تبیان، دستیار زندگی

نخست: هنگامیکه به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم: آنگاه که در برابر از پاافتادگان ، میپرید.

سوم: آنگاه که میان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را برگزید.

چهار : آنکه گناهی مرتکب شد و با یادآوری اینکه دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد.

پنجم: آنگاه که از ناچاری ، تحمیل شده‌ای را پذیرفت و شکیبایی‌اش را ناشی از توانایی دانست.

ششم: آنگاه که زشتی چهره‌ای را نکوهش کرد ، حال آن که یکی از نقاب‌های خودش بود.

هفتم: آنگاه که آوای ثنا سرداد و آن را فضیلت پنداشت.  

جبران خلیل جبران 

14:40:33

2010-01-24