مشاهده مطالب کاربر

تعداد مطالب : 1

تعداد نظرات : 2

زمان آخرین مطلب : 5429روز قبل

عقاید و احکام

به نام او که یادش آرامش بخش جانهاست و «اقم الصلوة لذکری» را به ما آموخت و گفت که در آخر به نفس آرامش یافته چنین ندا می دهند:«یا ایتها النفس المطمئنة ارجعی الی ربک راضیة مرضیه فدخلی فی عبادی و دخلی جنتی»الله اکبرای خدای «الرحمن الرحیم» به نام تو آغاز می کنم و تو را شکر می گویم که اجازه دادی بگویم «الحمد لله».کمکم کن ای «رب العامین» که رحمانیتت و رحیمیتت در اوج است تا «ایاک نعبد و ایاک نستعین».و بعد مرا «اهدنا الصراط المستقیم» آن راه میانه ای که «انعمت علیهم» در آن قدم نهادند نه راه کسانی که «مغضوب علیهم» و نه راه کسانی که سردر گم و بی راه و گم شده اند.الله اکبرمن عاشق پروازم...پرواز در نماز و اوج گرفتن و سلام کردن هنگام فرود مرا در دیوانه می کند.وقتی لب به حمد او باز می کنم و بانگ بر می آورم که «الحمد لله رب العالمین» از شرمندگی سر به پایین می اندازم و با خود باز هم این جمله را تکرار می کنم.ای خدای مهربان باز هم به من اجازه دادی در برابر تو قد علم کنم و باز هم دروغ های پیاپیم را تکرار کنم.می گویم حمد و ستایش مخصوص توست و تو پرورش دهندۀ عالمیانی ولی افسوس که حتی برای برداشتن قلمم از روی زمین برایش کمر خم کنم.در همین فکرم که می گویم«الرحمن الرحیم»ای بخشندۀ عام به تمام عالمیان و ای بخشنده خاص به ما.دوباره یاد جملۀ اولم می افتم که چقدر عمیق است:«بسم الله الرحمن الرحیم».به درون این سوال فرو می روم و می پرسم که بخشندگی خاصش به ما چیست؟این چیست که پیوسته آن را به ما یاد آور میشود.جوابش را پیدا کردم،جوابش «علیست» جواب این سوال ولایت است.این اولین باری است که در پروازم یاد پیشوایانم می افتم:«بسم الله الرحمن الرحیم»از توحید و ولایت که بگذرم قدم به عرصۀ معاد می نهم و زیر لب زمزمه می کنم«مالک یوم الدین»مالک و صاحب روز قیامت.سوره تکویر را از زبان عبدالباسط گوش داده ای؟چه زیباست.ای خدا چقدر زیبا گفته ای که روز قیامت چقدر هولناک است.«اذا الشمس کورت» زمانی که خورشید تابان خاموش گردد «و اذا النجوم انکدرت» و ستارگان آسمانی تیره شوند.گویی نور در تاریکی بلعیده می شود و تکان ها و زلزله ها و «و اذا زلزلت الارض زلزالها» و حرکت کوه ها و محشور شدن تمام مردگان و حاضر شدنشان در صحنه قیامت و زنده شدن شدن حیوانات وحشی که گفت:«و اذا الوحوش حشّرت»و شعله ور شدن دریاها.نه جایی برای ایستادن و نه نوری برای دیدن و ترس از حمله حیوانات وحشی و زلزله ها و ... و بدتر از همه،نه جوابی برای سوالها که گفت«واذا الموء,دة سئلت، بای ذنب قتلت»حتی از دختر زنده به گور شده هم پرسیده می شود به چه گناهی کشته شدی؟؟؟در این ترس و هول و وحشتیم که دنبال میز محاکمه میگردم و در پی حلالیت جستن از کسانی ام که حقی بر گردم دارند.و در آن روز «یعرف المجرمون بسیماهم فیوءخذ بالنواصی و الاقدام»مجرمان با چهره هاشان مشخصند و بخاطر قدم قدمشان از آن ها جواب خواسته می شود که گفت:فی حلالها سوال و فی حرامها عقاب.در سختی آن روز همین بس که بگویم پدر پسر را پیش می فرستد و می گوید ای خدا من این را بزرگ کردم او را بجای من عذاب کن،خدایا از خیر من بگذر... (برداشتی از یکی از فرازهای مناجات امیر المومنین)جا دارد با خواندن این آیه صورتم از اشک لبریز شود ولی باز هم چیزی می خوانم که نیاز به اسغفارم را بعد از نماز چند چندان می کند: «ایاک نعبد و ایاک نستعین».جای هیچ بحثی نیست که برخی اوقات بی خیال از کنارش می گذرم و به خود سخت نمی گیرم ولی اگر دقت کنم برای امتحانهای ترم و میان ترمم بین دوراهی می مانم که آیا تقلب کنم یا نه؟یادم می آید که قرار است فقط از او استعانت و یاری بجویم، پس از خیرش می گذرم و می گویم این چه ایاک نستعین ایست.نَعبُدَش که بماند سر دوراهی گناه گاه عبد نفس و گاه عبد شیطانم.دائما بندگی دنیا را می کنم و در نماز می گویم فقط عبد و بنده و غلام و گوش به فرمان توام. ان شاء الله ادامه دارد...نگارنده:ح.ژ

کپی این مطلب فقط با اجازه نگارنده مجاز است.

شنبه 12/6/1390 - 9:57

[ نظر به این مطلب ] - [ نظرات این مطلب : 2 ]