تبیان، دستیار زندگی

میگویند باران می آید...

و تمام دلها صبح میشوند...

و تا ابد خورشید میتابد...

و عشق جای کینه ...

این فقط یک شایعه بود؟؟؟

*یك لبخند می تواند جراحت اخمی را التیام بخشد.
a smile can cure the wound of frown

*برای من خواندن اینکه شنهای ساحل نرم است کافی نیست،میخواهم پاهای برهنه ام این نرمی را حس کند.

*هر معرفتی که قبل از آن احساس نباشد برای من بیهوده است.

                                                                                     آندره ژید

*هر وقت کاسه صبرم لبریز میشود ، جرعه ای از آن را مینوشم...

*صداقت در گفتار پاكی در كردار سادگی در رفتار
هرچقدر سخت ؛ این روش من در زندگیه!

*در مهربانی همچون باران باش که در ترنمش "علف هرز" و "گل سرخ" یکیست...

*برگ در هنگام زوال می افتد و میوه در هنگام كمال می افتد.

بنگر كه چگونه می افتی چون برگی زرد و یا سیبی سرخ .

*اندیشیدن به پایان هر چیز شیرینی حضورش را تلخ میکند,بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مانند آغاز.

من خواب یک ستاره ی قرمز دیده ام

و پلک چشمم هی میپرد

و کفش هایم هی جفت میشوند

و کور شوم اگر دروغ بگویم

من خواب آن ستاره ی قرمز را وقتی که خواب نبودم دیده ام

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست

مثل پدر نیست

مثل انسی نیست

مثل یحیی نیست

مثل مادر نیست

و مثل آن کسی است که باید باشد

و قدش از درخت های خانه ی معمار هم بلندتر است

و صورتش از صورت ماه هم روشنتر

و از برادر سید جواد هم که رفته است و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد

و از خود ِ خود ِ سید جواد هم که تمام اتاق های منزل ما مال اوست نمیترسد

و اسمش آن چنان که مادر در اول نماز و در آخر نماز صدایش میکند یا قاضی القضات است یا حاجت الحاجات است

و میتواند تمام حرف های سخت کتاب کلاس سوم را با چشم های بسته بخواند

و میتواند حتی هزار را بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد

و میتواند از مغازه ی سید جواد هر چقدر که لازم دارد جنس نسیه بگیرد

و میتواند کاری کند که لامپ «الله» که سبز بود:

مثل صبح سحر سبز بود، دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان روشن شود

آخ...

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر مزه ی پپسی خوبست

چقدر سینمای فردین خوبست

و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم می آید

و من چقدر دلم میخواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من این همه کوچک هستم که در خیابان ها گم میشوم

چرا پدر که این همه کوچک نیست و در خیابان ها گم نمیشود کاری نمیکند که آن کسی که به خواب من آمده ست روز آمدنش را جلو بیاندازد

چرا پدر فقط باید در خواب ، خواب ببیند

من پله های پشت بام را جارو کرده ام

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

کسی می آید

کسی می آید

کی که در دلش با ماست

در نفسش با ماست

در صدایش با ماست

کسی که آمدنش را نمیشود گرفت و دستبند زد و به زندان انداخت

کسی از آسمان توپخانه در شب آتش بای می آید و سفره را می اندازد

و نان را قسمت میکند

و پپسی را قسمت میکند

و باغ ملی را قسمت میکند

و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند

و روز اسم نویسی را قسمت میکند

 و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند

 و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند

و سینمای فردین را قسمت میکند

درخت های دختر سید جواد را قسمت میکند

و هر چه را که باد کرده باشد قسمت میکند

و سهم ما را هم میدهد

من خواب دیده ام...

                                           فروغ فرخزاد

آیت الله العظمی مرعشی نجفی بارها می‌فرمودند شبی توسلی پیدا کردم تا یکی از اولیای خدا را در خواب ببینم . آن شب در عالم خواب دیدم که در زاویه مسجد کوفه نشسته ام و وجود مبارک مولا امیرالمومنین (علیه السلام) با جمعی حضور دارند.

حضرت فرمودند: شاعران اهل بیت را بیاورید . دیدم چند تن از شاعران عرب را آوردند. فرمودند: شاعران فارسی زبان را نیز بیاورید. آن گاه محتشم و جند تن از شاعران فارسی زبان آمدند .
فرمودند : شهریار ما کجاست ؟ شهریار آمد .
حضرت خطاب به شهریار فرمودند: شعرت را بخوان!

شهریار این شعر را خواند :

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی همه سایه‌ی هما را

****
دل اگر خداشناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم به خدا قسم خدا را

****
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سر چشمه‌ی بقا را

****
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
به شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را

****
برو ای گدای مسکین در خانه‌ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

****
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

****
بجز از علی که آرد پسری ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را

****
چو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازان
چو علی که میتواند که بسر برد وفا را

****
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را

****
بدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
که ز کوی او غباری به من آر توتیا را

****
به امید آن که شاید برسد به خاک پایت
چه پیامها سپردم همه سوز دل صبا را

****
چو تویی قضای گردان به دعای مستمندان
که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را

****
چه زنم چونای هردم ز نوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

****
«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنائی بنوازد و آشنا را»

****
ز نوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوشست شهریارا


آیت الله العظمی مرعشی نجفی فرمودند : وقتی شعر شهریار تمام شد از خواب بیدار شدم چون من شهریار را ندیده بودم.فردای آن روز پرسیدم که شهریار شاعر کیست ؟

گفتند : شاعری است که در تبریز زندگی می‌کند .گفتم: از جانب من او را دعوت کنید که به قم نزد من بیاید .

 چند روز بعد شهریار آمد . دیدم همان کسی است که من او را در خواب در حضور حضرت امیر (علیه السلام) دیده ام.

از او پرسیدم : این شعر «علی ای همای رحمت» را کی ساخته ای ؟ شهریار با حالت تعجب از من سوال کرد که شما از کجا خبر دارید که من این شعر را ساخته ام ؟ چون من نه این شعر را به کسی داده ام و نه درباره آن با کسی صحبت کرده ام .

مرحوم آیت الله العظمی مرعشی نجفی به شهریار می‌فرمایند : چند شب قبل من خواب دیدم که در مسجد کوفه هستم و حضرت امیرالمومنین (علیه السلام) تشریف دارند . حضرت،شاعران اهل بیت را احضار فرمودند: ابتدا شاعران عرب آمدند . سپس فرمودند: شاعران فارسی زبان را بگویید بیایند. آنها نیز آمدند. بعد فرمودند شهریار ما کجاست؟ شهریار را بیاورید! و شما هم آمدید. آن گاه حضرت فرمودند : شهریار شعرت را بخوان ! و شما شعری که مطلع آن را به یاد دارم خواندید .

شهریار فوق العاده منقلب می‌شود و می‌گوید : من فلان شب این شعر را ساخته ام و همان طور که قبلا عرض کردم . تا کنون کسی را در جریان سرودن این شعر قرار نداده ام .

آیت الله مرعشی نجفی فرمودند : وقتی شهریار تاریخ و ساعت سرودن شعر را گفت،معلوم شد مقارن ساعتی که شهریار آخرین مصرع شعر خود را تمام کرده، من آن خواب را دیده ام .

ایشان چندین بار به دنبال نقل این خواب فرمودند : یقینا در سرودن این غزل، به شهریار الهام شده که توانسته است چنین غزلی به این مضامین عالی بسراید. البته خودش هم از فرزندان فاطمه زهرا (سلام الله علیها) است و خوشا به حال شهریار که مورد توجه و عنایت جدش قرار گرفته است .

 گردآوری:گروه سرگرمی سیمرغ

این هفت بنای باستانی از آن جهت برای مردم بسیار عجیب به نظر می رسند که انسانهای قدیم آنهارا با کمک ابزارهای بسیار ابتدایی بنا نهاده اند وکاری ما فوق دانش روزگار خود انجام داده اند.

اهرام مصر
ساختن اهرام در سرزمین مصر به فرمان فرعونها از سه هزار سال قبل ازمیلاد مسیح آغاز شد (حدود ۵۰۰۰ سال قبل) وآخرین آنها در سال ۱۸۰۰ قبل ازمیلاد به پایان رسید. هر فرعون برای خود هرمی می ساخت تا آرامگاه ابدی او باشد (تا به اعتقاد مصریان زمانی که روح به بدن پادشاه برمیگردد بتواند در بدن اوکه مومیایی می شد جای بگیرد وفرعون د وباره بتواند زندگی را ازسر بگیرد).به همین علت ، معمولا بدن مومیایی شده فرعون را در تابوتی که به شکل صورت او ساخته شده بود قرار می داد ند ودر کنارش مجموعه ای ازلوازم زند گی – خوراک – پوشاک و حتی کشتی اختصاصی اش را دفن می کردند. هر هرم طی دهها سال و توسط صد ها هزار برده ساخته می شد. قدیمی ترین هرم مصر در ناحیه ساکارا قرار دارد وبزرگترین و کامل تر ین هرم که جزو عجایب هفتگانه به شمار می رود هرم خئوپس است که که در نزدیکی جیزه است. این هرم در حد ود ۱۳ جریب زمین مساحت دارد و ارتفاع اصلی آن ۱۴۸ متر بوده که به مرور زمان به ۱۳۸ متر کاهش پید ا کرده است.

باغهای معلق بابل
گفنه می شود که این باغها توسط بخت النصر ساخته شد. وی بعد از ویران کردن معبد سلیمان در محل بیت المقدس کنونی در سال ۶۰۰ قبل از میلاد، این باغهای معاق را برای ملکه خو د که د ختر هوخشتر پادشاه قدرتمند ماد بود بنا کر د. این باغ 5 طبقه داشت و هر طبقه با ۱۵ متر فاصله بر روی طبقه زیرین ساخته شده بود . در هر طبقه گلها وگیاهان فراوانی را کاشته بودند وشاید از آن جایی که شاخ وبرگ درختان به سمت طبقه های زیرین آویزان می شده آن را باغهای معلق گفته اند .(البته باید اضافه کرد کشور بابل در منطقه عراق کنونی واقع بود. )

مجسمه زئوس
مجسمه زئوس در سال ۴۳۵ قبل از میلا د در شهر المپیا ساخته شد.( شهری که بازیهای المپیک از آنجا آغاز شد) این مجسمه که شاهکاری از هنر و دانش بشری بود به نشانه احترام وپرستش زئوس که به اعتقاد یونانیان خدای خدایان بود بر پا شده بود. جنس مجسمه از سنگ مرمر خالص بود وبرای تزئئن بخش های گوناگون آن از طلا وعاج استفاده کرده بودند . بلندای این مجسمه به ۱۳ متر می رسید.

 این شاهکار هنری بر اثر جنگهای گوناگون به کلی از بین رفت.

معبد دیانا
این معبد در سال ۵۵۰ قبل از میلا د مسیح در ناحیه افه سوس در ترکیه کنونی ساخته شد. ساخت این معبد آنقد ر مهم بود که مردم شهرهای گوناگون با فرستادن هدایایی در ساخت آ ن شرکت کرد ند و پس از تکمیل، از تمامی نقاط برای زیارت آن می آمد ند. طول و عرض معبد ۱۳۰ در ۶۹ متر بود و ۲۷ ستون از مرمر خالص سقف آن را نگه می داشت که هر کدام از این ستون ها حدود ۱۹ متر ارتفاع داشتند؛ ولی در سال ۳۶۵ بعد از میلاد اروس توستن فقط به خاطر کسب شهرت وقد رت این بنا را به آتش کشید؛ اما بعد مدتی آنرا تعمیر کردند و تالار جدیدی برای آن ساختند .

سرانجام این معبد به فرمان نرون به کلی ویران شد.

مجسمه آپولو
گفته می شود که مجسمه آپولوکه یکی از خدایان یونان قدیم بوده است درنزد یکی آسیای صغیر و در مدخل خلیج رودس برپا شده بود این مجسمه از جنس برنز و به ارتفاع ۳۰ متر ساخته شده بود. نصب این مجسمه بر روی زمین از شاهکارهای معماری محسوب می شده و مخصوصا حالت ایستاده آپولو در حالی که پاهای خودرا باز کرده ، بسیار جالب بوده است.

 اما مجسمه در سال ۲۲۴ قبل از میلاد مسیح بر اثر یک زلزله شدید سرنگون شد و تا سالیانی دراز به همان ترتیب بر روی زمین باقی ماند. پس از مدتی مردم برای استفاده از فلز برنز بدن مجسمه تکه های آن را جدا کردند تا آنکه بالاخره چیزی از آن باقی نماند.

آرامگاه ماسولوس
در سال ۳۵۲ قبل از میلاد هنگامیکه ماسولوس پادشاه کاریس در ترکیه کنونی درگذ شت ، آرامگاه باشکوهی از مرمر خالص برای اودر شهر هالیکارناس بنا کرد ند. این ساختمان چهار گوش ، دارای محیطی به میزان ۱۴۰ و ارتفاعی بیش از 40 متر بود؛ سقفی هرمی داشت و بر روی تعدادی ستون استوار شده بود . بر بالای آن مجسمه کالسکه پیروزی با چهار اسب که شاه وملکه بر آن سوار بودند دیده می شد.

این اثر  بارها توسط اعراب و بربر ها مورد حمله قرار گرفت تا اینکه به سبب زلزله شدیدی از بین رفت اما در قرن نوزده میلادی بخشهایی ازآن کشف گردید که هم اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می شود.

فانوس دریای اسکندریه
شاید قابل استفاده ترین این بناهای هفتگانه چراغ دریایی بود که در بندر اسکندریه مصر برپا شده بود این بنا ۲۰۰سال پیش از میلاد مسیح توسط یکی از فراعنه وبرای تقدیم به یکی از خدایان ساخته شده بود. این ساختمان که بر بالای آن ، کوهی از آتش برپا می شد وظیفه راهنمایی کشتی ها را داشت و در حقیقت اولین چراغ دریایی جهان بوده است. این فانوس دریایی تا ۶۰۰ سال به خوبی انجام وظیفه کرد تا آنکه سر انجام بر اثر زلزله ای کاملا از بین رفت.
 

محمد طلایی زاده

منبع :بلاگ مقاله های علمی فارسی 

استاد بزرگوار حضرت آیت‌الله حاج آقا حسن صافی اصفهانی قدّس‌سره داستانی را نقل می کردند كه بسیار شنیدنی و عبرت آموز است:

در كربلای معلّا یكی از علما كه به علوم غریبه آگاهی داشته است، تصمیم می‌گیرد كه به وسیله علم جفر خود را به امام عصر (سلام‌الله‌علیه) برساند. در نتیجه در داخل یكی ازغرفه های صحن امام حسین‌ (سلام‌الله‌علیه) به محاسبات این علم می‌پردازد. پاسخی كه دریافت می‌دارد  این بوده  است كه امام داخل صحن با پیرمردی قفل‌ساز در حال صحبت هستند و گل می‌گویند و گل می‌شنوند. تردید می‌‌كند مبادا  فلان قسمت از برنامه را اشتباه كرده باشم. بار دوم و سوم نیز حساب می‌كند و نتیجه همان می‌شود. در این هنگام عزم خود  را بر دیدار جزم می‌كند كه هر چه بادا باد. می‌بیند آری امام (علیه‌السلام) در همان زاویة صحن كه به وسیله آن علم درك كرده است، با آن مرد قفل‌ساز مشغول گفتگو هستند. چون می‌بیند كه آقا در حال خداحافظی هستند، رو به امام به سرعت حركت می‌كند. امام (علیه‌السلام) از آن پیر‌مرد خداحافظی كرده و رو به سوی ایشان می‌آیند. و وقتی با او رودررو قرار می گیرند، می‌فرمایند: «فلانی تو هم مثل این پیر مرد قفل ساز شو تا من به سراغ تو بیایم» و از كنارش می‌گذرند.

این عالم می‌گوید: همان وقت به سراغ این پیرمرد قفل‌ساز رفتم تا او و رفتار و روحیاتش را شناسایی كنم. از او پرسیدم: این آقایی كه با ایشان صحبت داشتی، كه بود؟ در پاسخ گفت: تا آن جا كه می دانم آقا سیدمهدی، فرزند مرحوم آقا سیدحسن، هستند كه پدرشان هم به رحمت خداوند رفته است. از نوع جواب او به زودی متوجه شدم كه آقا خود را به او معرفی كرده‌اند، ولی این بنده خدا متوجه نشده است كه ایشان امام‌عصر (سلام‌الله‌علیه) هستند. نزدیك بود او را از حقیقت امر آگاه سازم، ولی به خود آمدم كه اگر این كار صلاح این بندة خدا بود، خود آقا به او توجه می‌دادند. ازحالات آقا و زمان آشنایی او با آقا و غیره پرسیدم... دقت كردم ببینم كه این پیرمرد چه ویژگی خاصی دارد كه امام مرا به آن دعوت فرموده‌اند: عاقبت دریافتم كه در کنار تقید ایشان به مسائل شرعی و کسب حلال؛ بارزترین ویژگی اخلاقی او این است كه سخت به قول و قرارش با مردم پایبند است و اگر می‌گوید قفل شما فلان موقع آماده است، آن را حتماً سر وقت و شاید زودتر آماده كرده است.1

مراعات ظرافت‌های اخلاقی بی‌تردید در تكامل انسان سالك، نقشی جدی و اساسی دارد. چنانچه سهل‌انگاری در امور اخلاقی نیز تنزل‌آور و دوركننده از مقام قرب الهی است.

منبع : سودای روی دوست، ص149، آقاتهرانی