمخانی او را سیدالشهدای سرداران گمنام توصیف می کند و می گوید: او فرمانده قرارگاه بود، اما در خط مقدم جبهه و در نبردهای تن به تن شرکت می کرد تا به شهادت رسید. وقتی شنیدم این روزها تو را سردار کرخه نور خطاب می کنند، حقیقتش دوست داشتم با همان اتوبوسی که در تعطیلات عید رفتم و راهی سرزمین نور شدم دوباره بروم و  بوسه بزنم بر خاک کرخه نور؛ کرخه ای که قدم های علی هاشمی برایش آشناست. به خودم می نازم و می بالم که همشهری علی هاشمی هستم، می دونید چرا؟ چون شجاع و به قول همشهریانش «بَطَل» بود؛ خودش و یارانش به شهادت رسیدند ولی اجازه نداد که آبادان «عبادان» شود و خرمشهر «المحمره».«علی» با وجود جوانی اش همانند پاره ای که دنیا را خانه می دانند و هرجور دل شان بخواهد زندگی كرده و رفتار می كنند و درست مثل خانه خود كه انسان به میل خود می پوشد، می نوشد و هیچكس هم حق خرده گیری و ایراد و اشكال بر او ندارد، نبود. علی از مردان خدا بود؛ مردان خدایی که دنیا را خانه نمی بینند بلكه خوان حق قلمداد كرده یعنی آن را نوعی میهمانی تلقی می كنند و اینجاست كه تابع میزبان خود اند و هر كجا كه او بگوید می نشینند. وچه خوش سرود عباس موزونی شاعر ولایی: شادیـت ای هـور! امشب می رسد دیگر به سـر/ نیست دیگر، « رازِ خـود با یـار» را انـکار، کـار/ مـوج غم، افتـاده انـدر سینه ی هــورالعظیـم/ گرچــه که، برداشتـند از سینـه ی غمبار، بار/ «یار بـازآمد به منزل»، خــوب می دانم چـرا/ ایـن چنیـن پرسوز، امشـب می زند نیـزار، زار .به قلم قاصرم نمی نازم زیرا در وصف سردار هور همانند همه شهدا چه بگوییم که هر چه گوییم تنها بازی با کلمات است و بسنده کردن به جملاتی که نشان از کوتهی عقل ماست؛ عقلی که از شناخت شهدا وامانده و خود را به کنار هم چیدن کلمات زیبا قانع می کند.و اما پیام «هاشمی »ها.....آری، می خواهم بگویم آیا  ما بعد از شهدا هم در همان سنگر شهدا بیتوته کرده‌ایم؟ شرف ما همان چفیه شهداست که این روزها روی دوش مولای ما سید «علی»ست؟ آیا هنوز در دفاع از دین، شرف و ناموس وطن مان و ارزش هایی که برای آن پدران مان انقلاب کردند و جوانانی مانند «علی» هاشمی ها خون شان را در راه حفظ آن دادند، هستیم؟پس این مقطع را باهم زمزمه کنیم: والله ان قطعتموا یمینی انی احامی ابدا عن دینی و عن امام صادق الیقین؛ نجل النبی الطاهر الامین؛ یا نفس لاتخشی من الکفار و ابشری برحمه الجبار؛ مع النبی السید المختار؛ قد قطعوا ببغیهم یساری؛ یا نفس من بعد الحسین هونی و بعده لا کنت ان تکونی؛ هذا الحسین شارب المنون و تشربین بارد المعین؛ هیهات ما هذا فعال دینی و لا فعال صادق الیقین. با تکرار این مقطع اراده مان محکم تر می شود، اما همیشه برای رسیدن به هدف اصلی دوستداران ایران اسلامی و شهیدان عروج کرده اش که همانا پیشرفت و عزت در سایه اسلام است نیاز به رهبر و فرمانده ای داریم که چراغ راهمان شود. و خدا چقدر میهن و ملتم را دوست دارد که رهبری حکیم به آن عطا کرده و آن هم مولایم «خامنه ای» است؛ همانا که امسال را با درایت و فرزانگی سال همت مضاعف و کار مضاعف نامید. پس جوانان ولایتمدار بیاییم همه در کنار این و آن که بعد «ما» می شویم شعار ترسیمی مقتدای مان را به عمل تبدیل نموده و با کار «مضاعف» مان زحمات «همت»ها و «هاشمی»ها را ادامه بدهیم. «همت»ها و «هاشمی»ها رفتند و ما ماندیم با میراث عظیم باقیمانده آنها، بنام ایران اسلامی.  و یادمان نرود که جنگ را همین جوانان 20 تا 30 ساله اداره کردند؛ پس به یقین «می شود و می توانیم» با تکیه بر قابلیت های عظیم جوانان،کشور را به اوج قدرت و عزت رساند، همانگونه که «هاشمی»ها در دیروز با رفتن تا پای جان توانستند برسانند. بیاییم با همت و تلاش مضاعف مان و با راهنمایی همراهان «هاشمی» ها که الان زنده اند و در میان مان هستند راه آنان را ادامه دهیم و امروز هم به خلق سردارانی در حوزه اقتصاد، فرهنگ، سیاست، علمی فناوری و... بپردازیم. حرفم را صریح تر می گویم؛ بنام خدایی که علی هاشمی را آفرید مبالغه نیست! چون شخص علی را کار ندارم. علی هاشمی ها را می گویم. آنهایی که در دور و بر من و تو هستند و ازشان خبری نداریم ....  *محمدخطیب 

حسی غریب و آشنا را دوست...

نه نه! چه می گویم فقط این که

آیا شما یک لحظه ما را دوست؟

منظور من این که شما با من...

من با شما این قصه ها را دوست...

ای وای! حرفم این نبود اما

سردم شده آب و هوا را دوست...

حس عجیب پیشتان بودن

نه! فکر بد نه! من خدا را دوست...

از دور می آید صدای پا

حتا همین پا و صدا را دوست...

این بار دیگر حرف خواهم زد

آقا گمانم من شما را دوست...