رنگ زرین گنبد بود در چشمانم

با نوای یار خود آشنا بودم

در صحن هیا هوی مردم

می كردند راز و نیاز با امام خود

و خوب می دانستند مجلس آن روز مامون را

و بزرگان مجلس خود نمی دانستند كه

نور را نمی توان كرد پنهان

 در ذهن داشتم شعری بی روح*

بی آنكه خود بدانم*

خود می آمد روان*

چون حسن اخلاق را در نبی دیده بود و*

مهر در درون او چون نوزادی بود بی كینه*

می گفت از از خدای خود با دعوت*

میشنیدند مردم اندرز*

اما*

زود فراموش كردند محمد(ص)*

تا زمان حسن رسید و آنها باز می كردند نادانی*

دیگر جز صبر كار دیگر نداشت وی *

چون*

خریدار داشت می خرید*

اعتقاد اصحاب را*

و در سكوت خود باقی مانتد تا*

 حسین فریادی بلند سر داد*