تبیان، دستیار زندگی

حسین شریعتمداری مدیرمسئول روزنامه كیهان صبح روز یكشنبه با حضور در شعبه 76 دادگاه كیفری استان تهران به ریاست قاضی سیامك مدیرخراسانی با ارائه اسناد متقن به شكایات تعدادی از شاكیان روزنامه كیهان پاسخ داد. شریعتمداری در این دادگاه تاكید كرد كه مخالفان نظام به تاكتیك «شكایت فله ای» از كیهان روی آورده اند. روزنامه كیهان از امروز متن كامل دفاعیات شریعتمداری در دادگاه را به تفكیك پرونده ها منتشر می كند. چرا كه این شكایات و دفاعیات مدیرمسئول كیهان موضوعی فراتر از روزنامه دارد و بسیاری از مسائل حساس این روزها و پشت صحنه این جریانات را به طور مستند بازخوانی می كند. در این شماره به دفاعیه مدیرمسئول كیهان در قبال شكایت عمادالدین باقی می پردازیم.
دفاعیه در قبال شكایت عماد الدین باقی
این حمایت ، ماموریت نبوده است ؟!
ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه
با عرض سلام؛
ابتدا باید به اظهارات كذب و فضاسازی جهت دار وكیل مدافع محترم آقای باقی اشاره كنم. ایشان می فرمایند كه اینجانب برای تفهیم اتهام در جلسات بازپرسی حاضر نشده ام! این در حالی است كه طی چند ماه اخیر تقریبا همه هفته و به طور مكرر برای تفهیم اتهام به دادگاه احضار شده و به پرسش های دادیاران محترم درباره بیش از 70 مورد شكایت شاكیان، مانند مهندس موسوی، خاتمی، كدیور، شیرین عبادی، رحیم مشایی، دادستانی، مهرانگیز كار، جلایی پور، لطیف صفری، روزنامه های زنجیره ای...و از جمله موكل ایشان یعنی آقای عمادالدین باقی، پاسخ داده ام كه تماما در پرونده های مربوطه موجود است. البته بنده مانند آقایان نیستم كه قبل از احضار و حین احضار و بعد از احضار بلافاصله با رادیو آمریكا، رادیو فردا، بی بی سی و سایت های صهیونیستی و ضدانقلاب مصاحبه كنم و مانند آنچه در پرونده موكل ایشان آمده و به آن اشاره خواهم كرد با عجز و ذلت مورد حمایت بیگانگان قرار گیرم. آن گونه كه كاخ سفید با صدور بیانیه ای رسمی خواستار منع تعقیب آقای عمادالدین باقی و دیگران در پرونده های ضدامنیتی شده است.
قبل از شروع دفاعیات خویش بیان این نكته را نیز ضروری می دانم كه بسیاری از شاكیان با هماهنگی قبلی علیه كیهان دست به شكایت زده اند و تعدد شكایات می تواند این توهم را به ذهن متبادر كند كه بالاخره، برخی از آنها باید وارد باشد. یعنی بهره گیری از شگرد تكرار ادعا كه «گوبلز» واضع آن بوده است. بنابراین مصرانه از ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه تقاضا می كنم كه هر یك از پرونده ها را به طور مستقل بررسی فرمایند تا ترفند یاد شده مانع از حقیقت جویی نشود.
و اما، درباره شكایت آقای عمادالدین باقی و موضوع شكایت ایشان، قبل از هر چیز بر خود لازم می دانم به جای دستگاه قضایی جمهوری اسلامی ایران و مخصوصاً به جای جناب دادیار اظهارنظر دادسرای ویژه كاركنان دولت، از شهدای بزرگواری كه در عملیات تروریستی خونین سال های 84 و 85 در اهواز و زاهدان به شهادت رسیدند عذرخواهی كنم!! و خطاب به ارواح مقدسه آنان عرض كنم از این كه می بینید دادگاهی در جمهوری اسلامی ایران، اینجانب را به جرم دفاع از مظلومیت شما در جایگاه متهم نشانده و حامی تروریست هایی كه شما عزیزان را به خاك و خون كشیده اند در همین دادگاه با سرافرازی!! در جایگاه شاكی ایستاده است، نگران نباشید! و این اقدام دستگاه قضایی كشورتان را به حساب «قصور» آنان گذاشته و دركنار خدمات گسترده این دستگاه ارزیابی كنید، نه «تقصیر».
ریاست محترم دادگاه و اعضای گرامی هیئت منصفه!
به یقین گردش كار این پرونده و محتویات آن را مطالعه فرموده اید، بنابراین نمی توانید با اینجانب هم عقیده نباشید كه ماجرای پرونده مورد بحث در چند كلمه خلاصه می شود و آن، این كه؛ در سال های 84 و 85 تعداد فراوانی از پاسداران انقلاب و مردم عادی در جریان چند عملیات تروریستی در شهرهای زاهدان و اهواز به شهادت می رسند. مدتی بعد شماری از تروریست ها دستگیر شده و با اعتراف به جنایاتی كه مرتكب شده اند و اسناد غیرقابل انكاری نیز از آن حكایت می كرد محكوم به اعدام می شوند. در این هنگام یعنی اسفندماه سال 85، عمادالدین باقی به عنوان «انجمن دفاع از حقوق زندانیان» - كه انجمنی خود ساخته و بیگانه پرداخته است- و افراد دیگری از همین دست نظیر آقای صالح نیكبخت كه سخنگویی این به اصطلاح انجمن را برعهده دارد، از تروریست ها حمایت كرده و ضمن مخالفت با حكم اعدام جنایتكارانی كه عامل قتل عام و شهادت دهها انسان بی گناه بوده اند، از تروریست ها با عنوان «انسان هایی كه اگرچه اسلحه و مواد منفجره داشته اند ولی دست به هیچ عمل خشونت آمیزی نزده اند»! یاد می كنند. روزنامه كیهان در همان هنگام با درج خبری در ستون اخبار ویژه روز دوشنبه 14 اسفندماه 1385 به اقدام نفرت انگیز عمادالدین باقی و صالح نیكبخت در حمایت از تروریست ها اعتراض می كند و این اعتراض كیهان با شكایت وی روبرو شده و دادیار محترم نیز شكایت را وارد دانسته و به دادگاه می كشاند. این تمامی داستان است.
این قصه اگرچه سر دراز دارد و شرح آن مثنوی هفتاد من كاغذ خواهد بود ولی در چند بند جداگانه به ابعادی از آن اشاره می كنم. امید آن كه عبرت انگیز و درس آموز باشد.
1- خبر ویژه كیهان كه مورد شكایت عمادالدین باقی است به شرح زیر است؛
ستاد تبلیغاتی تروریست های اهواز
برخی انجمن های سیاسی داخل كشور در اجرای جنگ روانی غرب علیه مردم كشور خود، گوی سبقت از اربابان غربی خویش ربوده اند.
در حالی كه رسوایی امنیتی حادثه تروریستی اهواز برای سرویس های امنیتی بیگانه چنان بود كه حتی شورای امنیت سازمان ملل متحد در اقدامی بی سابقه شهادت اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را محكوم كرد، گروه های داخلی مدعی هواداری از حقوق بشر، حتی بدون اظهار تأسف و تألمی تشریفاتی مبنی بر از بین رفتن جان چندین انسان در اقدامی تروریستی، رویكرد حمایت مطلق از تروریست ها را برگزیده اند.
پس از حمایت كانون غیرقانونی ]مستقل از[ نویسندگان ایران از تروریست ها و تقاضای عدم مجازات آنها، اكنون نیز سخنگوی گروهی از مدعیان اصلاح طلبی كه اتفاقاً خود را مسلمان هم می دانند، بدون محكوم كردن حادثه تروریستی اهواز، در دفاع از تروریست ها گفته است: «ما به ماهیت اتهام و جرائم انتسابی زندانیان كاری نداریم(!)»
صالح نیكبخت، سخنگوی انجمن دفاع از حقوق زندانیان كه ظاهراً اطلاعات امنیتی دقیقی از چگونگی این رخداد تروریستی دارد! به خبرگزاری «ایسنا» گفت: «عده ای هستند كه علیرغم اینكه ممكن است اسلحه و مواد منفجره داشته باشند، اما باتوجه به اینكه نوعاً دست به هیچ گونه عمل خشونت آمیزی نزده(!) یا از اسلحه و مهمات خود استفاده نكرده اند(!) و با هیچ یك از گروههای مسلح، ارتباط ارگانیك(!) نداشته اند و برای آنها حكم اعدام صادر شده است(!) مصراً از مقامات قضایی و امنیتی تقاضای متوقف كردن حكم اعدام این عده را داریم!»
البته سخنگوی عمادالدین باقی نگفته است كه چگونه این اطلاعات دقیق امنیتی از فعالیت تروریست ها را بدست آورده است و توضیح نداده كه چگونه می شود فردی «اسلحه و مهمات» داشته باشد و در حادثه ای «تروریستی» حضور بیابد و عده ای را به قتل برساند، اما «نوعاً» دست به عمل «خشونت آمیزی» نزده باشد و با «هیچ یك از گروههای مسلح» ارتباط «ارگانیك» هم نداشته باشد!!!
پیش از این گروههای مدعی اصلاح طلبی اتهامات روشن تروریست ها را به بهانه حمایت از آنها رد نمی كردند، اما اكنون با اتخاذ رویه ای نوین، با تطهیر تروریست ها برای گرفتن حكم برائت آنان به در و دیوار می زنند. البته این به ظاهر منتقدان خشونت در داستان پردازی های خود، از چیدن دراماتیك ابتدایی ترین روابط علت و معلولی عاجزند و بنا دارند القاء كنند چند گنگستر مستقل و بی آزار! در حال قدم زدن در حوالی اتوبوس حامل اعضای سپاه پاسداران بوده اند كه ناگهان این اتوبوس به وسیله افرادی ناشناس! منفجر شده است و عده زیادی از بازداشت شدگان بی گناهند!
گروه یاد شده كه دبیر آن (عضو شورای سردبیری نشریات زنجیره ای و از نفی كنندگان احكام فقه اسلامی همچون اعدام و قصاص) بوده است از جمله دریافت كنندگان بودجه اختصاصی آمریكا هستند و ...
ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه!
اكنون این پرسش مطرح است كه آیا می توان در حمایت شاكیان از تروریست ها كمترین تردیدی كرد؟ چندین انفجار در اماكن عمومی صورت گرفته، در چند مورد به اتوبوس حامل سپاهیان و مردم عادی حمله مسلحانه شده است، چند نفر را سر بریده اند، دهها نفر را به خاك و خون كشیده اند و آقایان مدعی حقوق بشر! از یكسو می فرمایند «البته ما به ماهیت اتهام و جرائم انتسابی آنها كاری نداریم»! و از سوی دیگر چنانكه گویی از نزدیك و بی واسطه در تمامی عملیات تروریستی شركت داشته اند، درباره تروریست هایی كه حین عملیات تروریستی دستگیر شده و به جنایات خود نیز اعتراف كرده اند، می گویند و می نویسند: «عده ای هستند كه علی رغم این كه ممكن است اسلحه و مواد منفجره داشته باشند، اما با توجه به این كه نوعا دست به هیچ عمل خشونت آمیزی نزده و...»!
و اما، قبل از پرداختن به مصاحبه حمایتی شاكیان از تروریست های زاهدان و اهواز، فقط به اعتراف یكی از تروریست های عضو گروه ریگی كه در حین عملیات تروریستی در زاهدان دستگیر شده است اشاره می كنم؛ لطفا دقت بفرمائید:
«در ادامه جلسه دادگاه، قاضی دادگاه انقلاب از متهم خواست ضمن معرفی خود در مورد نحوه جذب شدنش به این گروه و عملیات هایی را كه انجام داده توضیح دهد كه وی گفت: «من نصرالله شنبه زهی، فرزند فقیر محمد صادره از خاش هستم.»
متهم افزود: «دوسال پیش با همدستی چند نفر، از بانك رفاه كارگران زاهدان پول نقد زیادی سرقت كردیم و پس از آن به پاكستان گریختم و در آنجا مغازه كوچكی باز كردم. روزی حسین ریگی با نام مستعار یاسر به من مراجعه كرد و گفت بیا با ما كار كن خرجی زن و بچه ات را می دهیم و قرار شد ماهی 5 هزار روپیه بابت كرایه منزل، 12 هزار روپیه خرجی زن و بچه و 3 هزار روپیه پول آب و برق، از گروه عبدالمالك دریافت كنم و از حدود 45 روز پیش همكاری من با این گروه شروع شد.»
وی در تشریح اقدامات ددمنشانه و تروریستی اخیر خود و همدستانش در زاهدان گفت: روز 13 بهمن به عنوان مسافر سوار پیكان سواری شدیم و وقتی به مقصد در خیابان جانبازان رسیدیم از راننده خواستیم ماشین را داخل خانه ببرد بعد به او گفتیم تو الان گروگان ما هستی و می خواهیم خانواده ات برای آزادی تو 20 میلیون تومان به ما بدهند اجازه بده طناب به گردنت بیندازیم و از تو فیلم بگیریم و برای خانواده ات بفرستیم تا آنها مجبور شوند پول بدهند بعد طناب را به گردن او انداختیم و یاسر (حسین) صندلی را از زیرپایش برداشت و من فیلمبرداری كردم. پس از قتل راننده پیكان، جسدش را داخل صندوق عقب ماشینش گذاشتیم و من به همراه یاسر، یونس و عبدالغنی درحالی كه مسلح به سلاح كلاش بودیم به راه افتادیم. یك دستگاه پیكان دیگر به سرنشینی عبدالمنان و یك نفر دیگر از اعضای گروه پشت سر ما حركت می كردند آنها نیز مسلح بودند و قرار بود زمانی كه ما با نیروهای انتظامی درگیر می شویم آنها فیلمبرداری كنند و ضمنا هوای ما را داشته باشند.
این تروریست ادامه داد: سر چهارراه بلوار معلم و بزرگمهر وقتی ماشین نیروی انتظامی را دیدیم، 4 نفری از پیكان پیاده شده و به سمت ماموران شلیك كردیم بعد هم اسلحه آنها را برداشته و از محل فرار كردیم. عبدالمنان هم از صحنه درگیری فیلمبرداری كرد، پس از آن خودرو سرقتی را در كوچه ای رها كرده و با پیكان خودمان كه پشت سر ما بود به منزل رفتیم و یكی از همدستانم به نام حسین (معروف به یاسر) خبر عملیات را با گوشی ماهواره ای به عبدالمالك داد.
وی در تشریح بمب گذاری وانت پیكان در مسیر اتوبوس سپاه گفت: طراحی عملیات علیه اتوبوس سپاه حدود 4 تا 5 روز طول كشید و پس از جمع آوری اطلاعات لازم در مورد زمان و مسیر تردد اتوبوس، قرار شد عملیات روزشنبه 28 بهمن انجام شود اما در تماس گروه با عبدالمالك او عملیات را جلو انداخت و قرار شد صبح چهارشنبه 25 بهمن انجام شود.
متهم یادآور شد: برای اجرای عملیات وانت پیكان را با 80 تا 90 كیلو مواد منفجره بمب گذاری كردیم و در مسیر تردد اتوبوس قرار دادیم و 4 نفر عضو گروه با یك دستگاه پیكان و یك دستگاه موتورسیكلت ما را پشتیبانی كرد تا به نزدیك محل رفتیم و خودمان را پشت تپه مقابل آنجا مخفی كردیم. زمانی كه اتوبوس به وانت نزدیك شد من كه وظیفه فیلمبرداری را به عهده داشتم قبل از انفجار دوربین را روشن كردم تا آماده فیلمبرداری از صحنه انفجار باشم در ضمن 2 نارنجك و یك كلت «مگاروف» نیز در اختیارم بود تا اگر مردم خواستند مرا دستگیر كنند از آنها استفاده كنم. از لحظه انفجار كار فیلمبرداری از صحنه را انجام دادم اما خواستم سوار موتور شوم كه موتور از دست همدستم افتاد بعد از آن دوربین از دست من افتاد و خواستم فرار كنم كه یك نفر به من حمله كرد و من چند گلوله به او شلیك كردم تا مرا نگیرد و 5 گلوله هم به سمت مردم شلیك كردم. دوباره سوار موتور شدیم تا فرار كنیم ولی مردم اجازه ندادند و مرا گرفتند، همراهانم نیز به سمت مردم تیراندازی كردند و نارنجك انداختند. در زمان درگیری نیروهای انتظامی آمدند در محل دور زدند ولی به سمت ما تیراندازی نكردند شاید به این علت كه مردم جمع شده بودند.
ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه!
متن فوق، بخشی از اظهارات یكی از تروریست های دستگیر شده در جلسه علنی دادگاهی است كه به منظور رسیدگی به جرایم وی تشكیل شده بود. و آقایان عمادالدین باقی و صالح نیكبخت نیز به خوبی از آن مطلع بوده اند. بنابراین حمایت آنها از تروریست های مورد اشاره چگونه قابل توجیه است؟
و اما براساس اسناد آشكار- تاكید می كنم اسناد آشكار و نه پنهان و طبقه بندی شده- عبدالمالك ریگی، سركرده تروریست های یاد شده با سازمان های اطلاعاتی «سیا» و «موساد» ارتباطی نزدیك و ارگانیك دارد تا آنجا كه بعد از بازداشت رامین جهانبگلو جاسوس اعتراف كرده سازمان «سیا»، عبدالمالك ریگی در مصاحبه با رادیو آمریكا اعلام كرد آماده است در قبال آزادی رامین جهانبگلو، تعدادی از پرسنل سپاه و نیروی انتظامی را كه به گروگان گرفته بود آزاد كند. از سوی دیگر عمادالدین باقی نیز به داشتن روابط نزدیك با محافل آمریكائی و برخی از كانون های بیگانه متهم است. اكنون جای این پرسش است كه آیا حمایت شتابزده آقایان عمادالدین باقی و صالح نیكبخت از تروریست های مورد اشاره برای ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه سؤال برانگیز نیست؟ چرا كه آقایان از جنایات اثبات شده تروریست ها و میزان نفرت و انزجار عمومی نسبت به آنان مطلع بوده و از روابط اعلام شده عبدالمالك ریگی با سازمان «سیا» نیز خبر داشته اند، بنابراین به خوبی می دانسته اند برای حمایت از تروریست های قاتلی كه خون دهها انسان بی گناه را بر زمین ریخته و افرادی را برای اخاذی از خانواده های آنان به گروگان گرفته و سپس سر بریده و به دار آویخته اند باید هزینه اجتماعی و حیثیتی سنگینی را تحمل كنند، ریاست محترم دادگاه! آیا این حمایت پرهزینه با توجه به این كه آقایان در میان دوستان خود نیز به افراد مرفه و خوشگذران معروفند و به كنایه از آنها با عنوان «بی خیال دموكرات»! یاد می شود، سؤال برانگیز نیست؟ و آیا این حمایت غیر از «ماموریت» می تواند انگیزه و علت دیگری داشته باشد؟!
ریاست محترم دادگاه و اعضای محترم هیئت منصفه!
آقای عمادالدین باقی چند سال قبل، به جرم اقدامات ضد امنیتی و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و به نفع گروه های بیگانه و مقابله با حكم قصاص در شعبه 6 دادگاه انقلاب تهران به 3 سال حبس محكوم شده بود كه در همان هنگام- 3/8/1386- وزارت خارجه آمریكا خواستار آزادی وی از زندان شده بود. اكنون سؤال این است كه وقتی آقای عمادالدین باقی قبلا به علت ارتكاب جرایمی دقیقا مشابه آنچه مورد اعتراض كیهان قرار گرفته، محاكمه و محكوم شده است چگونه و با كدام توضیح و تفسیر قانونی شكایت ایشان از كیهان قابل پیگیری خواهد بود؟
اینجانب از توضیح بیشتر درباره هویت افرادی نظیر آقای عمادالدین باقی و ماموریتی كه به نفع بیگانگان انجام داده و می دهند خودداری می كنم، چرا كه امروزه و در جریان فتنه اخیر كه موهبتی الهی بود، بسیاری از پرده ها كنار رفته است و برای چیزی كه «عیان» است حاجتی به «بیان» نیست و در خاتمه تنها این پرسش در میان است كه آیا در این دادگاه جای شاكی و متهم عوض نشده است؟